ชีวิตติดเครื่อง หากต้องเดินอย่างไร ใจนั้นต้องยิ่งใหญ่กว่างานเสมอ

การลงแพในครั้งทที่สองทที่เรานั้นมีโอกาสเกิดจากการที่เรานั้นไเ้ทำงานในสถานที่ตนเองเลือก

ไม่ได้คิดอะไรมากกว่าที่ต้านทาน  เหมาะสมไหมกับความสามารถที่เรานั้นต้องลอง 

ก่อนเคยดูแต่ที่เขานั้นเล่น พอมาเห็นหลากหลายลำแพที่ล่องออก 

คนเรานั้นมีเงินตังพอในส่วนของความชอบพอ จึงเริ่มก่อส่วนของความดีที่เนิ่นนาน 

        ยากไหมสำหรับหลายอย่างของการเริ่มต้น หากว่าจะเดินทางเพื่อที่จะไปในส่วนของการพักผ่อนในสถานที่ที่เขานั้นเรียกมันว่าแพ ตอนนั้นเราเองเพิ่งมาในส่วนของสถานที่ใหม่ ไม่ค่อยมีใครนั้นมองเห็นในส่วนของความเข้าใจ ยังไม่ได้เข้าใจใครยังไม่ได้เรียนรู้ใคร หากจะถามในตอนนั้นคือตนเองได้เดินทางมาจากหลายที่ พบคนหลากหลายส่วนในที่ทำงานที่ค่อนข้างดีและไม่ดี คิดกับตนเองว่าไม่ว่าเรานั้นจะไปไหนมาไหนสุดท้ายแล้ว เราจะต้องเจอในส่วนของคนที่เรานั้นทำงานด้วย 

     งานที่มากกว่าคือตอนนั้นเราไม่ได้ทำ วันแรกนั้นมีการเลี้ยงต้อนรับในส่วนของสามคนเราเองก็ยังไม่เข้าใจว่าอย่างไรแล้วสถานที่เหล่านี้นั้นไม่ได้เข้าห้องประชุมและต้อนรับในส่วนของเราเหมือนกันกับคนอื่น ไม่ได้สนใจอย่างอื่นแต่เมื่อเวลานั้นผ่านมาสักพักกับเข้าใจได้ว่าทำไมแล้วเรานั้นจะต้องทำงานที่มากกว่าหลากหลายคน ฝากงานฝากห้องกับหลายคนที่เรานั้นสอนเพื่อที่จะพาเรานั้นออกไปข้างนอก ไปทานอาหารไปทำงานหรือว่าแม้กระทั่งในส่วนของการเดินทางไปทำงานให้กับตนเอง 

    วันหยุดของการพักผ่อน ตอนนี้คือเรานั้นเดินทางออกไปตั้งแต่ตอนเช้ากันเลย เดินทางเพื่อที่จะไปในส่วนของการล่องแพ อาหารที่เรานั้นต้องการที่จะทานได้ถูกการจัดวางไว้แล้ว ด้วยครอบครัวของเขานั้นไปทั้งหมดในส่วนของเรานั้นไปในจำนวนประมาณคือสองคน และเราเพียงคนเดียวด้วยหลายอย่างนั้นค่อนข้างที่จะทานอาหารยากหน่อย เลยได้เพียงการจ่ายในส่วนของการลงแพ ถือว่ามีความสุขนะในส่วนของการรู้จักกันในครั้งแรก  

     หากจะคุยกันเรื่องของการสนิทนั้น เราจะบอกว่าเราไม่ควรที่จะสนิทกับใครนั้นมากนักเกินกว่าที่เรานั้นจะให้เขาไปหนึ่งร้อยแต่เขานั้นอาจจะให้เราเพียงแค่ห้าและส่วนที่เหลือนั้นตั้งใจที่จะเทเรานั้นออกไป  เราเดินทางท่องเที่ยวด้วยกัน ไม่มีใครนั้นบอกเราเลยว่า ใครเป็นคนที่บอกเมื่อมีคนนั้นบอกว่าให้เรานั้นเก็บทุกอย่างเงียบแน่นอนว่าเงียบ แต่หากว่าจะไม่เงียบมันคงออกจากปากของคนที่เรานั้นไม่น่าให้ความรักเลย ปล่อยให้ไปเลย จากไปไหนแล้วแต่ที่คุณต้องการ 

   เรานั้นออกมาเที่ยวน่าจะครั้งแรกในตอนทำงาน ออกเรือลากเรานั้นออกไปเพื่อที่จะปล่อยเรานั้นให้เล่นน้ำเมื่อไหร่ที่เรานั้นพอหรือว่าต้องการที่จะกลับเข้าฝั่งเราส่งสัญญาณด้วยทมือหรือการโทรหา จากนั้นเรานั้นจะเจอกัน ไม่มีสิ่งไหนที่จะมากกว่าการทำงานด้วยความสุข การเที่ยว  หากเรานั้นต้องการทำอะไร สิ่งที่ท้าทายกว่าสิ่งไหนคือตัวของเรานั่นเอง 

    เรือลำนี้นั้นอาจจะพกในส่วนของความสุข ใครจะรู้ว่าเมื่อวันเวลานั้นผ่านไป สิ่งที่มากกว่าทุกอย่างนี้จะคงอยู่ไหม บ้าาน้อยหลังนี้พร้อมรอยยิ้ม แต่อีกไม่นานใครจะรู้ว่าเพราะว่าความรักสิ่งทั้งหมดจึงได้หมดและหายไป อาจจะบอกได้ว่าเรานั้นดูรักกันแต่หลายๆ สถานการณ์นั้นมากกว่าใคร   หากว่าเรานั้นเดินเองได้แล้ว เราต้องเดินอย่างมีความสุข ไม่ต้องไปวุ่นวายกับใครทั้งนั้น ความสุขนั้นอยู่ที่เราของแท้แน่นอน