แมนๆ เขาใส่สีชมพู! เปิดปูมหลังประวัติศาสตร์เมื่อ 100 ปีก่อนที่ "สีชมพู" คือสัญลักษณ์ของลูกผู้ชาย

ในยุคปัจจุบันหลายคนอาจติดภาพจำว่าสีชมพูเป็นสีที่แสดงถึงความอ่อนหวานของผู้หญิง จนทำให้ผู้ชายบางคนไม่กล้าหยิบเสื้อผ้าสีนี้มาสวมใส่ แต่หากย้อนเวลากลับไปเมื่อประมาณหนึ่งศตวรรษที่แล้ว ความจริงกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง เพราะสีชมพูเคยถูกยกย่องให้เป็นสีที่สะท้อนถึงความแข็งแกร่งและความเป็นชายชาตรีอย่างเต็มเปี่ยม

ย้อนกลับไปในช่วงก่อนปี 1940 กฎเกณฑ์ทางแฟชั่นไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็นในวันนี้ หลักฐานจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำในปี 1918 ระบุไว้อย่างชัดเจนว่า "สีชมพูสำหรับเด็กผู้ชาย และสีฟ้าสำหรับเด็กผู้หญิง" เหตุผลเบื้องหลังแนวคิดนี้มาจากรากฐานทางวัฒนธรรมที่มองว่า สีชมพูคือสีที่ลดระดับความเข้มข้นมาจาก "สีแดง" ซึ่งเป็นสีแห่งเปลวไฟ เลือด และเทพเจ้าแห่งสงคราม (Mars) ดังนั้นสีชมพูจึงเป็นตัวแทนของความกระฉับกระเฉง ความกล้าหาญ และจิตวิญญาณของนักรบที่เหมาะกับเด็กผู้ชายเป็นที่สุด

ในขณะเดียวกัน สีฟ้ากลับถูกมองว่าเป็นสีที่ให้ความรู้สึกนุ่มนวล สงบ และเยือกเย็น อีกทั้งยังมีความเชื่อมโยงทางศาสนากับเครื่องแต่งกายของ "พระแม่มารีย์" สีฟ้าจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนโยนที่เหมาะกับเด็กผู้หญิง จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นหลังช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อกลไกทางการตลาดและอิทธิพลจากเหล่าแฟชั่นไอคอน รวมถึงภริยาประธานาธิบดีสหรัฐฯ เริ่มนำเสนอภาพลักษณ์ใหม่ที่ผูกโยงสีชมพูเข้ากับความอ่อนหวานของผู้หญิง จนกลายเป็นค่านิยมกระแสหลักที่ฝังรากลึกมาจนถึงทุกวันนี้

โดยสรุปแล้ว สีชมพูไม่ได้มีไว้เพื่อแบ่งแยกเพศมาตั้งแต่ต้น แต่เป็นเพียงผลผลิตจากการเปลี่ยนแปลงทางค่านิยมและการตลาดตามยุคสมัย การที่ผู้ชายจะลุกขึ้นมาสวมใส่สีชมพูในวันนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ทว่าเป็นการตอกย้ำว่า "สีไม่มีเพศ" และความแมนที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ความมั่นใจและตัวตนภายในมากกว่าสิ่งของหรือสีสันที่สวมใส่ภายนอก

#สีชมพู #ประวัติศาสตร์แฟชั่น #ความรู้รอบตัว #แฟชั่นผู้ชาย #สาระน่ารู้ #สีกับเพศ #ค่านิยม #เรื่องเล่าประวัติศาสตร์