ความห่างน่ากลัวมั้ย

เช้านี้อากาศดี ฝนตกตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงเกือบจะสว่าง ตื่นมามีหมอกจางๆปกคลุมพื้นที่ไร่ข้าวโพดต้นสูงท่วมหัวแสงจากพระอาทิตย์เริ่มโผล่พ้นภูเขาขึ้นมาบ้างแล้ว ทำให้ใครก็ตามที่ได้เห็นบรรยากาศแบบนี้ต้องหลงไปกับความรู้สึก สงบ สบาย แต่ยังมีใครคนนึงที่เจอบรรยากาศแบบนี้แล้วกลับรู้สึกว่า มันเหงา เหลือเกินเพราะก่อนหน้านี้เคยมีใครคนนึงมายืนมองดูอยู่ด้วยกันข้างๆแต่มาวันนี้เค้ากลับไม่ได้มายื่นอยู่ข้างๆกันเหมือนเคย ความเหงามันน่ากลัว หรือ ความห่างมันน่ากลัวมากกว่ากัน คำถามที่ยังไม่มีคำตอบ อาจเพราะยังหาคำตอบไม่ได้ รู้แค่ว่า มันเหงาแบบมีน้ำตาคลอ ออกมาเองโดยที่เราไม่รู้ตัว ทั้งๆที่รอบๆก็ยังคงมีผู้คนใช้ชีวิต แต่มันกลับทำให้ยิ่งเหงามากกว่าเดิม ไม่รู้ทำมั้ย ความรู้สักแบบนี้เกิดขึ้นมาได้เกือบ 2 เดือนแล้ว แต่ไม่จางลงเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่ายิ่งนานวัน ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เหตุอาจจะมาจากความคิดถึง ก็ได้ เป็นเดือนเราที่ระหว่างเรามันเกิดความห่างขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งตัว ระหว่างคนที่อยู่ที่เดิมกับคนที่ออกเดินทางไปที่ใหม่  ไม่ต้องถามเลยว่าใครเหงากว่ากัน  บางครั้งก็เข้าใจถึงสาเหตุที่ต้องห่างแต่ ก่อนหน้านี้ก็เคยห่างแต่ไม่เป็นแบบนี้  ก่อนหน้านี้ห่างกันแต่โทรหา คุยกัน เล่าเรื่อง ต่างๆที่เกิดขึ้นให้กันฟังตลอด  แต่ครั้งนี้ ความห่างทำให้เกิดความเงียบ เสียงโทรศัพท์เริ่มน้อยลง ละหายไป เหลือแต่ข้อความที่ส่งมาและค่อยๆน้อยลง ร่วมถึงตัวหนังสือในข้อความด้วยจากที่เคยเล่าเรื่องราวถาม ตอบ ผ่านตัวหนังสือ แต่ตอนนี้เหลือแค่ คำว่า คะ ค่ะ 5555   เรื่องราวค่อยๆน้อยลง มันจึงเกิดคมถามในใจว่า เกิดอะไรขึ้น กับเรา