แค่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์นั้น...ยังไม่พอ

ในทางพุทธนั้นให้การเปรียบเทียบว่าการได้เกิดเป็นมนุษย์นั้นยากยิ่งกว่าเต่าตาบอดว่ายลอดเข้าห่วงยางที่ลอยอยู่กลางทะเลเสียอีก

แต่ในความเห็นของผมการได้เกิดเป็นมนุษย์ยังไม่พอ

ถ้าการได้เกิดเป็นมนุษย์ แล้วต้องพบเจอแต่เรื่องเลวร้าย หรือสภาพแวดล้อมที่ชวนให้หลงผิด ทำให้จิตใจหดหู่เศร้าหมอง แบบนี้ก็ยากที่จะดึงตัวเองไปหาความเจริญในชีวิตและความเจริญทางจิตวิญญาณได้

เช่น คนที่เกิดมายากจนและมีชีวิตที่พบว่าตนเองถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง ขาดความอบอุ่น จนตระหนักว่าพ่อและแม่ของตนมีคู่ชีวิตใหม่ มีลูกใหม่ และลืมเลือนตนในฐานะบุตรเสียแล้ว เมื่อจิตเศร้าหมองถึงขีดสุด แต่ไม่มีใครให้ความเห็นใจ ต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งไม่ยี่หระกับความเจ็บปวดในใจ  พึ่งพายาเสพติด สุรา และความรุนแรงเป็นที่พึ่ง ดังที่เห็นกันมากในสังคมยุคปัจจุบันที่มีคนหัวรุนแรงมากมายในทุกชุมชน

ถึงตรงนี้ บุคคลดังกล่าวจะมีโอกาสก่อบาปเพิ่มมากขึ้น และเมื่อทุกอย่างเลวร้ายมากขึ้นไปอีกจนถึงกับมีเรื่องวิวาท ต้องลงมือเข่นฆ่าเพื่อป้องกันตัวก็จะทำให้ต้องโทษจำคุก หาความเจริญได้ยากขึ้นไปอีก

ตรงกันข้ามกับคนที่มีบุญเก่า เกิดมาได้รับการเลี้ยงดูอย่างถูกต้อง กอปรกับการที่เด็กคนนั้นมีสติปัญญาดี รู้ว่าตัวเองควรทำอาชีพแบบไหน หารายได้อย่างไร มีความคิดที่รู้ว่าต้องพาตัวเองไปอยู่จุดไหนถึงจะประสบความสำเร็จอย่างที่ต้องการ อีกทั้งได้รับการฟูมฟักอย่างถูกทาง โอกาสที่เขาจะเติบโตมีอาชีพการงานที่ดี สังคมให้การยอมรับนับถือ มีรายได้ที่มั่นคง ย่อมเป็นไปได้ค่อนข้างสูง

แต่ความสำเร็จดังกล่าวไม่ได้มาจากกรรมเก่าเพียงอย่างเดียว กรรมใหม่ที่เราทำด้วยความประมาทก็เป็นเส้นทางวิบากที่เราต้องเผชิญในอนาคตต่อไป

ถ้าหากเรามีชีวิตที่ดี สุขสบาย ปัญหาของชีวิตอยู่ในการควบคุม เราก็คงมองเรื่องกรรม หรือการนั่งสมาธิเดินจงกรมเป็นเรื่องไม่มีความหมาย เป็นการกระทำที่ไม่ได้ให้ผลอย่างที่ใจเราต้องการ เป็นการทำเหตุไม่ตรงกับผลที่คาดหวัง เราไม่ได้ต้องการสติหรือความสงบ เราต้องการบำรุงกิเลส ทั้งเรื่องของทรัพย์สิน คู่ชีวิต ครอบครัวเป็นสุข ไม่ถูกใครเบียดเบียน เป็นต้น แต่นี่เป็นการประมาทอย่างหนึ่ง

ชีวิต...บางครั้งก็เป็นเรื่องปริศนาว่าการกลับมาเกิดมีจริงหรือ การให้ผลของกรรมบางครั้งก็ดูเหมือนจะไม่ให้ผล แล้วการให้ผลกรรมนั้นมีจริงหรือ ?

เหล่านี้จึงเป็นเรื่องที่คนรุ่นใหม่ไม่ศรัทธาและเริ่มมองว่าศาสนากำลังหลอกให้เราทำดีและเสียเปรียบมัวไปพะวงเรื่องเวรกรรมก่อนจะช่วงชิงอะไรบางอย่างเอาได้

เรื่องการให้ผลของกรรมหรือการเวียนว่ายตายเกิดเป็นเรื่องอจินไตย พิสูจน์เป็นที่ประจักษ์ไม่ได้ พูดให้ฟังไม่ได้ คิดเอาเองไม่ได้ เพราะมันไม่มีคำตอบ ชวนให้ฟุ้งซ่าน คิดเอาเองนานวันเข้าจะเป็นบ้าเอาได้ จึงไม่แนะนำให้คิดหาเหตุผลเอาเอง เรื่องนี้จึงต้องใช้ศรัทธานำเป็นหลัก

แค่ได้เกิดเป็นมนุษย์ยังไม่พอ

เพื่อความไม่ประมาท ผมเลือกที่จะเชื่อคำสอนของพระพุทธเจ้า ยอมนั่งสมาธิเดินจงกรมเพื่อหวังจะมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม ได้เจอลู่ทางของชีวิตที่ดีขึ้น เกิดปัญญาตรัสรู้ได้เองที่จะนำพาชีวิตที่ดีขึ้น  ถ้ายังไม่ดีขึ้นชาติหน้าก็อาจจะดีขึ้น อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการไม่ประมาท  แม้กับคนที่มีชีวิตดีอยู่แล้วก็ไม่ควรประมาทเช่นกัน เพราะชีวิตที่ดีเกิดขึ้นได้จากปัจจัยที่ควบคุมได้และควบคุมไม่ได้