กราบพระบรมสารีริกธาตุ นครศรีธรรมราช

ความศรัทธานั้นไม่ว่าเรานั้นจะอยู่ที่ไหน  เรื่องราวจะเกิดขึ้นได้เมื่อเรานั้นมีศรัทธา

ตามเส้นทางของสายพระธรรมนำส่งให้เจอ พบได้เสมอเมื่อเรานั้นพร้อมที่จะก้าวไป

มองในส่วนของพระพุทธรูปนั้นมีการติดทองเสมอเหมือน สร้างและเตือนสมองล่องเสน่ห์หา

ไม่มองสิ่งที่เน้นในคุณค่า ไม่ต้องเดินทางมาในวัดที่ยิ่งใหญ่หากว่าใจของเรานั้นศร้ทธา

   ครั้งนี้นั้นเราเดินทางมาที่สถานที่แห่งหนึ่งนั้นคือสถานที่ที่เรานั้นสร้างขึ้นเพื่อที่จะยึดเหนี่ยวในส่วนของจิตใจคนเรา  แต่หากว่าเรานั้นเคยไปวัดในสมัยนี้นั้นเราจะเห็นได้ว่า ในหลากหลายวัดนั้นเริ่มที่จะมีในส่วนของการสร้างในเรื่องของความศรัทธาที่ไม่เหมือนแต่ก่อน ใช้ในส่วนของวัดนั้นเป็นสถานที่ในการหากำไร สิ่งนี้ทำให้วัดนั้นไม่สวยงามเหมือนแต่ก่อน 

   วันนี้นั้นจะมาในส่วนของวัดที่เรานั้นมาเสมอ และมีความเลื่อมใสศร้ทธาของคนที่นี่ ซึ่งมีความเชื่อว่าในวัดนี้นั้นมีการบรรจุพระบรมสารีริกธาตุไว้ที่นี่ ซึ่งหากว่าเรานั้นมองจะสวยจริง และจะไม่ค่อยมีในส่วนของการให้ทานในส่วนที่เกี่ยวกับความเชื่อที่ว่า ให้ผูกข้อต่อแขนด้วยพระสงฆ์แล้วใส่ในส่วนของปัจจัย เพราะว่าคนเรานั้นหากว่าต้องการที่จะทำบุญเขานั้นสามารถที่จะทำได้ไม่ต้องมีคนที่มาเชิญชวนและบังคับให้ทำ 

     บุญคือความสุข เพราะฉะนั้นเชื่อว่าหากว่าเรานั้นมีความสุขเราค่อยทำบุญ  หากว่าเรานั้นไม่มีความสุขทำไปแล้วเกิดในส่วนของความทุกข์ ยิ่งทำให้เรานั้นไม่ต้องทำ ลองนิ่งและคิดในส่วนของเรื่องราวที่ผ่านมาอย่างสม่ำเสมอ

    ในการไปวัดก็เหมือนกัน ความเชื่อที่เรานั้นเข้าใจคือหากว่าเรานั้นไปวัดแล้วเรานั้นเคาะในส่วนของระฆังนั้นแสดงว่า ชีวิตของเรานั้นจะโด่งดังเหมือนเสียงของระฆัง แต่ว่าจะให้เคาะมากเท่าไหร่ ก็อยู่ที่การกระทำตนของคนที่เคาะด้วยเหมือนก้น ระฆังแดงสีสวยและมีความเข้มข้น 

   เคยเล่าเรื่องในส่วนของการที่เรานั้นเดินทางไปที่ประเทศเนปาล  ตอนนั้นเราเดินทางขึ้นไปในส่วนของภูเขาสูงชัน แต่เมื่อเรานั้นเดินขึ้นไปถึงเราจะได้ยินในส่วนของระฆังกังวาน เสียงของมันนั้นไพเราะมาก อยู่บนเขาสูงและด้วยลมนั้นแรงมากหลายคนนั้นก็จะมีความสุขเมื่อเดินขึ้นไปอย่างเหน็ดเหนื่อย ยิ่งระฆังนั้นเสียงดังมากเท่าไหร่นั้นแสดงว่าเรานั้นใกล้ที่จะเดินถึงแล้ว 

    ความสุขของการสื่อสารทางด้านของใจ ใจที่มีความพยายามในการเดินขึ้นไปเพื่อสักการะนั้นถือว่าเรานั้นมีความสุข เข้าถึงบุญแล้ว หากว่าการทำบุญนั้นเคยได้ยินเล่ามาหรือว่าอ่านหนังสือมาบอกว่าการทำบุญด้วยการให้ในส่วนของปัจจัยนั้นเป็นสิ่งที่สุดท้ายที่คนเรานั้นจะทำกัน ปัจจัยนั้นไม่จำเป็นต้องมี เพียงแต่เรานั้นทำบุญด้วยใจ ให้อภัยคนอื่น ช่วยในการทำความสะอาด หรือว่าทำในสิ่งที่ดีรักษาในความเป็นคนมนุษย์นั่นคือการรักษาซึ่งศีลของเรา ไม่ต้องไปทำให้ใครนั้นเดือดร้อน เราเองก็จะมีความสุขเท่านั้นเอง 

      การทำบุญด้งบฝข การกราบอย่างตั้งใจด้วยเบฐจางคประดิษฐ์  ไม่มีใครนั้นมาเหมาะสมกับสิ่งที่เรานั้นได้มอง  คนเรานั้นไม่ต้องการที่จะคิดในส่วนของอย่างไรอย่างสม่ำเสมอเรื่อยๆไป เส้นทางที่มั่นคงนั้นจะนำมาซึ่งส่วนที่เรานั้นตั้งใจ หลายครั้งคนเราต้องอยู่ในมุมของตนเอง ไม่ควรที่จะมายุ่งกับสิ่งที่เรียกว่าคนอื่น ทำงานเช่นกัน ไม่ต้องมาวุ่นวายกับใคร เราอยู่ได้เสมอหากว่าใครนั้นไม่ต้องมาเจอ รักที่จะอยู่คนเดียว ไม่ต้องมีคนมาคุยได้เช่นกัน  หาความสุขได้ด้วยใจของเรา คนที่เข้ามาวุ่นวายนั้นจะยิ่งทำให้เรานั้นไม่ค่อยมีความสุขตลอดเวลา