ข้าวมธุปายาส ในสมัยพุทธกาลของแท้ ส่วนบ้านเรานั้นคือข้าวทิพย์นางสุชาดา

หลากหลายความเชื่อตำนานสมัยพุทธกาลนั้นเล่าให้อ่าน

ตอนที่เรานั้นยังไม่ได้เติบโตมาจนถึงตอนนี้ 

เรื่องราวที่ได้ดำเนินมาอย่างที่มี หญิงสาวนั้นถวายข้าวพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทำให้เป็นอาหารแห่งการตรัสรู้ ควรคู่ในวัฒนธรรมและสังคมในหลากหลายแห่งให้ทำกัน

   ข้าวมธุปายาส  หากว่าเรานั้นเคยที่จะเรียนในส่วนของรายวิชาพระพุทธศาสนาในตอนที่เรียนในมัธยม เรานั้นอาจจะสังสัยว่าเป็นข้าวแบบไหน พอโตขึ้นมาหน่อยเรานั้นได้เรียนในเรื่องของการทำในหมู่บ้านของเรานั้นในทุกปี นี่ก็เรียกเหมือนกัน แต่ว่าเรียกสั้นๆ ว่าข้าวทิพย์ นั่นคือทานแล้วจะเป็นสุข 

   ยายนั้นเคยเล่าให้ฟังว่า ข้าวทิพย์นั้นเป็นข้าวของเทวดาที่จะทำในส่วนของการเป็นข้าวของสรวงสวรรค์อร่อยหวาน มากกว่าเรานั้นว่า แต่ว่าในทุกปีนั้นก็จะได้ทำและได้ทาน เรื่องราวที่ยายนั้นเล่านั้นมาตรงกันกับหนังสือเพราะว่ายายนั้นชอบไปฟังเทศน์ที่วัดเลยจำมาเล่า

   แต่เมื่อเรานั้นโตขึ้นมา เรามีโอกาสที่ได้เดินทางไปที่ประเทศอินเดียทั้งหมดสี่ครั้ง และในส่วนของแต่ละครั้งนั้นเราจะไปประมาณสองสามอาทิตย์ มียาวนานหน่อยก็ไปเขียนในส่วนของสารคดี ตอนนี้เรานั้นมาได้เจอในส่วนของข้าวมธุปายาส ในส่วนของสีนั้นแตกต่างกันไปอีก

   ในอินเดียนั้นเล่าให้เรานั้นฟังว่ามันคือข้าวน้ำนมที่ทำยากมาก และจะใส่ในส่วนของข้าวที่ยังไม่สุกมากจะหอมอร่อย แต่พอเรานั้นชิมคือจะมีรสชาติที่บอกยากเพราะว่าแต่ละคำนั้นมันไม่ค่อยเหมือนกัน หากว่าจะถามว่าอร่อยไหม คงตอบความจริงว่าไม่ค่อยชอบเพราะว่ามันเหมือนว่าอะไรเละๆ หน่อย แต่ว่าก็สามารถที่จะกินได้ กินพอไม่ให้คนอื่นเขานั้นมาหลอกเราได้ว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ลองแล้วรู้เลย

   เรื่องราวของข้าวนี้นั้นจะมีในแต่ส่วนของ พุทธคยา เพราะว่าเป็นสถานที่ในการตรัสรู้  อาจจะทำยากเหมือนที่บาบูนั้นเล่าให้ฟัง เพราะว่ามันต้องใช้ในส่วนของนมวัวที่จะใช้ในตอนที่มันออกมาใหม่ด้วย มีความเข้มข้นมาก มาเคี้ยวเข้ากับข้าวสาลี และใส่ในอีกหลายอย่าง 

   สรุปว่าข้าวของนางสุชาดานั้นสีแตกต่างกัน ไม่เหมือนที่บ้านเรานั้นที่เรียกว่าข้าวทิพย์ที่บ้านนั้นจะใส่ฝนส่วนผสมนั้นมากกว่า 108 อย่าง รสชาตินั้นหวานจับใจมากกว่าอาหารอย่างอื่น หากว่าเรานั้นทานแล้วจะมีกำลังอยู่นานเลยเพราะว่าหวานอร่อยหอม เหมือนอาหารของเจ้าตัวเล็กที่ไม่ค่อยมีฟัน อาหารอ่อนๆ 

   คิดว่าโชคดีมาก ในตอนที่เรียนนั้นเราเรียนมาหมดแต่เมื่อเรานั้นโตขึ้นทุกอย่างนั้นมันได้มาลวดแล่นอยู่ต่อหน้าเรา เหมือนหนังม้วนหนึ่งเลย การที่เรานั้นได้เดินทางไปในสถานที่ที่เรานั้นได้เรียนรู้ เมื่อเราได้มาดูในส่วนของหนังหรือว่าภาพยนตร์นั้นเราจะดูอย่างมีความสุขมากเพราะว่าสถานที่ในแต่ละที่นั้นเราเคยได้เดินมาแล้ว ชมในส่วนของความงามทั้งหมดแล้ว