บุญที่ส่งเสริมให้ธุรกิจรุ่งเรือง

ผมเป็นนักธุรกิจ ควรมีความเชื่อเรื่องกรรมอย่างไรจึงจะทำธุรกิจได้รุ่งเรือง?

กฎธรรมชาติมีอยู่ข้อหนึ่ง คือ เพราะให้ไปจึงได้มา แต่เพราะตระหนี่ ถึงมีก็หมด กฎอันเป็นธรรมดาข้อนี้นะครับ ถ้ารู้ซึ้งเข้าไป จริงๆ ด้วยจิตแล้ว ไม่มีความสงสัยใดๆ แล้วคุณจะอยากฝึกให้ทาน เป็นนิตย์ เหมือนเช่นที่พระพุทธองค์เคยตรัสว่าถ้าคนทั้งหลายทราบ ผล ทราบอานิสงส์ของการให้ทานแล้ว ก็คงแจกจ่ายอาหารให้ผู้อื่นก่อนบริโภคเองเป็นแน่แท้

ถ้าหากสงสัยในแง่ที่ว่าเหตุใดชาตินี้ใครทํามาค้าขึ้นทั้งที่ขี้เกียจ ขณะที่บางคนขยันขนาดไหนก็ขาดทุนยับเยินตลอดศก เสมือน “ทุนเก่า” ที่ลึกลับ มีมาไม่เท่ากัน อันนี้ก็ขอให้ดูที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ คือ ผู้ใดเข้าไปหาสมณะหรือพราหมณ์แล้วเอ่ยปากเปิดโอกาสให้พวก ท่านขอปัจจัยที่ต้องการ เมื่อสมณะหรือพราหมณ์เอ่ยปากขอแล้ว....

๑) เขากลับไม่ถวายปัจจัยตามที่รับปาก เมื่อเคลื่อนจากอัตภาพ นั้นมาสู่ความเป็นมนุษย์นี้ เขาทําการค้าขายอย่างใดๆ ก็ย่อมประสบกับความขาดทุน

๒) เขาถวายปัจจัยตามที่รับปากไว้ แต่ไม่เป็นไปตามความ ต้องการของสมณะหรือพราหมณ์ผู้ขอ เมื่อเคลื่อนจากอัตภาพนั้น มาสู่ความเป็นมนุษย์นี้ เขาทําการค้าขายอย่างใดๆ ก็ย่อมไม่ได้กําไร ตามที่ความมุ่งหวัง

๓) เขาถวายปัจจัยตามที่รับปากไว้ และตรงกับความต้องการ ของสมณะหรือพราหมณ์ เมื่อเคลื่อนจากอัตภาพนั้นมาสู่ความ เป็นมนุษย์นี้ เขาทําการค้าขายอย่างใดๆ ก็ย่อมได้กําไรตามที่มุ่งหวัง

๔) เขาถวายปัจจัยตามที่รับปากไว้ และของถวายมากเกิน กว่าที่สมณะหรือพราหมณ์ต้องการ เมื่อเคลื่อนจากอัตภาพนั้นมาสู่ ความเป็นมนุษย์นี้ เขาทําการค้าขายอย่างใดๆ ก็ย่อมได้กําไรยิ่งกว่า ที่มุ่งหวัง

ที่พระพุทธเจ้าท่านยกเอาบุคคลอันเป็นเป้าหมายของการให้ทานเป็นสมณะหรือพราหมณ์ ก็เพราะความจริงมีอยู่ว่าสมณะหรือ พราหมณ์นั้นเป็นบุคคลจําพวกที่ทรงคุณใหญ่ ขอให้ทราบว่าสมณะหรือพราหมณ์มิใช่จําเพาะเจาะจงแต่ว่าต้องเป็นภิกษุสงฆ์ในเขตพุทธศาสนา แต่เป็นนักบวชผู้มีความประพฤติพรหมจรรย์สะอาด มีศีลที่เหนือกว่าชาวบ้านร้านถิ่นธรรมดา นี่ก็นับว่าใช้ได้แล้ว

เมื่อเข้าหาบุคคลผู้มีระดับจิตวิญญาณชั้นสูง เกิดความเลื่อมใสในบุญ เอ่ยปาก รับปาก ว่าจะจัดหาของใช้ให้ด้วยจิตคิดบริจาคอย่าง แท้จริง นั่นเรียกว่ามีเชื้อ มีทุน มีปัจจัยอยู่กับตัว เกิดชาติใดถ้าอยาก เป็นพ่อค้าแม่ขาย อยากเป็นคหบดีใหญ่ผู้มีทรัพย์มาก ก็ย่อมอาศัย ทุนใหญ่ประเภทนี้เองเป็นตัวชี้ชะตา ว่าจะค้าขายขาดทุนหรือได้กําไร

