พระธาตุกู่ทอง ปราสาทเปือยน้อย ค่ำคืนอันน่าหลงใหล

   โคมแห่งแสงสว่างและสดใส

และหลากหลายแสงส่องสว่าง

โลกนั้นสร้างให้เห็นเรื่องราว 

ส่องสว่างยิ่งกว่าดวงดาวและดวงใจ

    งานพระธาตุกู่ทอง หรือเราจะรู้ในงานที่ปราสาทเปือยน้อย ที่คนทุกคนต่างเดินมาทักทาย ทุกสิ่งอย่างนั้นบอกเราว่า หนึ่งปีนั้นมีเพียงหนึ่งครั้ง หนทางของความสุขของใครอีกหลายคน ที่เดินออกมาเที่ยวงาน ที่รายรอบไปด้วยตลาดและสิ่งของมาขายสำหรับให้เรานั้นเลือก 

   ในงานนั้นจะมีในส่วนของการปล่อยโคมลอย หากมีการปล่อยโคมนั่นหมายความว่าใกล้เวลาของการออกพรรษา แสงส่องสว่างที่ลอยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้า ทำให้คนที่นั่งมองนั้นมีความสุข ให้รอยยิ้มที่สดใส

   มองความสุข ความสุขที่ได้มอง แสงน้อยๆที่ลอยขึ้นบนท้องฟ้า การปล่อยโคมนั้นเชื่อว่าเป็นการปล่อยในส่วนของความทุกข์โศกของบุคคล ไม่มีใครต้องการความทุกข์ทุกคนต่างโหยหาความสุข 

   หากว่าทุกข์ใจให้เรานั้นมองบนท้องฟ้า เขาจะว่าอย่างไรนั้นไม่สำคัญ เราเองรู้ตัวเองว่าเรานั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่า คนที่ว่าให้เรานั่นละคือคนที่เป็นอย่างนั้น กี่ร้อยเส้นทางที่คุยกันแล้วทุกข์ มีใครหลายคนนั้นบอกเราว่า หากว่าเรานั้นมีใครแล้วเรานั้นมีความสุข จงเก็บเขาไว้ แต่เมื่อไหร่ที่เขานั้นมีความทุกข์เขาจะค่อยๆ สร้างในสิ่งหลายอย่างสู่เส้นทางเรา 

   ในความมืดนั้นเราได้มองเห็นในส่วนของแสงสว่างที่สองข้างทางสู่แม่น้ำ ปราสาทที่เรานั้นเรียกว่าพระธาตุ แน่นอนนั่นคือสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่เก็บในส่วนสำคัญ  

    ความรักหรือสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ ต้องควบคู่กันไป ก่อนที่เราจะตัดสินใจทำลงไปนั้นแน่นอนว่าเรานั้นเตรียมใจไว้แล้วว่า สักวันหนึ่งคนทุกคนจะมีวิถีของตนเอง ในการที่จะจากไปเหมือนเดิม การกลับไปหาคนที่เขาเคยรัก นั่นหมานความถึงสิ่งที่เขาได้นั้นยังไม่เพียงพอ ไม่พอก็พอแล้วสำหรับการเจอกัน 

    งานวัดที่ไหนต้องมีเสมอคือในส่วนของ เครื่องเล่นในแบบเด็กได้ผู้ใหญ่ ต้องลอง เรื่องราวของสิ่งที่หวัง ประมาณค่าได้กับทุกอย่าง 

   การเดินทางออกมาเที่ยวงานในตอนกลางคืนนั้นสวยงามเพราะแสงไฟและแสงจันทร์มีคนถามเราว่า หากเราคือทุกสิ่งทุกอย่างเรานั้นไม่ได้กล่าวอะไรทั้งหมด ทำไมโยนแต่ความไม่ดีให้กับคนอื่น แต่ทำไมไม่มองที่ตัวของเขาเอง จริงๆ แล้วคนอย่างนั้นเขาน่าสงสารนะ สุดท้ายแล้วไม่มีใครอยู่กับเขา เพราะความเอาแต่ใจไม่มีที่สิ้นสุด 

    แน่นอนว่าการที่เรานั้นมีงานที่ไหนจะต้องมีร้านค้ามาวางขายเพื่อที่จะบริการตนเอง บริการอาหารขนมหรืออีกหลายอย่าง ช่องทางเพื่อความอยู่รอด ต้องจากที่บ้านมานอนกลางดินกินกลางพื้น 

   อย่ามองทุกอย่างเป็นเพราะความต้องการของตนเอง แล้ววันหนึ่งโลกนี้ก็ทำให้เขานั้นจากไป จบสิ้นทุกอย่างต้องทำให้ความดีคงอยู่ไม่ได้มีแต่สิ่งที่โหดร้าย ให้เขานั้นได้จดจำ รักแรกนั้นคือรักในครอบครัว ครอบครัวต้องมาก่อน อย่าหวังแต่ได้และไม่เคยให้อะไรโดยไม่หวังเหมือนครั้งแรกที่พูดไว้