เขมรแดงฆ่าคนฉลาด เมื่ออำนาจป่าเถื่อนทำลายปัญญา

ในช่วงปี 1975-1979 กัมพูชาอยู่ภายใต้การปกครองของเขมรแดง ซึ่งนำโดยโปล พ็อต ระบอบนี้ขึ้นชื่อในความโหดร้ายและการกวาดล้างประชาชนอย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะกลุ่มคนที่มีความรู้ คนฉลาด หรือแม้แต่ผู้ที่ใส่แว่นตาเพียงแค่สัญลักษณ์ก็ถูกมองว่าเป็น “ภัยต่ออุดมการณ์”

เขมรแดงมีแนวคิดสุดโต่งว่า สังคมต้องเป็นเกษตรกรรมที่เรียบง่าย ปราศจากชนชั้นสูง ปราศจากปัญญาชน และปราศจากผู้มีความคิดวิชาการ ดังนั้น นักเรียน ครู แพทย์ วิศวกร หรือแม้แต่คนที่สามารถอ่านและเขียนหนังสือได้ ล้วนตกเป็นเป้าหมายของการประหารชีวิต พวกเขาถูกบังคับให้ทำงานหนักในค่ายแรงงาน หรือถูกสังหารทันที

เหตุผลเบื้องหลังความโหดร้ายนี้ไม่ใช่เรื่องสงครามหรือความขัดแย้งทางชาติพันธุ์ แต่เป็นความกลัวของเผด็จการที่ไม่ต้องการให้ใครคิดต่าง ใครฉลาดเกินไปอาจตั้งคำถามหรือท้าทายอุดมการณ์ที่เขมรแดงสร้างขึ้น เขาจึงตัดไฟแต่ต้นลม กำจัดทุกสติปัญญาเพื่อปกป้องอำนาจของตน

ผลลัพธ์คือประเทศที่เคยมีวัฒนธรรมและความรู้วิชาการที่รุ่งเรือง ถูกทำลายจนแทบไม่มีร่องรอย ประชาชนที่รอดชีวิตส่วนใหญ่กลายเป็นแรงงานที่ถูกป้อนเข้าสู่เครื่องจักรของระบอบป่าเถื่อนนี้ และความสูญเสียด้านความคิดสร้างสรรค์ของชาติก็ยากที่จะฟื้นฟู

เขมรแดงจึงไม่ได้เป็นเพียงผู้ปกครองโหดร้าย แต่เป็นผู้ทำลายอนาคตของประเทศ พวกเขาใช้ความกลัวและความรุนแรงในการกำจัดคนฉลาด ทำให้ประเทศทั้งประเทศต้องจมอยู่กับความมืดมนและความล้าหลังเป็นเวลานาน