ชนชั้นศักดินา ความเสมอภาคที่ไม่มีอยู่จริง

พูดถึงความแตกต่างคนเรานั้นมีหลายอย่างเหลือเกิน สิ่งเดียวที่เรามีร่วมกันคือกิเลสและความตาย

เรามีกิเลสเหมือนกัน มีตัณหาทะยานอยาก อยากสารพัดสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นของกินรสอร่อย ทรัพย์สิน คู่ชีวิต เป็นต้น และสิ่งหนึ่งที่ต้องเจอเหมือนกันคือความตาย

ถ้าจะต่าง มันก็ต่างกันที่คุณภาพ ทั้งอาหารรสโอชะระดับร้านอาหารข้างทางหรือจะเป็นแบบภัตตาคาร การตาย ถ้าตายแบบมีคุณภาพก็จะได้รับเกียรติเป็นอย่างสูง แม้ตายไปแล้วสังคมก็ยังไม่ลืมคุณความดีที่เราเคยสร้างไว้ เป็นแบบอย่างให้กับคนรุ่นหลัง

ความแตกต่างเหล่านี้ส่วนหนึ่งเกิดจากชนชั้นศักดินา นี่ไม่ใช่เหลื่อมล้ำธรรมดา สิ่งที่คนรุ่นเดียวจะสร้างตัวให้ก้าวไกลพ้นไปจากความยากจนสู่การเป็นเศรษฐีไม่ใช่เรื่องง่าย

ส่วนมากแล้วเศรษฐีเหล่านี้มักมีแบบอย่างที่ดี ได้เรียนรู้มาอย่างถูกต้องและดำเนินชีวิตตามแบบอย่างนั้นเพื่อการสร้างตัว แม้จะอึดอัดไปบ้างกับการที่ต้องเชื่อฟังคำสอนจสกพ่อแม่ทุกกระเบียดนิ้ว ด้วยเหตุผลที่ว่า กูเคยผ่านมันมาก่อน มึงละเคยทำอะไรได้ด้วยตัวเองบ้างมั้ย ?

ชนชั้นศักดินาเกิดจากครอบครัวเคยสร้างเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้ว คนรุ่นลูกก็ต้องรับหน้าที่สานต่อให้บารมีที่เกิดนั้นยังคงอยู่ต่อไปได้

ทีนี้...ถ้าเป็นคนธรรมดาหาเช้ากินค่ำล่ะ ? เราส่วนใหญ่ก็คงเสมอภาคกันแล้วใช่มั้ย ไหนๆเรามันก็คนทำงานประจำเหมือนกัน......ผิดถนัด

ศักดินายังคงดำรงอยู่ เรายังคงเทียบเขาเทียบเราอยู่ สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นจากการที่เราถูกหล่อหลอมตั้งแต่วัยเด็ก

วัยเด็กเราไม่เปรียบเทียบใครให้เป็นทุกข์ จนกระทั่งญาติผู้ใหญ่เริ่มติดตามความก้าวหน้าของเรา เราเรียนเก่งแค่ไหนเมื่อเทียบกับบุตรของเขา เราสอบติดมหาวิทยาลัยอะไรเมื่อเทียบกับหลานของเขา

โดยอยากรู้ว่าความก้าวหน้าในชีวิตใครเหนือกว่ากัน ถ้าเราเหนือกว่าลูกเขา เขาเป็นทุกข์ ถ้าเราแย่กว่าลูกเขา เรานี่แหละที่จะเป็นทุกข์จากคำตำหนิของญาติและพ่อแม่ของเราเอง

ในโรงเรียน อาจารย์ (เป็นครู แต่บังคับให้เรียกว่าอาจารย์จนสืบเนื่องไปถึงมัธยมฯ) ก็มักเทียบคะแนนสอบว่าใครทำได้ดีกว่า แต่ก็เป็นเรื่องปกติ การเปรียบเทียบเป็นการกระตุ้นให้ผู้เรียนความ active และกระตือรือร้นในการเรียน แต่ต้องไม่ลืมว่ามันเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรามองเพื่อนของเราไม่เท่ากัน

เมื่อเราโตขึ้น เราจะมองว่าใครมีเงินเดือนมากกว่ากัน เพราะคนที่ทำเงินมากกว่าแสดงว่าประกอบอาชีพที่สร้างคุณค่าและใช้ความสามารถมากกว่า

และการทำงานย่ำอยู่กับที่ ไม่ทำให้เรารวย เราจึงแสวงหาความร่ำรวยจากการเป็นผู้ประกอบการหรือนักลงทุน ซึ่งเราก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร กลายเป็นการลองผิดลองถูก มั่วไปหมด หลงทางไปอีกนาน หรืออาจจะหลงทางตลอดไปเลยก็ได้

ศักดินาในที่ทำงานจึงเกิดขึ้น....

ฉันเหนือกว่า แกด้อยกว่า

หรือ

ฉันคงด้อยกว่า ต้องระวังเวลาไปพูดกับเพื่อนคนนี้หน่อยแล้ว ไม่สิ อย่าไปยุ่งกับเขาเลยดีกว่า

คนส่วนใหญ่มักรังเกียจคนที่ทำเงินน้อยกว่า แม้จะเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนก็ตาม ความแตกต่างที่มากนี้เองเป็นตัวที่ทำให้เราสังวรณ์ในตัวเอง หากเราเป็นฝ่ายที่ด้อยกว่า เราจะระวังตัวมากขึ้น

อีกกรณี ถ้าเราทำเงินต่างกันไม่มาก อย่างคนนึงเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ อีกคนเป็นรองศาสตราจารย์ แบบนี้ยังพอคุยกันรู้เรื่อง...ศักดินาเกิดขึ้นในใจเราเสมอ แม้ปากของเราจะไม่พูดก็ตาม แต่ความรู้สึกในใจมันเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติอยู่แล้ว เราตัดสินใจเขาในระดับนึงอยู่แล้ว ศักดินาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง