ชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจแต่ก็อย่าให้ใครดูถูก

       ผมได้ยินวลีเตือนใจนี้สมัยเรียนอยู่มัธยมปลาย อาจารย์สอนฟิสิกส์ท่านหนึ่งแกพูดวลีนี้ขึ้นเพื่อปลุกใจให้สู้กับการเรียน เอาจริงเอาจังกับการสอบเพื่อนำคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย แม้ว่าแกจะสอนไม่รู้เรื่องก็ตาม

      แต่ก็อย่างที่ว่า ผมเป็นคนเรียนอ่อนมาก ต่างจากเพื่อนคนอื่นๆที่หัวดีกว่า ก็จะต่อยอด รู้จักถามในจุดที่สงสัยแล้วเกิดประโยชน์กับตัวเองได้ ในขณะที่ผมไม่สามารถตั้งคำถามแบบนั้นได้เลย อย่างไรก็ตาม การเรียนที่ล้มเหลว ผมยอมรับว่าเป็นความรับผิดชอบของตัวเองที่ต้องไปขวนขวายหาอ่านเอาข้างหน้า แต่ในขณะนั้นผมมืดแปดด้าน เรียนอะไรก็ไม่เข้าใจ

        และผมก็กลับคิดถึงประโยคนี้ "ชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจแต่ก็อย่าให้ใครดูถูก"

        ผมมั่นใจว่ามีความกระตือรือร้น แต่ความไม่เข้าใจนั้นมันมืดบอด คนที่ประสบความสำเร็จทางการเรียนระดับสูงคงไม่มีวันเข้าใจว่าคนเรียนอ่อนนั้น เขาหาทางแก้ปัญหาให้ตัวเองได้ไม่ดีนัก ซึ่งนั่นนำมาซึ่งคำดูถูกและน่าสมเพชน่าสายตาของคนอื่น ผมรู้ ผมเคยโดนมาแล้ว ผมจิตเศร้าหมองไปพักใหญ่ และก็แก้ปัญหานี้ไม่ได้ด้วย

       เราเรียน เราสอบ เรามีคะแนนจำกัด เราเลือกคณะอื่นที่ใกล้เคียงกับความฝัน เราเรียน เราสอบ เราจบการศึกษาและออกหางานทำ ทั้งหมดก็เพื่อหารายได้ วลีนี้ก็แล่นเข้ามาในหัวผมอีกครั้ง

      แน่นอนว่าหลายคนได้ทำงานแสดงศักยภาพของตนเอง ใช้ความรู้ความสามารถเฉพาะทาง ได้บรรจุข้าราชการ ได้เงินเดือนที่ดีสมกับใบปริญญาที่จบออกมา ผมอิจฉาพวกเขา และผมไม่อยากเปิดเผยสิ่งที่ตัวเองเป็นมากนัก เพราะไม่อยากให้ดูถูก

ผมไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองเรียนจบออกมา ผมทำงานได้ไม่ดี ไปทำงานที่ไหนก็ถูกกลั่นแกล้ง นี่เป็นเรื่องน่าละอาย คนปกติเขาจะไม่ถูกรังแก มีแต่คนที่ไปกดขี่คนอื่นต่างหากที่ได้รับการยอมรับ ด้วยตำแหน่งที่สูงกว่า ด้วยผองเพื่อนที่ให้ท้าย นั่นทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตที่ผิดปกติ และออกจากชะตากรรมแย่ๆของตัวเองไปไม่พ้น

       ในโลกแห่งการทำงาน จริงๆแล้วมันคือความสามารถในการหาทรัพย์ ไม่จำเป็รต้องเป็นทหาร ตำรวจยศชั้นสัญญาบัตร หรือเป็นหมอ เป็นวิศวะ แค่คุณหาทรัพย์เก่งพอเลี้ยงตัวเองหรือสร้างความร่ำรวยได้ ก็นับว่าเอาตัวรอดได้แล้ว เรื่องวุฒิการศึกษานั้นเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ในชีวิต แต่ไม่ใช่หลักประกันว่าจะประสบความสำเร็จในเรื่องการหาทรัพย์และรักษาทรัพย์

       คนเราห้ามความคิดคนอื่นไม่ได้หรอก ถ้าเขานึกดูถูก ถ้าไม่พูดออกมาตรงๆก็คงนึกอยู่ในใจ ผมเจอกับความลำบากในเรื่องการหาทรัพย์ ผมไม่เก่งทั้งโลกแห่งการเรียน และโลกแห่งการทำงานหาทรัพย์ ความลำบากทำให้ผมเพ้อฝันสุดโต่ง ฝันว่าจะมีทรัพย์มาก อยากซื้ออะไรก็จ่ายไหวไม่กระทบกับฐานะ ลงทุนเก่ง ลงทุนเป็น และได้เป็นเศรษฐีระดับเจ้าสัว เป็นที่ยอมรับของสังคม เป็นคนสำคัญที่ใครๆก็ต่างให้เกียรติ ฝันว่าผมมีคนรักคอยให้คำปรึกษาและนอนอยู่ข้างกายในทุกค่ำคืนด้วยความอบอุ่น ความสามารถระดับนั้นคงทำให้ผมพ้นจากความลำบากและรักตัวเองได้มากกว่าที่เคย

      แต่ถ้าพูดถึงความจำเป็นแล้ว ถ้าหากผมหาการลงทุนที่ให้ผลตอบแทนเป็นปันผลหรือรายได้ 15,000 บาทต่อเดือน ทดแทนรายได้จากงานประจำ ผมก็มีความสุขมากแล้ว แต่ผมก็ยังทำไม่ได้

      ที่ผมกลัวก็คง..กลัวว่าจะทำไม่ได้ไปชั่วชีวิต ผมไม่สู้ชีวิต ก็อาจจะใช่ แต่ไม่มีใครให้คำปรึกษา เรื่องนี้ก็ใช่อีกเช่นกัน คนไม่เก่งใครจะอยากมาเป็นคอนเนคชั่นกับเรา โลกต้องการผลประโยชน์ เราต่างต้องให้ผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน เป็นการตอบแทน ทั้งเรื่องข้อมูลข่าวสาร วิธีการ คนรู้จักที่ให้การรับประกันเรื่องความสามารถ ซึ่งเกี่ยวข้องทั้งการทำงานและการลงทุน

       ก็คงต้องลุ้นกันต่อไป หากชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้น่าภูมิใจก็อย่าให้ใครมาดูถูกนั้น จะทำได้มากน้อยสักแค่ไหน ? 

        ทุกอาชีพ ทุกๆคนล้วนมีคุณค่าในตัวเอง แต่อย่าลืมว่าคุณค่านั้นไม่ได้หมายถึงคุณค่าที่ให้ผลดีกับเรา แต่หมายถึงคุณค่าที่มอบให้กับสังคมต่างหาก อาชีพไหนที่ให้คุณค่ามากกว่าก็ย่อมได้ค่าตอบแทนที่สูงกว่า ชีวิตก็เป็นเช่นนี้...ถ้าใครรู้สึกว่าล้มเหลวแล้วดิ้นรนต่อไปได้ไม่มาก ชีวิตนี้มันก็ไม่มีอะไรให้น่าอาลัยสักเท่าไหร่