ภายใต้พื้นที่ที่เงียบ มีเหล่ามดตัวน้อยจอมขยันอยู่กันเป็นระเบียบ

ภาพหนึ่งภาพนั้นสามารถเลาในส่วนของเรื่องราวที่หลากหลาย 

มีภาพหนึ่งที่เรานั้นตามลบเมื่อเด็กถ่าย เพราะภาพนั้นเลือนลางกลายเป็นลวดลายไม่น่ามอง 

เมื่อมาถึงภาพนี้ที่ได้เห็น ตัดสินใจไม่ลบสิ้นเก็บเอาไว้

ส่วนของภาพนั้นชัดเจนไม่มีลวดลาย เรียบง่ายสบายแต่คือสสิ่งใด

จึงได้ถามเด็กน้อยว่าถ่ายภาพอะไร เด็กนั้นได้ตอบให้สิ้นสงสัยว่าเจ้ามดเข้าแถว

เราพยายามมองอีกครั้งอย่างที่แซว มดเข้าแถวอย่างว่านั่นของจริง 

      หลากหลายมุมมอง การถ่ายภาพนั้นแน่นอนว่าหากว่าเด็กนั้นต้องการและมีความชอบมากในการที่จะถ่ายและสื่อสารกับเรา ว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้คืออะไรเขานั้นจะต้องมีอายุที่มากกว่าเจ็ดปีเพราะว่าเด็กนั้นจะรักในการถ่ายภาพจริง แต่เขานั้นจะถ่ายไปเรื่อยๆ  จนมาถึงในส่วนที่เรานั้นเรียกว่า เส้นทางของการถ่ายภาพของเด็ก เรื่องคือเขานั้นถือกล้องเพื่อที่จะไปถ่ายภาพสถานที่ที่หลากหลายที่กันเลย ถ่ายคนบ้างถ่ายสิ่งที่ตนเองชอบ มามากกว่าสามสิบภาพ พอมาถึงภาพหนึ่งที่เรานั้นลบมาเรื่อยๆ จึงหยุดเพื่อที่จะมองว่าอย่างไรดีนะ ภาพนี้นั้นเก็บไว้ดีกว่าเพราะว่าเป็นสามภาพสุดท้ายที่มีความชัดจากที่ถ่ายออกมาทั้งหมด

   พอมาถึงเวลาหนึ่งที่เขามาดูในภาพที่เขานั้นถ่ายเรานั้นจึงถามเขานั้นว่า ภาพนี้ลบได้ไหม แล้วหนูถ่ายภาพอะไร เขาตอบเรานั้นว่า นั่นเขาถ่ายมดที่เดินเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ มดมันกำลังจะเดินไปไหนนะ เลยถ่ายไว้เพราะว่ามันนั้นมาจำนวนมาก ตายจริงเรานั้นพยายามมองตรงไหนมด เราแทบไม่ได้สังเกตเลยว่าในภาพนั้นมีมด เราจึงลองที่จะซูมภาพนั้นเพื่อดูอีกรอบ ดูในความงดงามของมันว่าใช่มดจริงไหม เมื่อตั้งใจมองใช่ของมัน นั่นคือมดกำลังต่อแวกันเกือบสองแถวเพื่อที่จะเดินทางไปในที่ที่ปลอดภัยเพราะว่าท่าทีเหมือนกันกับว่าฝนนั้นจะตก   เจ้ามดตัวน้อยตัวใหญ่พากันเดินอย่างเร่งรีบ เราอาจจะว่าตัวใหญ่นั้นเดินก่อนตามมาด้วยตัวเล็กมากมาย เหมือนว่าจะพากันย้ายบ้านเพื่อมาในสถานที่ที่หลากหลายคำตอบและการค้นหา 

      สีเขียวที่เรานั้นมองกับสีส้ม แต่สายตาของเด็กนั้นเขามีรายละเอียดที่มากกว่าคือเขานั้นพยายามในการที่จะถ่ายเจ้ามดน้อยที่เดินแถวอย่างเป็นระเบียบ 

      ทำให้เรานั้นได้รู้ว่าเรากับเด็กนั้นมองต่างกัน เด็กบางคนนั้นจะมองเพียงส่วนที่เรานั้นมองไม่ค่อยเห็นเหมือนเราที่มองเพียงสีส้มและสีเขียวที่ทาในส่วนของเสาธงแล้วสงสัยว่าไปถ่ายอะไรมา  คำตอบที่เขาให้เรามาทำให้เราตกใจ "ก็ถ่ายมดจำนวนมากที่กำลังเดินแถวอย่างเป็นระเบียบ" ทำให้ตกใจและมหัศจรรย์กับสิ่งที่เขานั้นมอง ไม่เหมือนที่เรานั้นคิด คิดตอนแรกจะบอกว่าทำไมไปถ่ายรูปอะไรไม่รู้เลยเต็มกล้องเลย 

     รอยยิ้มของเด็กบางครั้งมาจากความรักของเราเพียงไม่มาก แต่เป็นสิ่งที่เรานั้นเองก็ไม่เคยรู้ สิ่งที่เขาต้องการคืออะไรและเรานั้นให้อะไรกับเขาแล้วหรือไม่  หากคำตอบคืออะไรลองหันมาคุยกัน ให้เขานั้นได้อธิบายในส่วนของความคิดของเขา เพิ่มช่องว่างและเว้นวรรค์ให้เขานั้นได้แสดงออกมาหน่อย