ปรับแผนใหม่ให้เข้ากับตัวเอง

การปรับเปลี่ยนแผนการเดินเกมให้เข้ากับตัวเอง ก็คล้ายๆ กับการที่นักแสดงเลือกบทแล้วปรับบทพูดให้เข้ากับบุคลิกของตัวเอง แผนของคุณต้องบอกได้ว่า ตอนนี้คุณเป็นใคร และกำลังจะก้าวไปเป็นอะไร คงไม่มีใครหรอกที่ตั้งธงไว้ว่า ข้าจะเป็นไอ้ขี้แพ้ แล้วจับพลัดจับผลูได้เป็นไอ้ขี้แพ้ขึ้นมาจริงๆ อย่าปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับคุณเลยนะครับ แต่ผมก็มั่นใจว่า ถ้าคุณหมั่นปรับแผน มีความคิดริเริ่มอยู่เสมอ เรื่องพวกนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นกับคุณเด็ดขาด

แผนการเดินเกมส่วนตัวก็คือ คำแถลงภารกิจส่วนตัว ไม่เหมือนกับการตั้งจุดมุ่งหมายดำเนินงานนะครับ แผนการเดินเกมส่วนตัวจะเป็นการวางบทบาทว่าเราต้องเป็นคนอย่างไร ในแผนนี้จะบอกเอาไว้หมดแล้วคุณล่ะครับ วางบทบาทไว้ให้ตัวเองเป็นคนแบบไหน ประสบความสําเร็จหรือล้มเหลว คนที่ยกธงขาวยอมแพ้ คนที่ตั้งตัวขึ้นมาได้ คนที่ลืมความเจ็บแล้วลุกขึ้นสู้ใหม่อีกยก นักวางกลยุทธ์ผู้ปราดเปรื่อง ไอ้ขี้แพ้ หรืออะไรอย่างอื่นนอกจากนี้

ก็เห็นๆ อยู่ว่า คุณสามารถวางบทให้ตัวเองเป็นคนหยาบคายไร้ศีลธรรม โหดร้าย ใจทมิฬ อาฆาตพยาบาท ก็ย่อมได้ แต่ผมคิดว่าคุณคงไม่ทำ เพราะไม่ใช่วิสัยของนักเล่นกฎ ในแผนการส่วนตัวจะต้องครอบคลุมทั้งเรื่องคุณสมบัติส่วนตัวและการเดินเกมของคุณเอาไว้ด้วย เช่น “ฉันจะเป็นคนที่ประสบความสําเร็จ และมีจิตใจดีอย่างไม่มีที่ติ

น้อยคนนักที่จะมีวาสนาได้นั่งลงอย่างตั้งใจเพื่อร่างแผนการนี้ อย่าประมาทไปนะครับ เห็นเป็นแผนง่ายๆ แบบนี้ก็จริง แต่ก็ขาดไม่ได้ ถ้าคุณต้องการไปเป็นคนที่อยากจะเป็นให้ได้

น่าเสียดายที่อีกหลายคนไม่มีโอกาสได้เขียนแผนการเดินเกมไว้บ้าง ชีวิตเลยจบเห่ กลายเป็นพวกพูดพล่ามไร้สาระ เป็นตัวเซ็งประจำออฟฟิศ เป็นพวกปากหอยปากปู หรือใจร้ายจนใครๆ ก็ขยาดไม่อยากร่วมงานด้วย ถ้าเราทุกคนได้เขียนแผนการส่วนตัวเอาไว้บ้าง แล้วใช้ชีวิตไปตามแผน เราก็จะกลายเป็นคนที่น่าคบหามากขึ้นเรื่อยๆ ตามวันและเวลาที่ผ่านไป

แผนการนี้ไม่ได้ยอมให้คุณไปก่อกรรมทำชั่วที่ไหน มีแต่กรรมดีเห็นๆ เพราะคุณจะมุมานะปรับสภาพจิตใจให้ร่าเริงเบิกบาน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ มีน้ำจิตน้ำใจ เป็นมิตร มีเมตตากรุณา และความจริงใจให้กับผู้ร่วมงานรอบข้าง

ก็ใครละครับที่จะอุตริถึงขั้นนั่งลงเขียนแผนการส่วนตัวว่า “ฉันจะเป็นไอ้วายร้ายอุบาทว์ มั่วชั่วไม่มีที่ติ และจะก่อกรรมทำเข็ญกับใครก็ได้ที่หลงเข้ามาในรัศมีทำการ จะทำตัวให้ทุกคนเหม็นขี้หน้า และจะพยายามทำทุกวิถีทางให้ตัวเองนั้นเป็นคนที่ใครๆ ก็ไม่อยากคบ” แหงอยู่แล้วว่าไม่มีใครหรอกที่จะเขียนแผนการเดินเกม หรือร่างบทให้ตัวเองกลายเป็นมหาวายร้ายแบบนี้

แต่คุณผู้อ่านเชื่อไหมครับว่า ผมเคยทำงานกับคนแบบนี้มาเหมือนกัน ทำตัวร้ายได้เป๊ะๆ ราวกับเขียนบทเอาไว้ล่วงหน้าเลยครับ แล้วหลายคนก็ประสบความสำเร็จเสียด้วย แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะนอนตาหลับหรือเปล่า และจะรับนิสัยตัวเองได้ไหม

ครั้งหนึ่ง ผมเคยทำงานอยู่กับผู้จัดการที่ค่อนข้างอาวุโสพอสมควร เขามีเทคนิคการบริหารคือรุกถึงถิ่น เดินให้ทั่วทั้งแผนก ว้ากคนให้มากๆ เข้าไว้ พอกลับไปที่ห้องทำงาน ก็นั่งเอาเท้าพาดโต๊ะ จิบกาแฟสักครึ่งชั่วโมง แล้วเดินออกมาใหม่ คราวนี้ทำตัวแสนดี เป็นพ่อพระให้อีกฝ่ายตายใจ ผมเคยถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้เหมือนกัน เขาบอกว่า “ให้พวกนั้นรู้จักเจียมกะลาหัวไว้บ้าง ไม่รู้เสียแล้วว่า "ใครเป็นใคร”

ปรากฏว่าทุกคนต่างก็เข็ดขยาด เกลียดเขาเข้ากระดูกดำ และบรรดาผู้บริหารระดับเดียวกันต่างก็ไม่ให้ราคาเขาคนนี้เลย ถ้าจะถามว่าเขาวางแผนส่วนตัวไว้ดีไหม ตอบได้เลยว่า “ไม่” แม้แต่สักนิด