ประวัติศาสตร์การปักปันเขตแดนไทย-กัมพูชา

เส้นเขตแดนระหว่างไทย - กัมพูชา มาจากการตกลงระหว่าง สยามและฝรั่งเศสในอดีต ตามอนุสัญญา วันที่ 13 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1904 และ สนธิสัญญา วันที่ 23 มีนาคม ค.ศ.1907 โดยใช้แผนที่คณะกรรมการปักปันเขตแดน มาตราส่วน 1 : 200,000 รวมความยาวประมาณ 798 กิโลเมตร แบ่งออกเป็น 3 ช่วง ได้แก่

1.แนวเขตที่อิงตาม "สันปันน้ำ" ยาว 524 กิโลเมตร

2.แนวเขตที่อิงตาม "ลำน้ำ" ยาว 216 กิโลเมตร

3.แนวเขตที่เป็น "เส้นตรง" ยาว 58 กิโลเมตร

ช่วงปี ค.ศ. 1908–1909 เริ่มปักหลักเขตแดน "โดยใช้ต้นไม้หรือเสาไม้"

ต่อมาในปี ค.ศ. 1919–1920 จึงเปลี่ยนเป็น "หลักคอนกรีต" รวม 74 หลัก 

‌จุดเริ่มต้นหลักเขตแดนที่ 1 อยู่บริเวณ อ.ภูสิงห์ จ.ศรีสะเกษ

‌จุดสิ้นสุดหลักเขตแดนที่ 73 อยู่ที่ อ.คลองใหญ่ จ.ตราด

หมายเหตุ: พื้นที่ จ.ศรีสะเกษ และ จ.อุบลราชธานี ไม่มีการปักหลักเขต เนื่องจาก "ใช้แนวสันปันน้ำเป็นเส้นแบ่งเขตแดน"

ในปัจจุบัน หลักเขตแดนบางส่วน "สูญหาย ถูกทำลาย หรือถูกเคลื่อนย้าย" อีกทั้งหลักเขตตั้งอยู่ห่างกันมาก ทำให้บางพื้นที่ไม่มีความชัดเจน

เพื่อแก้ปัญหานี้ ไทยและกัมพูชาจึงได้ร่วมลงนาม บันทึกความเข้าใจ (MOU) เมื่อวันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2543 (ค.ศ. 2000) เพื่อดำเนินการสำรวจและจัดทำหลักเขตแดนตลอดทั้งแนวให้ชัดเจน "โดยอิงตามหลักฐานทางกฎหมายดั้งเดิม"