เกาหลีไม่ใช่ไทย ผีน้อยเขมรประท้วงโดนรวบกลางโซล งานนี้สังคมโลกจะมองยังไง

สวัสดีครับทุกคน ช่วงนี้ใครเล่นโซเชียลน่าจะเห็นข่าวแรงงานกัมพูชาในเกาหลีใต้ ที่ออกมาประท้วงเรียกร้องความยุติธรรมให้ประเทศตัวเอง แล้วโดนตำรวจเกาหลีรวบกันกลางกรุงโซล เห็นภาพแล้วแบบ…โอ้โห เดือดทั้งโซเชียลไทย โซเชียลเกาหลี โซเชียลกัมพูชาเลยทีเดียว

พูดกันตรง ๆ ข่าวแบบนี้มันไม่ได้มีบ่อยนะครับ เพราะส่วนใหญ่แรงงานต่างชาติที่เข้าไปทำงานในเกาหลี มักจะเลือก “เงียบไว้ก่อน” มากกว่าลุกขึ้นมาประท้วง แต่ครั้งนี้คือไม่ใช่แค่ลุกขึ้นพูด ยังมีป้าย มีการรวมกลุ่ม ยืนตากแดดกลางเมืองใหญ่ของประเทศที่กฎหมายแรงมากอีกต่างหาก

แล้วผลคืออะไร?
ก็โดนรวบครับ โดนทั้งข้อหาลักลอบเข้าเมือง ไม่มีใบอนุญาตทำงาน และก่อความวุ่นวาย ครบสูตรเลย

พูดแบบคนดูข่าวทั่วไปนะครับ หลายคนอาจจะสงสัยว่า “เอ๊ะ ทำไมแรงงานเขมรถึงกล้า?”
คือถ้าดูตามข่าว เขาอาจรู้สึกว่าตัวเองโดนเอาเปรียบ หรืออยากแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ให้โลกเห็นว่าประเทศตัวเองก็มีศักดิ์ศรี แต่ปัญหาคือ... ประเทศที่เขาไปอยู่คือ เกาหลีใต้ ไม่ใช่ “ที่ที่ใจดีเหมือนไทย”

ผมไม่ได้จะอวยไทยนะ แต่ความจริงคือระบบบ้านเราเวลาเจอแรงงานต่างชาติ (โดยเฉพาะเพื่อนบ้าน) มันยังมีความ “อะลุ่มอล่วย” พอสมควร ถ้าทำงานอยู่ในระบบก็โอเค ถ้าอยู่นอกระบบแต่ไม่สร้างปัญหา เจ้าหน้าที่หลายที่ก็เลือกจะหลับตาข้างหนึ่งเพื่อให้ทุกฝ่ายอยู่กันได้

แต่เกาหลี? โอ้โห พี่เขาเข้มกว่าผมตอนโดนแม่ตรวจสมุดพกอีกครับ

เกาหลีใต้มีชื่อเสียงเรื่อง “วินัยกับกฎหมาย” อยู่แล้ว แถมยังมีปัญหาแรงงานเถื่อนเยอะ เพราะมีทั้งคนจีน เวียดนาม เนปาล เขมร ไทย พม่า หลายชาติเลย ซึ่งทุกคนก็อยากได้งานดี ๆ รายได้สูง ๆ จนบางทีก็ยอมเสี่ยงเข้าประเทศแบบไม่ถูกกฎหมาย

แต่ประเทศเขาไม่ได้คิดแบบนั้น เขามองว่าแรงงานผิดกฎหมาย = ปัญหาความมั่นคง + ภาระระบบรัฐ
ดังนั้นใครทำผิด ก็คือ “โดน” ไม่มีละเว้น

ทีนี้พอมีข่าวแรงงานกลุ่มหนึ่ง (ที่ยังอยู่ในสถานะผิดกฎหมาย) ออกมาประท้วงกลางเมือง โอกาสโดนรวบก็แทบจะ 100% อยู่แล้วครับ

