ความตายเป็นเรื่องน่ากลัว

สมัยก่อนตอนผมยังเป็นเด็ก อาจเป็นเพราะดูสื่อละคร ภาพยนตร์มามากเลยเห็นการฆ่ากันตายในละครมาไม่น้อย โดยเฉพาะการตายจากอุบัติเหตุ ตายแบบไม่ทันได้ตั้งตัว และการตายแบบที่คนข้างหลังยังเลี้ยงดูตัวเองไม่ได้ ซึ่งนึกดูแล้วก็น่าหดหู่ไปอีกแบบ

ที่หดหู่นี่ไม่ใช่เพราะสงสาร แต่เป็นเพราะว่าจะเกิดขึ้นกับตนเอง เพราะเราไม่รู้หรอกว่าเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ ทั้งจสกความประมาทของเราเอง หรือจสกความประมาทของคนอื่นแล้วส่งผลกระทบมาถึงเรา

ในทางธรรมจึงกล่าวว่าเราควรเตรียมใจที่ตายเสมอ โดยพึงระลึกว่าอาหารมื้อนี้เป็นมื้อสุดท้าย เพราะเราไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะได้ตื่นมากินข้าวอีกมื้อหรือเปล่า ?

ผมฟังเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก เพราะโรงเรียนวัดจะมีพระอาจารย์มาเทศน์เรื่องดีๆ เรื่องที่จำเป็นต้องฟังอยู่ตลอด นานวันเข้าก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะชีวิตถูกสอนว่าต้องเรียนให้มันดี ให้มันแตกฉานเข้าใจ ทำข้อสอบจะได้ประยุกต์ใช้เป็น พอประยุกต์ใช้ความรู้ไม่เป็นก็โดนด่าหาว่าไม่ใส่ใจในการเรียน ผมก็เข้าใจว่าโง่ดักดานด่าตัวเองแล้วก็พยายามแบบหัวชนฝามาค่อนชีวิต จนไม่ได้สนใจถึงเรื่องความตายอีกเลย เพราะมัวแต่ห่วงว่าถ้าเรียนไม่ดี อย่าหวังจะได้ทำงานที่มีเงินเดือนสูงเลย

มันก็จริงนะ แล้วผมก็ลงเอยด้วยการเป็นมนุษย์เงินเดือนซึ่งได้ทำงานต่ำกว่าวุฒิปริญญาตรี ด้วยเหตุที่เกลียดสายงายที่ตัวเองเรียนจบมา

จะว่าไป เรื่องงานกับเรื่องเงินเนี่ยมันเป็นเรื่องเดียวกัน คนเราถ้ามีอิสรภาพทางการเงินที่แท้จริง มันจะมีช่องทางบางอย่างที่มอบคุณค่าให้กับสังคมได้เสมอ ให้ตัวเราเป็นที่น่าเคารพนับถือ โดยไม่จำเป็นต้องไต่เต้าแย่งตำแหน่งงานชั้นสูง เป็นผู้บังคับบัญชาในองค์กรหรือบริษัท เพราะมันมีตำแหน่งจำกัดและพวกพ้องที่สนิทใจด้วย

ถ้าคนเรามีเงินพอใช้จ่ายไปทั้งชีวิต คราวนี้แหละ เราจะมองเห็นชีวิตตัวเองจริงๆโดยไม่มีเงินมาเกี่ยวข้อง ความตายคือหนึ่งในนั้น

