อายุมากขึ้น ความสำเร็จไม่ได้มากขึ้นตาม

ชีวิตคนเราจะมีความสุขได้ ส่วนหนึ่งก็คือความสำเร็จที่ก้าวมากขึ้นตามลำดับขั้น นี่ก็ใกล้เข้าปีใหม่แล้ว ผมก็ได้แต่ตั้งคำถามและมองการเติบโตชีวิตของตัวเองว่าที่ผ่านมาแต่ละปี ชีวิตของผมมีอะไรที่ก้าวหน้าขึ้นบ้าง

มีบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจ

ความกังขาต่อความสำเร็จในอนาคตพอกตัวหนาขึ้น ผมเคยคิดว่าปริญญาของผมจะช่วยให้หางานที่มีเกียรติและพึงพอใจได้ แต่ผมก็กลับทนอยู่กับมันไม่ได้ จนต้องหางานอื่นทำที่ไม่ตรงกับสายที่ตัวเองเรียนมา

แล้วเราจะเติบโตในสายงานนั้นได้อย่างไร ในเมื่อเราสร้างความชำนาญได้ยากกว่าคนที่เรียนจบมาตรงสาย

ต้องเข้าใจก่อนว่าบางสายงานถ้าเรียนจบมาตรงสายจะได้เปรียบกว่ามาก ยกเว้นสายงานเน้นภาคปฏิบัติอย่างงานช่าง งานผู้ประกาศข่าว ถ้าทำได้ดีจริง ปริญญาก็ไม่มีความหมาย เพราะความสามารถเป็นที่ประจักษ์แล้ว

อย่างที่ได้กล่าวไปข้างต้น ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหนในองค์กร ย่อมต้องหาโอกาสเติบโตในหน้าที่การงานทั้งสิ้น ซึ่งถ้าจะให้รู้สึกดีขอให้มีอะไรดีๆเพิ่มขึ้นตามลำดับขั้นให้ใจชื้นบ้างก็จะดี เพราะมันช่วยให้เรารู้สึกมีความหวังและเชื่อได้ว่าปีหน้าจะต้องดีขึ้นอย่างแท้จริง ไม่ใช่คิดไปเอง ตู่ไปเองว่าเดี๋ยวปีหน้าก็คงดีขึ้น

ผมเองก็รู้สึกคับข้องใจเป็นอย่างมาก ทำอย่างไรถึงจะทำให้ชีวิตหมดห่วงเรื่องเงิน เรื่องงาน เรื่องความสัมพันธ์กับผู้คน และเรื่องสุขภาพกาย สุขภาพจิต ที่เสี่ยงจะมีปัญหาในอนาคต

แม้จะพยายามทำตัวให้มีความสามารถเข้าไว้ หาหนังสือเพิ่มความรู้เรื่องเงิน เรื่องงาน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะพัฒนาออกมาเป็นทักษะได้ ที่เน้นเรื่องเงินเป็นพิเศษก็เพราะว่าทุกวันที่เราตื่นเช้า เราไปโรงเรียน เพื่อมีวิชาไปสอบเข้าคณะที่ตนคิดว่าจะชอบและประกอบอาชีพนั้นๆได้ เมื่อความจริงปรากฎก็พบว่าเราทนอยู่กับมันไม่ได้ เราทนทำงานก็เพื่อเงิน เราทนทำสิ่งที่ไม่ชอบก็เพื่อเงิน หากพ้นเรื่องทำเพื่อเงินได้ เราคงมีวิสัยทัศน์ที่แจ่มชัดมากกว่านี้

