คนไร้มิตร

ผมเป็นคนเพื่อนน้อยตั้งแต่สมัยเรียนประถม มัธยมอยู่แล้ว สาเหตุอาจเป็นเพราะผมคุยไม่เก่ง ไม่ถูกจริตใครบางคน หรือผมอาจทำตัวน่ารำคาญ ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับการวางตัวในสังคม ทั้งนี้ ผมพยายามปรับปรุงตัวเองอยู่เสมอ จริงๆแล้วผมพยายามปรับปรุงตัวเองทุกด้านอยู่ตลอด แต่อาจจะดีไม่พอ ผมจึงรู้สึกไม่ดีกับตัวเองมาตลอด

พอตอนโต ผมมองว่าอาจเป็นเพราะเพื่อนๆแต่ละคนมีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ มีครอบครัวหรือคนรักที่ต้องดูแล อาชีพที่แตกต่างกันมากๆบางครั้งก็ทำให้ไม่มีอะไรให้ต้องปรึกษาหรือพูดคุย นานวันเข้าเราก็ขาดการติดต่อ และก็ไม่ได้ขอความช่วยเหลือแต่อย่างใด

แต่ก็มีบางคนที่มีอาชีพการงานที่แตกต่างแต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาขาดการติดต่อกันแต่อย่างใด พวกเขายังคงเที่ยวด้วยกันได้ พูดคุยกันได้ และกระชับความเป็นมิตรอยู่เสมอๆ

ผมเรียกตัวเองว่าคนไร้มิตร เพราะไม่มีใครที่จะให้การช่วยเหลือหรือให้ความรู้สึกว่าจะสามารถบอกเล่าปัญหาให้ฟังได้อย่างสนิทใจ ความเหงาก็อาจมีอยู่บ้าง แต่ด้วยการพยายามนั่งสมาธิให้ได้วันละ 20-30 นาที บวกกับการชอบอ่านหนังสือเลยทำให้ลดความเหงาลงไปได้บ้าง

จำได้ว่าครั้งสุดท้าย ผมแสดงอาการเปิ่นๆ พูดคุยกับเพื่อนได้อย่างสนิทใจ ตอนนั้นมีความสุขมาก มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่ค่อยมีความกดดันจากภาระงานหรือการสอบในมหาวิทยาลัยมากนัก การพูดคุยด้วยความรู้สึกที่ดีจึงเกิดขึ้นได้ง่าย ไม่ต้องระแวงว่าเพื่อนจะตำหนิอะไรเรา

สนิทใจคือความรู้สึกที่ว่าเราคบหาพูดคุยกับเพื่อนได้โดยที่ไม่ต้องระแวงว่าพวกเขาจะตำหนิอะไรเรา เราต่างปฏิบัติดีต่อกัน และยอมรับตัวตนซึ่งกันและกันได้

โลกในคนทำงานอาจหาเพื่อนใหม่ได้ยาก คงจะมีเพียงแต่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นในการทำงานคือความขัดแย้ง ความรู้สึกไม่ถูกชะตา และอีกสารพัดปัญหาที่ถ้าได้ทำงานไปสักปี สองปีก็จะเข้าใจว่าการทำงานกับคนมันมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเสมอ คนที่ทำงานโดยไม่เจอเรื่องดราม่าหรือกลั่นแกล้ง มีแต่ความไว้วางใจและอบอุ่นนับว่าเป็นคนโชคดี

ผมเองพยายามประพฤติตัวดี หมายถึง เป็นคนที่อะลุ่มอะล่วยได้ ไม่ไปต่อว่าให้ใครเจ็บใจแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น อยากเป็นคนที่ปรับตัวเพื่ออยู่กับคนได้ทุกรูปแบบ ข้อเสียก็คือมันอาจทำให้ผมเป็นคนน่าเบื่อได้ อีกทั้งยังเป็นพฤติกรรมที่หวังผลตอบแทนอยู่ลึกๆ หวังว่าจะอยู่ร่วมกับสังคมได้ มันจึงไม่ได้เป็นไปตามธรรมชาติที่ออกมาจากใจจริง

ผมมองเรื่องการไร้มิตรสหายเป็นความล้มเหลวอย่างหนึ่งก็เพราะว่าในชีวิตคนเราอย่างน้อยก็ต้องมีคนอื่นที่เราพอจะไว้ใจได้บ้าง คนที่นอกเหนือจากพ่อแม่ แฟน หรือญาติใกล้ชิด  ผมจึงตั้งเรื่องเพื่อนแท้เป็นหนึ่งในความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของผม

เราไม่ได้ทำงานทุจริต ไม่ได้เป็นสายลับ ไม่ได้ไปฆ่าใครที่ไหน แล้วทำไมเราจะมีมิตรแท้สักคนไม่ได้เล่า ?

อย่างน้อยเราจะได้มีเพื่อนเพื่อพูดคุยกันคลายเหงา เป็นทั้งที่ปรึกษา เป็นทั้งเพื่อนคุยสนุก เป็นทั้งข้อมูลอัพเดทความเคลื่อนไหวของสังคม โดยเป็นไปโดยไม่ได้อิงอยู่กับผลประโยชน์ใดๆ

ใครที่มีเพื่อนแท้สักคนนึงก็นับว่าประสบความสำเร็จส่วนหนึ่งของชีวิตแล้ว