ทำบันทึกรายรับ-รายจ่ายเพื่ออะไร

"วันนี้ครบ 100 บาทล่ะ ค่อยซท้อพรุ่งนี้นะ" คำพูดนี้เพื่อนสนิทฉันพูดให้ฟังเมื่อปี 2566 เพราะเขาเริ่มทำบันทึกรายรับ-รายจ่ายในสมุดเล็กๆ ตั้งแต่ปี 2566 ซึ่งเขาตั้งกฎว่า ค่าใช้จ่ายในการกินต้องไม่เกิน 100 บาท จนล่าสุดสิ้นปี 2568 เขาสามารถซื้อนาฬิกาแอเปิ้ลวอช โดยไม่ต้องผ่อนจ่ายค่างวดแต่ละเดือนผ่านบัตรเครดิต แต่เขาสามารถซื้อจ่ายสด แถมยังมีเงินเก็บสบายๆ พร้อมไปเที่ยวได้ทุกเมื่อ อีกอย่างคือเขาเก็บเงินก่อนใช้ เช่นได้เงินมา 1,5000 บาท เขาจะโอนเก็บในบันชีออมทรัพย์ เป็นธนาคารที่มีแค่สมุดคู่ฝาก ไม่มีแอ๊บ เน็ตแบ๊ง และ ไม่มี ATM 10,000 บาท อีก 5000 คือ กิน 3000 บาท อีก 2,000 บาทนั้น เก็บไว้เติมน้ำมัน วันนี้จ่ายใช้อะไร กี่บาทเขาจะจดบันทึกทุกอย่าง ทำให้เขารู้ตัวว่า ใช้ไปแ้วกี่บา ซึ่งมีแค่บางวันเอง ที่เขาใช้หมด 100 บาท ส่วนใหญ่ ใช้แค่ 80 บาท

ปีนี้ฉันกับเมียจึงเริ่มทำบันทึกรายรับ-ร่ายจ่ายเพื่อควบคุมรายได้ที่ไม่เพียงพอในแต่ละเดือน เพราะซื้อเยอะ แต่กินไม่หมด

ฉันต้องพยายามทำให้ได้เพื่อเป้าหมายที่วางไว้เป็นจริง คือ รวย