เหตุผลที่ผมคิดว่ามันทำให้ยังไม่ก้าวหน้าก็คือ

1.ไม่อาจมองให้เห็นคุณค่าของงานที่ตัวเองกำลังทำอยู่ นี่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่มากหลังจากที่ผมอ่าน THE MAGIC OF THINKING BIG จบ จริงอยู่ เราทำงานต่ำต้อย แต่พอเรารู้สึกอย่างนั้นมันก็ปกปิดไม่ได้ มันออกมาทางออร่าและสายตา เราไม่เต็มใจทำงาน แล้วผู้ใหญ่ที่ไหนจะให้โอกาสในการทำงานในตำแหน่งที่สูงขึ้น ระยะยาวแล้ว เรานี่แหละที่จะเป็นตัวปัญหาของแผนกโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ

ยกตัวอย่างเพื่อนของผมก็ได้ เขามีหน้าที่การงานดี เพราะเขารักในสายอาชีพที่เขากำลังทำอยู่ พอได้เห็นโอกาสรับสมัครงานจากที่อื่น เขาก็ไปสมัคร เขาได้รับคัดเลือกให้บรรจุเข้าทำงานทันที เพราะประสบการณ์การทำงานจากองค์กรเก่าที่เขาจากมา เขายังคงมีความสุขกับงานที่ทำ เห็นตัวเองในอนาคตว่าเขากำลังจะไปเป็นอะไร เขาตัดสินใจศึกษาต่อปริญญาโท นอกจากนี้เขายังมีชีวิตคู่ที่น่าอิจฉาด้วย ทุกอย่างในชีวิตล้วนมีความเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์อย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่คนมี่ไม่ได้เห็นคุณค่าในงานของตัวเองย่อมทำงานให้ดีขึ้นไม่ได้  สุดท้ายย่อมต้องขาดโอกาสในการเลื่อนขั้นเลื่อนจำแหน่งไปโดยปริยาย

2.แปลงความรู้มือสองจากการอ่าน การศึกษามาเป็นทักษะไม่ได้

นี่ถือเป็นกับดักของคนขยันแต่ไม่มีผู้เชี่ยวชาญมาให้การโค้ชในสถานการณ์จริง ทำให้ยังทำอะไรสักอย่างได้ทันทีทันใด ต้องมีลองผิดลองถูก กว่าจะชำนาญได้ต้องใช้เวลาพอสมควร หากขาดฉันทะแล้วคงยากที่จะทำอะไรที่เป็นรูปธรรมได้

ยกตัวอย่างเรื่องของการลงทุนอสังหาฯ เราต้องรู้จักทำเลที่มีคนอยากเช่า มันใกล้ห้าง ใกล้ รพ. ใกล้แหล่งงาน แต่ผู้เช่าจะเลือกห้องเช่าของเรามั้ย ? ซึ่งมันมีรายละเอียดยิบย่อยต่างๆตามมา ถ้าหากเราลงมือทำเท่าที่รู้ มันก็เริ่มต้นขึ้นได้จริง แต่จะสำเร็จในแแบบที่เรียกว่าชำนาญก็คงต้องใช้เวลาไม่น้อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ชำนาญเลย

ผมเองก็หวัง หวังว่าจะมีความชำนาญเช่นนั้นเกิดขึ้นกับตัวผมเองในอนาคต

ยังคงมีอีกหลายประเด็นที่ยังฉุดรั้งผมไว้ โดยเฉพาะความโกรธและเกลียดชังที่ฝังรากลึกอยู่ในภวังคจิต และอีกหลายอย่างที่ผมยังไม่รู้ตัวว่าได้ทำอะไรพลาดไปบ้าง มันไม่แปลกถ้าใครบางคนยังไม่เห็นตัวเองเหมือนอย่างที่คนอื่นมองเห็น แต่ถ้าจะรอให้ใครมองเห็นแล้วมาบอก ก็คงจะสายเกินไป แล้วใครเล่าจะมาตักเตือนด้วยความหวังดี บางคนตักเตือนด้วยอีโก้ก็ย่อมมีปากเสียงกันเป็นธรรมดา เพราะมันเหมือนเป็นการซ้ำเติมกัน

แล้วคุณล่ะ รู้สึกว่าปีที่ผ่านมาได้มีอะไรคืบหน้าเพิ่มเติมบ้าง