สรุปให้! จุดกำเนิดเพจเจอร์ และความลับปี 1994 ที่คนใช้ 64 ล้านคน

ย้อนรอยเสียง 'ติ๊ด ติ๊ด' ที่เคยเปลี่ยนโลก

หากถามวัยรุ่นยุค 2024 ว่ารู้จักเครื่องมือสื่อสารที่ส่งข้อความได้แต่พิมพ์เองไม่ได้ไหม? หลายคนอาจจะทำหน้างง แต่สำหรับวัยรุ่นยุค 90 'เพจเจอร์' (Pager) คือไอเทมสุดล้ำที่ต้องมีติดตัว ไม่ต่างจากที่เราต้องมีสมาร์ทโฟนในปัจจุบันเลยทีเดียว วันนี้เราจะพาทุกคนย้อนเวลากลับไปดูว่า เจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้มีที่มาอย่างไร และทำไมมันถึงได้สร้างปรากฏการณ์ระดับโลกในช่วงปี 1994

เพจเจอร์เกิดมาจากไหน? ใครเป็นคนคิด?

หลายคนอาจจะคิดว่าเพจเจอร์เพิ่งเกิดขึ้นในยุค 80 หรือ 90 แต่ความจริงแล้ว รากฐานของมันย้อนกลับไปไกลกว่านั้นมาก! เพจเจอร์เครื่องแรกถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1921 โดยกรมตำรวจเมืองดีทรอยต์ รัฐมิชิแกน เพื่อใช้ในการติดต่อสื่อสารระหว่างสถานีกับรถตำรวจ

ต่อมาในปี 1949 นาย Al Gross นักประดิษฐ์ผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยุสื่อสาร ได้จดสิทธิบัตรเพจเจอร์สำหรับใช้งานในโรงพยาบาล เพื่อให้คุณหมอสามารถรับสัญญาณเรียกตัวได้ทันท่วงที แต่ในยุคนั้นมันยังไม่เป็นที่นิยมในวงกว้าง จนกระทั่งบริษัท Motorola เข้ามาบุกเบิกตลาดอย่างจริงจังในชื่อ 'Pageboy 1' ในปี 1964 ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของการย่อขนาดเครื่องรับสัญญาณให้เล็กลงจนพกพาได้

ยุคทองปี 1994: เมื่อคนทั้งโลกมี 'เพจเจอร์' กว่า 64 ล้านคน!

ช่วงต้นทศวรรษที่ 1990 ถือเป็นช่วงเวลาที่เพจเจอร์ก้าวเข้าสู่ 'ยุคอิ่มตัว' และรุ่งเรืองถึงขีดสุด ข้อมูลที่น่าสนใจระบุว่าในปี 1994 มีจำนวนผู้ใช้งานเพจเจอร์ทั่วโลกพุ่งสูงถึง 64 ล้านคน ซึ่งถ้าเทียบกับสิบปีก่อนหน้านั้น ถือว่ามีผู้ใช้งานเพิ่มขึ้นมากกว่า 20 เท่าตัวเลยทีเดียว!

ทำไมมันถึงฮิตขนาดนั้น? สาเหตุหลักมาจาก:

• การแข่งขันที่รุนแรง: เมื่อมีผู้ให้บริการหลายเจ้า ราคาเครื่องและค่าบริการรายเดือนก็ถูกลง ทำให้คนทั่วไปเข้าถึงได้ ไม่ใช่แค่หมอหรือนักธุรกิจอีกต่อไป
• แฟชั่นและไลฟ์สไตล์: ในยุคที่มือถือยังมีขนาดเท่ากระดูกหมูและราคาแพงระยับ เพจเจอร์คือทางเลือกที่เท่และกะทัดรัดกว่า
• ความบันเทิงและการส่งต่อความรู้สึก: เพจเจอร์ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือเครื่องมือ 'จีบกัน' ของวัยรุ่นในยุคนั้น

วิธีการส่งข้อความที่สุดคลาสสิก

ความสนุก (และความลำบาก) ของเพจเจอร์คือเราไม่สามารถพิมพ์ข้อความเองได้ เราต้องโทรไปที่ 'Operator' หรือพนักงานรับสาย เพื่อบอกเบอร์ปลายทางและฝากข้อความไว้ เช่น:

• "ส่งไปที่เบอร์ 1144 บอกว่า... คืนนี้เจอกันที่สยามนะ"
• "บอกเบอร์ 8899 ว่า... ถึงบ้านแล้วโทรกลับด้วย"

ลองจินตนาการดูว่า พนักงาน Operator ในยุคนั้นต้องรับรู้ความลับและคำหวานของคนทั้งเมืองมากขนาดไหน! นั่นจึงเป็นที่มาของรหัสลับต่างๆ ที่คนไทยนิยมใช้กัน

รหัสลับเพจเจอร์: ภาษาเฉพาะของชาว 90

เมื่อการส่งข้อความผ่าน Operator บางครั้งก็น่าเขินอาย วัยรุ่นจึงคิดค้น 'รหัสตัวเลข' ขึ้นมาแทนความหมาย เช่น:

• 143: I Love You (นับตามจำนวนตัวอักษร)
• 072: กงจักร (ใช้แทนคำว่า 'ไปก่อนนะ' หรือลาก่อน)
• 1625: รักเธอทุกวัน (มาจากคลื่นวิทยุหรือรหัสที่ตั้งกันเอง)
• 4444: คิดถึงจังเลย

รหัสเหล่านี้กลายเป็นวัฒนธรรมย่อยที่ทำให้เพจเจอร์กลายเป็นมากกว่าแค่เครื่องมือสื่อสาร แต่มันคือสัญลักษณ์ของความคิดถึง

การล่มสลายและจุดจบของยุคเพจเจอร์

หลังจากปี 1994 ไม่นาน โลกก็เข้าสู่ยุคของโทรศัพท์มือถือ GSM ที่สามารถส่ง SMS (Short Message Service) ได้ด้วยตัวเอง การไม่ต้องผ่าน Operator และการสามารถคุยโต้ตอบได้ทันที ทำให้ความนิยมของเพจเจอร์ลดลงอย่างรวดเร็ว

ในปี 2000 เป็นต้นมา เพจเจอร์เริ่มหายไปจากท้องถนนและห้างสรรพสินค้า เหลือเพียงการใช้งานเฉพาะทางในโรงพยาบาลหรือโรงงานนิวเคลียร์ที่สัญญาณมือถืออาจรบกวนการทำงานของอุปกรณ์อ่อนไหวเท่านั้น

บทสรุป: ความทรงจำในเสียง 'Beep'

แม้ในปัจจุบันเราจะมี LINE, Messenger หรือ Telegram ที่ส่งรูป ส่งวิดีโอได้ในเสี้ยววินาที แต่เสน่ห์ของเพจเจอร์ที่ต้อง 'รอคอย' และ 'ลุ้น' ว่าจะมีใครเพจมาหาไหม ยังคงเป็นความทรงจำที่สวยงามของคนยุค 90 เสมอ

เพจเจอร์สอนให้เรารู้จักคำว่าความอดทน และการให้ความสำคัญกับข้อความสั้นๆ ที่กลั่นกรองมาอย่างดี เพราะทุกครั้งที่เครื่องสั่นหรือส่งเสียงดังขึ้นมา นั่นหมายถึงมีใครบางคนกำลังคิดถึงเราอยู่นั่นเอง!