มนต์เสน่ห์ แห่งท้องทะเลที่ เกาะโลมา (Gallo Lungo)

            “เกาะ อิล กัลโล ลุงโก”ในภาษาอิตาลี (Gallo Lungo) หรือที่รู้จักกันในชื่อ “เกาะโลมา” ตั้งอยู่นอกชายฝั่งอามาลฟีของอิตาลี  เป็นกลุ่มเกาะเล็กๆ สามเกาะ ได้แก่ Gallo Lungo, La Castelluccia และ La Rotonda เกาะแห่งนี้โดดเด่นด้วยรูปร่างของเกาะ Gallo Lungo ที่มีลักษณะคล้ายโลมากำลังกระโดดออกจากน้ำ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเล่นอันเป็นที่รู้จักในชื่อ “เกาะโลมา”

            เกาะ อิล กัลโล ลุนโกเป็นเกาะในแคว้นกัมปาเนียประเทศอิตาลี เป็นส่วนหนึ่งของ เขตเทศบาลโพซิตาโนเป็นส่วนหนึ่งของ หมู่เกาะ ลี กัลลีเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่มเกาะสามเกาะ มีรูปร่างคล้ายเคียวยาว (หรือโลมา ซึ่งเว้าลึกลงไปเมื่อมองไปยังลา กัสเตลลุชชีอาและลา โรตอนดาทำให้เกิดอ่าวปิดที่ได้รับการปกป้องโดยเกาะเล็กๆ อื่นๆ

            ด้านนูนของเกาะกัลโล ลุนโก มีการขุดพบอ่าวเล็กๆ เรียกว่า “ลา ปราฮา” ซึ่งมีชายหาดสั้นๆ ซึ่งช่วยให้เรือสามารถทอดสมอได้ ที่ด้านล่างของอ่าวมีบ้านหลังเล็กๆ อยู่ ขณะที่ยอดเกาะที่แห้งแล้งมีหอสังเกตการณ์ชายฝั่ง แต่เริ่มเดิมทีกัลโล ลุนโกเป็นที่ตั้งของของโบถส์ และต่อมาเป็นคุก ในรัชสมัยของพระเจ้าชาร์ลส์ที่ 2 แห่งเนเปิลส์  หรือปลายศตวรรษที่ 13 ชายฝั่งอามาลฟีตกเป็นเป้าหมายการโจมตีของโจรสลัดที่เพิ่มมากขึ้น เพื่อขัดขวางการโจมตีเหล่านี้

            พระเจ้าชาร์ลส์จึงปรารถนาที่จะสร้างหอสังเกตการณ์บนซากหอคอยโรมันบนกัลโล ลุนโก เนื่องจากพระองค์ขาดแคลนเงินทุน พระองค์จึงยอมรับข้อเสนอจากปาสกวาเล เซเลนตาโนแห่งโพซิตาโนให้กู้ยืมเงินทุนที่จำเป็น โดยแลกกับการได้รับแต่งตั้งเป็นผู้ดูแลป้อมปราการ หอคอย ปัจจุบันเรียกว่า “หอคอยอารากอน” สร้างขึ้นราวปี ค.ศ. 1312 และมีทหารรักษาการณ์สี่นายประจำการอยู่

            ต่อมาตำแหน่งผู้ดูแลได้ตกเป็นของอันเจโล บัลโบในปี ค.ศ. 1382 และวิเวียโน มิเรลลีในปี ค.ศ. 1425 ต่อมา ความรับผิดชอบในหมู่เกาะนี้ตกเป็นของกิลแบร์โต สควาเนส ชาวคาตาลัน ตระกูลมิโรบาโย และต่อมาตกเป็นของมารีโน มาสโตรจูดิเซ ก่อนที่จะตกเป็นของราชบัลลังก์ และมีการโยกย้ายเปลี่ยนมือเจ้าของเป็นของมาร์ควิสแห่งโพซิตาโน เมื่อสาธารณรัฐอิตาลี สถาปนา ขึ้น กรรมสิทธิ์ก็ตกเป็นของเมืองโพซิตาโน ต่อมาเมืองโพซิตาโนได้ขายหมู่เกาะนี้ให้กับชาวเมืองซาแลร์โนซึ่งต่อมาได้ขายให้กับดาวิเด ปาริอาโต

            ในปี 1919 นักออกแบบท่าเต้นและนักเต้นชาวรัสเซียLeonide Massineได้เห็นหมู่เกาะนี้ในขณะที่พักอยู่กับเพื่อนใน Positano ในปี 1922 เขาซื้อ Gallo Lungo และเริ่มเปลี่ยนจากสถานที่ป้องกันเป็นที่อยู่อาศัยส่วนตัว ในขั้นต้น Massine ได้บูรณะและแปลงหอคอย Aragonese เก่าบนGallo Lungoให้เป็นที่พักอาศัยพร้อมสตูดิโอเต้นรำและมีโรงละครกลางแจ้ง โรงละครถูกทำลายโดยพายุในเวลาต่อมา ด้วยคำแนะนำด้านการออกแบบจาก Le Corbusier เพื่อนของเขาเขาจึงสร้างวิลล่าบนที่ตั้งของโครงสร้างโรมันดั้งเดิม  วิลล่ามีห้องนอนที่หันหน้าไปทาง Positano พร้อมสวนระเบียงขนาดใหญ่บนชั้นหนึ่งที่หันหน้าไปทาง Cape Licosa และ Capri

            เชอร์ลีย์ แฮซซาร์ด ได้เล่าถึงการไปเยี่ยมเมืองแมสซีน ในหนังสือของเธอชื่อGreene on Capri หลังจากการเสียชีวิตของมัสซีน หมู่เกาะนี้ถูกซื้อในปี พ.ศ. 2531 โดยรูดอล์ฟ นูเรเยฟ นักเต้นชาวรัสเซีย ซึ่งใช้ชีวิตบั้นปลายที่นี่ เขาได้ตกแต่งวิลล่าใหม่ด้วยสไตล์มัวร์ และตกแต่งภายในด้วยกระเบื้องจากเซบียา ในศตวรรษที่ 19 เขายังติดตั้งโรงงานกำจัดเกลือ ซึ่งให้น้ำประปาที่เชื่อถือได้และช่วยในการพัฒนาสวน

            หลังจากนูเรเยฟเสียชีวิต หมู่เกาะเหล่านี้ถูกซื้อจากมูลนิธิของเขาในปี พ.ศ. 2539 โดยจิโอวานนี รุสโซ เจ้าของโรงแรมในซอร์เรนโต ซึ่งนอกจากจะใช้เป็นที่พักอาศัยส่วนตัวแล้ว ยังเปิดให้บุคคลทั่วไปเช่าเกาะเหล่านี้ โดยมีพนักงาน 7 คน และเรือสำหรับรับส่งแขกจากแผ่นดินใหญ่ ประชาชนทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นฝั่ง แต่สามารถว่ายน้ำในน่านน้ำโดยรอบได้

            ปัจจุบัน เกาะโลมา เป็นกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลและถูกเปิดให้เช่าสำหรับผู้ที่ต้องการสัมผัสประสบการณ์การพักผ่อนสุดหรูในบรรยากาศที่เงียบสงบและเป็นส่วนตัว ​การเดินทางไปยังเกาะ

​เนื่องจากเป็นเกาะส่วนตัว การเข้าถึงเกาะโลมาจึงค่อนข้างจำกัด โดยทั่วไปแล้ว นักท่องเที่ยวสามารถชมความงามของเกาะได้จากเรือท่องเที่ยวที่แล่นเลียบชายฝั่งอามาลฟี

*********