ส่วนตัวผมมองว่า เรื่องนี้มันสะท้อนสองอย่างชัดมาก

หนึ่งคือ “ความต่างของระบบคิดระหว่างประเทศพัฒนาแล้ว กับประเทศเพื่อนบ้านเรา”
บ้านเราเวลาเห็นแรงงานเพื่อนบ้าน มีทั้งคนที่เห็นใจ กับคนที่ด่า แต่โดยรวมสังคมไทยยังมีพื้นที่ให้คนเหล่านี้ “อยู่ได้แบบไม่โดนขุดรากถอนโคน” ตราบใดที่ไม่สร้างปัญหา แต่เกาหลีไม่ใช่แบบนั้น เขาแยกชัดมาก ใครผิดกฎหมาย = ต้องจัดการทันที

สองคือ “ความเข้าใจผิดของแรงงานบางส่วน” ที่คิดว่าทุกประเทศจะใจดีเหมือนไทย
ซึ่งมันไม่จริงเลยครับ เกาหลี ญี่ปุ่น สิงคโปร์ พวกนี้ระบบเขาเข้มจนคนไทยยังหนาวได้ ถ้าคุณไม่มีใบอนุญาต หรืออยู่นอกระบบ แค่โดนตรวจเอกสารไม่ครบก็คือจบ ไม่มี “ขอร้อง” หรือ “เดี๋ยวเคลียร์ได้” เหมือนบ้านเราแน่นอน

ผมแอบเห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ตเกาหลีด้วยนะครับ หลายคนเขาแรงเลย บางคนถึงขั้นบอกว่า “อยากเรียกร้องความยุติธรรมให้ประเทศตัวเอง ก็กลับไปเรียกร้องที่บ้านตัวเองสิ”
ฟังดูโหดแต่...มันคือ mindset ของเขาจริง ๆ นะ

ประเทศเขาให้โอกาสคนเข้ามาทำงาน แต่ในขอบเขตที่กฎหมายกำหนด เขาไม่ได้เกลียดแรงงานต่างชาติ แต่เขา “เคารพกติกา” มากกว่า

ส่วนในไทย เห็นบางคอมเมนต์หลุดมาแบบเดือด ๆ ก็อยากให้ใจเย็นกันหน่อย
จริงอยู่ที่บางคำพูดมันสะท้อนความอัดอั้นของคนไทยที่เห็นเพื่อนบ้านบางกลุ่มไม่ให้เกียรติเราเท่าไหร่ แต่ในอีกมุม ผมว่ามันก็เป็นสัญญาณเตือนที่ดีว่า โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว “แรงงานต่างชาติ” ไม่ได้แค่เข้ามาทำงานเฉย ๆ เขาเริ่มมีเสียง มีพลัง และบางทีก็มี “ความเข้าใจผิด” เกี่ยวกับสิทธิของตัวเองในประเทศอื่น

ถ้าไทยอยากอยู่ในจุดที่ไม่เกิดปัญหาแบบนี้ในอนาคต เราก็ควรทำให้ระบบแรงงานเราชัดเจนขึ้นเหมือนกัน
— ไม่ใช่แค่ให้คนเข้ามาง่าย ๆ แต่ต้องทำให้เขาอยู่ในระบบจริง ๆ ไม่กลายเป็น “ผีน้อย”
เพราะพอวันหนึ่งเกิดเหตุแบบนี้ในไทยบ้าง เราอาจจะได้เห็นภาพข่าวแรงงานเพื่อนบ้านถือป้ายประท้วงในกรุงเทพฯ แล้วเราก็อาจรู้สึกไม่ต่างจากเกาหลีวันนี้เลยก็ได้

สุดท้ายนี้ ผมไม่ได้จะด่าใครนะครับ แต่อยากฝากไว้คำเดียวว่า “โลกนี้ไม่มีที่ไหนเหมือนไทย”
ประเทศเรามีทั้งความใจดี ความยืดหยุ่น และความเป็นกันเองแบบหาที่ไหนไม่ได้ แต่ถ้าใครจะไปอยู่ประเทศอื่น ก็ต้องเข้าใจกติกาเขาด้วย

เพราะในเมื่อคุณเลือกไปบ้านเขา ก็ต้องเคารพกฎของบ้านเขาให้ได้ก่อนจะเรียกร้องอะไร

ไม่งั้นจาก “แรงงานผู้บริสุทธิ์” อาจกลายเป็น “ผู้ต้องหาผีน้อย” ได้แบบไม่รู้ตัวเลยครับ