เสียงดังอย่างสุภาพ vs. เสียงดังอย่างหยาบคาย

คุณเคยใช้บริการของ รพ.รัฐหรือไม่ ที่นั่นมีผู้เข้ารับบริการกันอย่างล้นหลามภายใต้การจัดการที่สับสน แม้สมัยนี้จะดีขึ้น แต่ก็ยังมีช่องโหว่บางอย่างที่ทำให้คนสับสน รู้ไม่ครบทุกอย่าง และทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปด้วย

การประชาสัมพันธ์จึงต้องใช้เสียงดังๆ กังวานไปให้ทั่วถึง ทำเอาคนส่วนใหญ่รวมทั้งผมพยายามกระจุกตัวอยู่ฝั่งหน้าห้องตรวจ เพื่อจะได้ยินเสียงจากพยาบาลโดยที่ไม่พลาดสิ่งที่ผมจำเป็นต้องรู้ แม้จะเครียดไปบ้างแต่ก็ยอมรับกับสภาพความเป็นอยู่ ผมชินกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยอมรับกับความจริงที่เป็นอยู่ ถ้าอะไรๆมันจะดีขึ้นได้ไม่ว่าใครก็ยินดีกับความเปลี่ยนแปลงของการเข้ารับการรักษา

ทีนี้ เสียงดังมันมีอยู่ 2 อย่าง

คือดังอย่างสุภาพ

กับดังอย่างหยาบคาย

ดังอย่างสุภาพ คือเราฟังน้ำเสียงก็จะรู้ว่าไม่มีเจตนาแอบแฝงในการทำร้ายจิตใจ ไม่ใช่ตะคอกอีกด้วย มันต่างกันนะ สมัยผมยังเป็นเด็ก ผมเองก็แยกไม่ออกระหว่างการพูดเสียงดังกับการตะคอก ทำเอาผมถูกมองว่าไม่มีความเหมาะสมไปพักใหญ่

ดังอย่างหยาบคาย คือการตะคอกเสียงดังราวกับว่าระบายความโกรธแค้น หรือระบายความไม่พอใจอะไรสักอย่างลงที่คนไข้ผู้ซึ่งขอรับการช่วยเหลือ เราทุกคนในละแวกใกล้เคียงได้ยิน ต่างก็หันมามองเพราะระแวงว่ามันกำลังมีเรื่องวิวาทกันหรือเปล่า แล้วเราก็ได้รับคำตอบกลับมาจากคนอื่นว่าคนไข้เขาแก่แล้ว แกหูตึง เลยลงเอยแบบนี้

ผมได้ยินแบบนี้มาหลายครั้งจากโรงพยาบาลรัฐหลายที่ ซึ่งมองว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติที่คนเรามักทำกัน มันไม่มีความเมตตาให้รู้สึกถึงได้เลย มันอาจเป็นความรู้สึกของผมเพียงคนเดียว มันอาจไม่ใช่อย่างที่ผมรู้สึกก็ได้ แต่ผมเองก็รู้สึกว่าเรื่องแบบนี้น่าจะมีการเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นเพิ่มคนเข้ามาช่วยงานลดความกดดันที่เกิดขึ้นโดยที่ยังได้ค่าตอบแทนเหมือนเดิม หรืออาจจะทำให้ระบบอะไรบางอย่างมันดีขึ้น ผมไม่รู้ แต่อย่างน้อย สิ่งที่เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นก็ช่วยลดมรดกความรุนแรงลงได้

มรดกความรุนแรงที่จะใช้ความรุนแรงกับคนที่ด้อยกว่า แล้วคนที่ถูกกระทำก็จะนำความรุนแรงไปกระทำกับคนที่ด้อยกว่าต่อๆไป วนลูปเป็นวงจรอุบาทว์ที่ไม่อาจแก้ไขอย่างถาวร