เขมรเคลม"นางสิบสอง"อีกล่ะ

กัมพูชา เป็นประเทศที่ประขาชนไม่มีการศึกษา นับตั้งแต่เขมรแดงฆ่าล้างตระกูลคนมีฐานะทางสังคม คนมีความรู้เช่นหมอ วิศวะ พยาบาล ทหาร เป็นต้น ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม ศิลปะ สูญหายไปกับประชาชนที่มีความรู้ เหลือแต่ชาวไร่ ชาวนา ที่เติบโตมาในกรอบและข้อมูลที่ใส่เข้ามาในสมอง ไม่ต่างจากหุ่นยนต์เท่าไรนัก

50 ปีผ่านไป โลกไร้พรมแดน ชาวเขมรเริ่มอยากรู้อยากเห็น เหมือนเด็กที่อยากหนีออกไปเล่นนอกบ้านยังไงยังงั้น หนีไปเล่นไกลก็ไม่ได้  เพราะถูกล้อมรั้วจากรัฐบาลไม่ให้ไปไกล จึงเล่นได้แค่รอบ ๆ บ้าน ได้แต่นั่งดูละครพื้นบ้านไทย ดูข่าวไทย ดูความเจริญของไทยก็เกิดความอยากได้ อยากมี อยากเป็นเจ้าของ เปรียบเหมือนเด็กขี้อิจฉา คนไทยจึงได้เห็นการโอ้อวด อยากทัดเทียมของชาวเขมรบ่อย ๆ ไม่ว่าจะเป็นชุดไทย รำไทย โขนไทย นิทานไทย เป็นต้น

ล่าสุด เขมรอวดอ้างที่มาของ"เรื่องนางสิบสอง"เป็นวรรณกรรมของกัมพูชา .... แต่แท้จริงแล้ว "นิทานเรื่องนางสิบสอง" เป็นมรดกร่วมของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แม้จะเป็นนิทานพื้นบ้านที่เล่ากันในหลายประเทศ มีบริบทแตกต่างกันบ้าง ปรับเปลี่ยนรายละเอียดตามแต่ละท้องถิ่น แต่ยังคงเค้าโครงเรื่องที่คล้ายกัน

เรื่อง นางสิบสอง ถูกนำมาสร้างสรรค์เป็นร้อยกรองและวรรณคดีในไทยตั้งแต่โบราณ ดังนั้น "นางสิบสอง" จึงเป็น นิทานพื้นบ้านร่วม ซึ่งปรากฏทั้งในไทย ลาว และกัมพูชา ถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมร่วมของหลายชาติ ไม่ใช่ของชาติใดชาติหนึ่ง