เรื่องของ “ถ้า”ในแง่ของการลงทุน

มีคำตอบที่ไม่สิ้นสุดสำหรับคำถามที่ขึ้นต้นด้วยคำว่า “ถ้า” ที่อาจเกิดขึ้นในใจของนักลงทุนได้เสมอ เช่น “ถ้าโอกาสในการลงทุนที่ดีที่สุดมาถึงสัปดาห์หน้าล่ะ” “ถ้าผมขาย A ไปซื้อ B แล้วกลายเป็นว่า A ดีกว่า B ล่ะ” “ถ้าผมคิดผิดล่ะ” “ถ้าดอกเบี้ยขึ้นหรือลงล่ะ” “ถ้าประธานธนาคารกลางตัดสินใจพลาดล่ะ” “ถ้าตลาดพังล่ะ” “ถ้าพรุ่งนี้หรือสัปดาห์หน้าหุ้นตกแล้วผมค่อยไปซื้อตอนนั้นจะดีกว่าไหม”

ความสงสัยที่ว่า “ถ้าผมคิดผิดล่ะ” มักทำให้นักลงทุนซื้อหุ้นน้อยกว่าที่ตั้งใจไว้อย่างมาก สมมติว่าเขาตั้งใจจะซื้อ 10,000 หุ้น และรู้สึกว่าเหมาะสมดีแล้ว

แต่พอโทร. หาโบรกเกอร์ เขาจะรู้สึกทันทีว่านี่ฉันต้องเอาเงินลงไปจริง ๆ แล้วนะ เขาจะเริ่มสงสัยและกังขาต่อความเชื่อของตัวเองทันที “ฉันว่า.....” เขามักจะคิดประมาณนี้ “ฉันซื้อแค่ 2,000 ก่อน แล้วรอดูว่าอะไรจะเกิดขึ้น แล้วค่อยซื้อที่เหลือทีหลังดีกว่า” ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่เคยได้ซื้ออีกเลย

คำถามแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในใจของนักลงทุนชั้นเซียนเลย สำหรับพวกเซียน การโทร. หาโบรกเกอร์เป็นการกระทำโดยธรรมชาติ แต่จิตใจของพวกเขาคิดไปถึงเรื่องอื่นแล้ว เช่น อาจกำลังคิดถึงไอเดียในการลงทุนครั้งต่อไปหรือคิดว่าคืนนี้ทีวีมีอะไรให้ดูก็เป็นได้

ข้อจำกัดอีกอย่างหนึ่งคือ การขาดทรัพยากร บางทีนักลงทุนทั่วไปมักมีเงินไม่พอลงทุน จึงมักคิดว่างั้นก็อย่าลงทุนมันซะเลย ที่จริงแล้วนักลงทุนชั้นเซียนก็มีข้อจำกัดเช่นนี้เหมือนกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในปีแรก ๆของการลงทุน แต่เพราะเกณฑ์ของพวกเขาชัดเจนเป็นอย่างมาก จึงมองออกว่าการลงทุนที่กำลังเริ่มกับการลงทุนที่ได้ลงไปแล้วนั้นอย่างไหนยอดเยี่ยมกว่ากัน

ดังนั้น เมื่อนักลงทุนชั้นเซียนเหนี่ยวไก แปลว่าเขาต้องคิดไว้แล้วว่า จะขายอะไรที่มีอยู่เพื่อไปซื้อของใหม่

อีกตัวอย่างหนึ่ง ผมมักพบนักลงทุนที่มีเงินพร้อมจะลงทุน แต่เงินนั้นอยู่ในบัญชีอื่น ๆ หรืออยู่ในรูปของสินทรัพย์อื่น ดังนั้น พอคิดว่าต้องทำอะไรบ้าง มีกี่ขั้นตอนจึงจะเอาเงินมาใช้เร็ว ๆ ได้ ความลังเลสงสัยจะเกิดขึ้นมาทันทีและหยุดยั้งพวกเขาจากการดำเนินการในสิ่งที่ได้ตัดสินใจไว้แล้ว ยิ่งล่าช้าเท่าไร เขาจะยิ่งกังวลและลังเลมากขึ้นเท่านั้น