แอเต๊าะ หอยทรายน้ำจืด ของอร่อยชายแดนใต้

แอเต๊าะ หอยทรายน้ำจืด ของอร่อยชายแดนใต้

สองสามวันก่อนใช้บริการรถไฟขบวน 172 ซึ่งเป็นรถเร็วขบวนเที่ยวขึ้นจากสถานีสุไหงโก-ลก สู่กรุงเทพมหานคร ขณะเดินหาที่นั่งตามเลขที่ระบุไว้บนตั๋ว บังเอิญสวนทางกับแม่ค้าชาวมุสลิมคนหนึ่ง เธอถือตระกร้าขายอาหารบางอย่าง ผมชะโลกมอง ถึงกับต้องขอให้เธอหยุดทันที แพราะในนั้นเป็นของกินเล่นรสเลิศ ที่นาน ๆ จะเจอขายที และต่อให้เจอก็ชิ้นเล็ก ไม่ใหญ่เหมือนที่เธอขาย มันคือ “หอยแอเต๊าะ”

หอยแอเต๊าะเป็นชื่อเรียกในภาษามลายู รู้จักกันดีในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้ ไม่แน่ใจว่าภาษาไทยกลางเรียกอะไร แต่เมื่อเทียบกับลักษณะ และวิธีการนำมาปรุงแล้วจากภาคอื่น ๆ แล้วคะเนว่า น่าจะเป็นหอยทรายน้ำจืดชนิดหนึ่ง

หอยแอเต๊าะนั้นกึ่งสุกกึ่งดิบ แต่ใครจะทำแบบสุกก็ได้แต่ไม่ค่อยอร่อยนัก คล้าย ๆ หอยแครงลวกนั่นแหละ ถ้าลวกพอสุกยังให้มีเลือดอยู่จะหวานกรอบนุ่ม แต่ถ้าต้มจนสุกเนื้อจะแห้ง แข็ง ชืด

การแปรรูปหอยแอเต๊าะ ทำโดย นำมาคลุกเกลือ ขมิ้น ตะไคร้ ข่า แล้วรมควัน และระอุความร้อน เนื้อภายในจึงยังฉ่ำ ๆ แต่หลายครั้งซื้อมาจากร้านที่ไม่ใส่ใจคุณภาพนัก ก็จะเจอหอยเนื้อแห้งกรัง หรือไม่ก็ตัวเล็กจนแทบไม่เห็นเนื้อ

หลังจากที่ซื้อมาแล้ว ก็พาไปนั่งที่นั่งประจำตัว รถไฟเคลื่อนที่ ผมก็นั่งกินแอเต๊าะไป วิธีกินก็กัดเปลือกของมันให้แตก แล้วค่อยซู๊ดเนื้อกินเข้าไป รสชาติออกหวาน ๆ เค็ม ๆ เนื้อหอยของเจ้านี้ทำมาดีมาก เนื้อใหญ่ ฉ่ำ เสียดายที่ซื้มาน้อย

หอยแอเต๊าะนั้นเนื่องจากสุก ๆ ดิบ ๆ จึงไม่เหมาะกับคนธาตุท้องไม่ค่อยดี เพราะอาจทำให้ท้องเสียได้ ผู้ใหญ่ไม่ค่อยอยากให้ลูก ๆ เด็ก ๆ กินเจ้าหอยแอเต๊าะเท่าไหร่ แต่เด็กก็แอบกินเสมอนั่นแหละ เพราะมันอร่อยยังไงล่ะ