อย่างไรก็ตาม ดังกล่าวแล้วว่าทุนจากอดีตชาติเป็นของลึกลับ เชื่อได้ยาก แม้รู้ว่าผลลัพธ์มีจริง แต่ก็ไม่อาจสืบพิสูจน์ทราบได้จะแจ้ง เว้นแต่จะเป็นผู้มีสมาธิจิตผ่องแผ้ว พอจะโน้มน้อมไปรู้เห็นเหตุผล ระดับข้ามภพข้ามชาติได้ ฉะนั้น มาดูทานที่เป็นปัจจุบันดีกว่า ตั้ง คําถามง่ายๆ ครับ คุณทําเพื่อลูกค้าแค่ไหน?

คําว่า “นักธุรกิจ” นั้นเหมือนมีแต่เอา ความจริงไม่ใช่เช่นนั้นเลย คุณจะค้าขายอะไรก็ตาม หากมีจิตคิดให้ประโยชน์แก่ลูกค้า ผลิตสินค้าอะไรก็คัดแต่สิ่งดีๆ สิ่งที่คุณรู้แก่ใจว่านั่นคือของเลิศสุด สมราคาที่สุด ผ่านกระบวนการผลิตที่น่าไว้ใจสูงสุด เท่านั้นก็จัดเป็น การค้าขายด้วยจิตอนุเคราะห์แล้ว

เปรียบเทียบแบบอ้อมๆ กับพุทธพจน์ข้างต้น ก็คือว่า คนซื้อ เขาต้องการของอย่างหนึ่ง สินค้าของคุณเสมือนการรับปากว่าจะ จัดให้ตามที่เขาต้องการ ก็เรียกว่าเสมอกันระหว่างเงินที่ยื่นมากับของ ที่ให้เขาไป ความสุขความพอใจของฝ่ายซื้อหาย่อมทําให้การค้าขายเจริญรุ่งเรืองหรือมีกําไรตามที่คาดเอาไว้

แต่หากคุณให้ เกินความต้องการ” คือลูกค้าได้อะไร เกินคาด เกินราคาสินค้าระดับเดียวกัน คุณไม่ต้องเพิ่ม แต่ก็เพิ่มให้ หากมีจิตคิดอนุเคราะห์โดยบริสุทธิ์แท้จริงแล้ว ก็หวังได้ว่าคุณจะมีกําไร อื้อซ่า หรืออย่างน้อยก็เกินกว่าที่ตั้งเป้าไว้ในการทําแผน แต่แม้จะเป็นเรื่องพิสูจน์ได้ในชาติปัจจุบัน ของก็ต้องรอเวลาให้ผลเหมือนกันนะครับ

หรืออาจจะมีปัจจัยแทรกซ้อน ซึ่งคาดเดายาก มาบั่นทอนกําลังใจเสียก่อน เช่นคุณเคยไปสัญญากับพระอรหันต์ว่า จะถวายปัจจัยที่ท่านต้องการ แล้วเกิดลืม หรือเกิดขี้เกียจ หรือมีเหตุ ติดขัดให้ไม่อยากถวาย แบบนี้คุณเจอวิบากหนักชนิดแก้ยาก และ จะทําให้คุณท้อถอยในการมีจิตคิดอนุเคราะห์ นี่ก็ทําให้อดเห็นผล ของการค้าขายแบบมีจิตอนุเคราะห์ได้เหมือนกัน

ความสุขและความพอใจของคนกลุ่มใหญ่นั้น ถ้าว่ากันตาม จิตวิทยาเชิงการตลาดคือการสร้างภาพที่ดี น่าประทับใจ และอยากอุดหนุนให้ลูกค้า

แต่ในแง่ของกรรม ถ้าคุณให้กับคนอื่นด้วยความ จริงใจ ก็จะได้ใจจริงตอบกลับมา นี่อาจเป็นค่าตอบว่าทําไมบางที พ่อค้าวางแผนแจกจ่ายของฟรีอย่างดิบดี แต่กลับไม่ได้รับความพอใจ นั่นก็เพราะไม่มี “ใจ” อยู่ในสินค้าตั้งแต่แรก มีแต่การให้แบบ ลงทุนหวังผลตอบแทน หวังทํายอดให้เข้าเป้าหรือเกินเป้า และ จิตที่คิดให้แบบลงทุน ก็มักเหมือนมีม่านหมอกบดบังทัศนวิสัย มันทําให้ความคิดอ่านและการคัดสรรของคุณพร่าเลือนหรือกระทั่งเลวลง จนตัดสินใจเลือกอะไรผิดๆ ไม่น่าประทับใจสําหรับลูกค้า

__________