จากลูกบาสสู่พาราลิมปิก “เฉียน หงเยียน” เด็กหญิงไร้ขาแต่หัวใจเกินร้อย

วันนี้ผมมีเรื่องราวที่ทั้งสะเทือนใจ ทั้งสร้างแรงบันดาลใจ และทั้งโคตรน่าทึ่งมาเล่าให้ฟังครับ เป็นเรื่องของ “เฉียน หงเยียน” เด็กหญิงจากจีนที่ชีวิตเปลี่ยนไปตลอดกาลตั้งแต่อายุแค่ 4 ขวบ เพราะอุบัติเหตุที่พรากขาทั้งสองข้างของเธอไป แต่สิ่งที่อุบัติเหตุทำไม่ได้คือ “พรากหัวใจนักสู้” ของเธอ

ย้อนกลับไปปี 2000 เสียงเบรกกะทันหันเปลี่ยนชีวิตของเฉียนไปตลอดกาล เธอสูญเสียขาทั้งสองข้างจากอุบัติเหตุ ครอบครัวก็ยากจน ไม่มีแม้แต่เงินซ่อมจักรยาน การจะหาขาเทียมให้ลูกสาวตัวน้อยนั้น…คือฝันที่ไกลเกินเอื้อม

แต่ในความมืดมิด กลับมีแสงเล็ก ๆ จากหัวใจของ “คุณปู่”

คุณปู่ของเฉียนเอาลูกบาสเกตบอลเก่ามาผ่าครึ่ง บุผ้าด้านใน แล้วให้หลานสาวนั่งลงในนั้น ใช้ในการทรงตัวและเดินด้วยมือ

ภาพของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เคลื่อนไหวไปมา โดยมีลูกบาสเกตบอลที่กลายเป็นขาเทียมชั่วคราว ทำให้เธอได้รับฉายาที่ทั้งน่ารักและสะเทือนใจว่า “สาวน้อยลูกบาส” หรือ “Basketball Girl”

เรื่องราวของเธอถูกแชร์ไปทั่วประเทศ จนในปี 2005 เธอได้รับการติดต่อจาก ศูนย์วิจัยและฟื้นฟูสมรรถภาพของจีนในกรุงปักกิ่ง

ที่นั่น เธอได้รับ “ขาเทียมชุดแรกในชีวิต” และได้ “ยืนขึ้น” อีกครั้ง หลังจากต้องนั่งอยู่ในลูกบาสมาหลายปี

แต่เรื่องยังไม่จบครับ…

ปี 2007 เฉียนตัดสินใจ “ลงสระน้ำ” เป็นครั้งแรกในชีวิต เธอสมัครเข้าชมรมว่ายน้ำสำหรับผู้พิการ แม้ไม่มีขาให้เตะน้ำ แต่มีหัวใจที่แข็งแรงกว่ากล้ามเนื้อใด ๆ

การว่ายน้ำโดยไม่มีขา ก็เหมือน “เรือที่ไร้หางเสือ” แต่เธอฝึกซ้อมวันละ 4 ชั่วโมง ฝืนความเจ็บปวดของท่อนแขนที่ต้องแบกรับทั้งร่าง เพื่อให้ร่างเล็ก ๆ ของเธอลอยเหนือผิวน้ำได้อย่างมั่นคง

สองปีต่อมา เธอคว้า “เหรียญทอง 3 เหรียญ” จากการแข่งขันว่ายน้ำระดับชาติสำหรับผู้พิการ และในปี 2016 เธอได้เป็น “ตัวแทนนักกีฬาของจีน” เข้าร่วมการแข่งขัน “พาราลิมปิกเกมส์” ที่รีโอเดจาเนโร

แม้จะไม่ได้เหรียญจากการแข่งขันครั้งนั้น แต่เรื่องราวของเธอได้เปลี่ยนมุมมองของผู้คนมากมาย

ผู้คนตั้งฉายาใหม่ให้เธอว่า “นางเงือกเหล็ก” หรือ “Fish Girl” หญิงสาวผู้พุ่งทะยานในน้ำ ด้วยหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ต่อข้อจำกัดของร่างกาย

จากเด็กหญิงในลูกบาสเกตบอล… สู่หญิงสาวที่แหวกว่ายด้วยพลังของสองแขน

เธอได้พิสูจน์ให้โลกเห็นว่า แม้ร่างกายจะเหลือเพียงครึ่งเดียว แต่หัวใจของเธอ “สมบูรณ์เกินร้อย”

ผมว่าเรื่องนี้ให้ข้อคิดหลายอย่างเลยครับ หนึ่งคือ…ความรักจากครอบครัวคือพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด สองคือ…ความพิการไม่ใช่จุดจบ ถ้าใจเราไม่ยอมแพ้ สามคือ…โลกนี้ยังมีคนที่ลุกขึ้นสู้ แม้จะเริ่มจากจุดที่ต่ำที่สุด

สุดท้ายนี้…ขอปรบมือให้เฉียน หงเยียน ที่เปลี่ยนชีวิตตัวเองจาก “เด็กหญิงในลูกบาส” กลายเป็น “นางเงือกเหล็ก” ที่โลกต้องจดจำ

ไว้เจอกันใหม่ครับ