"ธงชาติและเพลงชาติไทย : สัญลักษณ์แห่งความเป็นไทย"

     ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็นสัญลักษณ์ของประเทศไทย แสดงถึงเอกลักษณ์และศักดิ์ศรีในความเป็นไทย มีความหมายถึงความเป็นเอกราช สถาบันชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของคนในชาติ เพื่อจะได้ดำรงไว้ซึ่งความเป็นปึกแผ่นของประเทศไทยให้ยั่งยืนตลอดไป

     ธรรมเนียมการยืนเคารพธงชาติ เริ่มมีขึ้นอย่างเป็นทางการ เมื่อวันที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2485 ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม โดยรัฐบาลมีเป้าหมายปลุกจิตสำนึกรักชาติ สร้างความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เพื่อให้คนไทยมีพลังใจร่วมกันฝ่าฟันวิกฤตของประเทศจากสถานการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง โดยผู้ประพันธ์เนื้อร้องเพลงชาติไทยคือพันเอกหลวงสารานุประพันธ์ และประพันธ์ทำนองโดยพระเจนดุริยางค์ 

     การเชิญชวนให้ประชาชนทั่วประเทศยืนตรงในเวลา 8.00 น. และ 18.00 น. ถูกเผยแพร่ผ่านรายการวิทยุกระจายเสียง จากผู้ดำเนินรายการที่ใช้นามสมมติว่า “นายมั่น” และ “นายคง” พร้อมด้วยคำกล่าวนำอันคุ้นหูที่ว่า

“ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นไทย

เราจงร่วมใจยืนตรงเคารพธงชาติ ด้วยความภาคภูมิใจในเอกราช และความเสียสละของบรรพบุรุษไทย”

     ธงชาติไทยหรือธงไตรรงค์ ประกอบด้วยสามสีที่มีความหมายลึกซึ้ง

     สีแดง หมายถึง เลือดเนื้อและชีวิตที่บรรพบุรุษยอมสละเพื่อปกป้องผืนแผ่นดินไทย

     สีขาว หมายถึง ความบริสุทธิ์ของพระพุทธศาสนาและศาสนาอื่น ๆ ที่เป็นหลักยึดเหนี่ยวทางจิตใจของประชาชน

     สีน้ำเงิน สื่อถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ อันเป็นศูนย์รวมใจของคนไทยทั้งชาติ

     จากบทกวีของอาจารย์นภาลัย (ฤกษ์ชนะ) สุวรรณธาดา ที่สะเทือนใจคนไทยทั้งแผ่นดิน

“ทุกวันนี้ ศึกไกล ยังไม่ห่วง

แต่หวั่นทรวง ศึกใกล้ ไล่ข่มเหง

ถ้าคนไทย หันมา ฆ่ากันเอง

จะร้องเพลง ชาติไทย ให้ใครฟัง”

     ถ้อยคำนี้สะท้อนความจริงว่า ศัตรูที่น่าเกรงกลัวที่สุดอาจไม่ใช่ภัยจากต่างชาติ แต่คือความแตกแยกภายในใจของคนไทยเอง หากเราลืมความรักชาติ ลืมความสามัคคี และลืมคุณค่าของการยืนหยัดร่วมกัน แม้จะมีธงไตรรงค์โบกสะบัดหรือมีเพลงชาติบรรเลง ก็อาจไม่เหลือผู้พร้อมจะฟังด้วยหัวใจที่ภาคภูมิ...