ผมเคยกลัวว่าตัวเองจะตายกะทันหันตอนเป็นเด็ก

ตอนหลังกลับกลัวการจากไปของพ่อแม่ เหตุก็เพราะว่าผมยังดูแลตัวเองไม่ได้ ยังหาทรัพย์ได้ไม่มากพอจะเลี้ยงดูตัวเองและค่าใช้จ่ายทั้งหมดในบ้าน และกลัวว่าความผูกพันธ์ดีๆจะเลือนหายไปให้เหลือแต่ความคิดถึง ผมคิดถึงผู้หญิงแอบชอบที่ออกเรือนไปแล้ว ผมเลยรู้รสความคิดถึงดีว่ามันไร้แก่นสารแค่ไหน มันเหลือเพียงความรู้สึกโหยหาอดีต ซึ่งถ้ามีเล็กน้อยก็เป็นยาใจที่ดี แต่ถ้ามีมากเกินไป ก็ทำให้ชีวิตไม่เป็นอันทำอะไรแลดูจะเป็นโทษเหมือนกัน

อีกอย่าง เมื่อผมจบอุดมศึกษาแล้วก็ได้เห็นเพื่อนโพสต์การจากไปของบุพการีอันเป็นที่รักไปหลายคนอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็ทำให้ผมช็อคอ่อนๆได้เหมือนกัน เพราะมันแสดงว่าเราเริ่มมีอายุที่มากขึ้น พ่อแม่ของเราเองก็เช่นกัน 

ดังนั้น จึงเริ่มมีการสอนให้ประสบความสำเร็จทางการเงินตั้งแต่อายุยังน้อย เพราะพ่อแม่ไม่อาจอยู่เห็นความสำเร็จของเรา ยังไม่ได้รับความสุขสบายจากเรา เพียงแค่อายุที่มากขึ้นไม่ได้หมายความว่าเราจะพัฒนาตัวเองให้เก่งเรื่องการเงินการลงทุนตามไปด้วย เราอาจแค่อายุมากแต่ความสามารถเท่าเดิมก็ได้ เราจึงเริ่มกลัวว่าวันเวลาที่ผ่านไปไม่ได้ช่วยให้ชีวิตของเราดีขึ้นเลย ทุกอย่างยังเหมือนเดิม อาจแย่ลงด้วยซ้ำจสกภาวะเงินเฟ้อและการระบาดของโรค หรือสงคราม หรือเหตุความไม่สงบต่างๆ ซึ่งส่งผลต่อการปลดคนทำงานออกจากตำแหน่ง

คนที่เรารัก คนที่เราผูกพันธ์มักจะไม่อยากให้เขาจากเราไป แม้รู้ทั้งรู้ว่าคนเราไม่ได้เป็นอมตะ แต่เราก็มักจะลืมเลือนเรื่องนี้ไป ด้วยเหตุที่เราต้องดิ้นรนทำงาน หาเงินเลี้ยงชีพ วนเวียนเช่นนี้เป็นเดือน เป็นปี จนกระทั่งคนในครอบครัวจากเราไป เราก็ได้แต่ถามตัวเองว่าหรือเราจะต้องติดกับดักชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้ให้คุณภาพชีวิตกับบุพการีของเรา

ความตายจึงเป็นเรื่องน่ากลัวสำหรับคนไม่พร้อม แต่เอาจริงๆก็ไม่มีใครพร้อมสำหรับความตายหรอก แม้แต่คนที่สิ้นหวังอยากที่จะตายก็อาจมีสักวูบที่ลังเลก่อนฆ่าตัวตายบ้างเล็กน้อย เพราะเราไม่รู้จะเจออะไรกับชีวิตหลังความตาย บุญกุศลเราเพียงพอมั้ยกับชีวิตภพใหม่ที่เรากำลังจะเดินทางไป หรือถ้าเราตายแล้วสูญ ไม่มีการเกิดใหม่ก็คงจะดี แต่พุทธพจน์ยืนยันว่าเราตายแล้วเกิดวนเวียนเช่นนี่แน่นอนด้วยเหตุเพราะเรายังมีความติดใจในกามที่ยากจะถอน ติดใจในรัก ติดใจในรสอร่อย เราจึงต้องกลับมาเกิดใหม่อีกครั้งไม่สิ้นสุด

ความตายเป็นเรื่องน่ากลัวก็ด้วยประการฉะนี้