ของขวัญ

            ทุกวันขึ้นปีใหม่ของที่ทำงานมักนิยมจัดกิจกรรมแลกของขวัญที่แต่ละคนจัดเตรียมหาใหม่ตามมูลค่าที่กำหนด ผมไม่ชอบกิจกรรมนี้ เพราะไม่อาจเดาใจใครได้ว่าของที่ได้ไปนั้นเขาจะพอใจหรือไม่ ของที่เราชอบและนิยมใช้เป็นประจำอาจไม่เหมาะกับอีกคนหนึ่งก็เป็นได้ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ มันเป็นธรรมเนียมของแต่ละแผนก แม้จะไม่ใช่กฎข้อบังคับก็ตาม

          สมัยผมเรียนอยู่ชั้นประถมฯ ก็มีกิจกรรมแลกของขวัญปีใหม่เช่นกัน ภายหลังก็ได้ยินมาว่าของแต่ละอย่างที่ตนเองได้นั้นไม่ได้ใช้งาน เก็บไว้ก็รกบ้าน ผมเองก็รู้สึกอย่างนั้น เคยได้ของขวัญสักชิ้นหนึ่ง จำไม่ได้ว่ามันคืออะไร ผมทิ้งถังขยะที่โรงเรียนเลย ปรากฎว่าเจ้าของผู้ให้ของชิ้นนั้นเห็นเข้าเกิดเสียความรู้สึกในตัวผม เขาบอกกับผมว่าถ้าของไม่อยากได้จริงๆเอามาคืนก็ได้นะ ผมคิดว่าแบบนั้นมันก็เสียความรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า เพียงแต่ไม่รุนแรงเท่ากับที่รู้ว่าผมจะเอาของชิ้นนั้นไปทิ้ง จนกระทั่งมาดูหนังเรื่องฮาวทูทิ้ง ผมก็เข้าใจอะไรๆมากขึ้น

ปัญหาเรื่องจับสลากของขวัญคาใจผมมาช้านาน ผมคิดว่าถ้าให้ของขวัญเป็นเงินสดคงดีไม่น้อย ทุกคนได้ใช้แน่ๆและมีความสุขเสียด้วย แต่เพื่อนผมสมัยประถมฯเขาแย้งว่า "ทำแบบนั้นไม่ได้ เสียมารยาท" ตอนนั้นผมยังไม่เข้าใจ เสียมารยาทอะไรกัน เงินสดใครๆเขาก็ใช้กัน ไม่มีใครเขาได้เงินสดแล้วเอาไปทิ้งหรอก เว้นแต่ค่าเงินบาทเสียดุลยภาพ เงินเฟ้อรุนแรงเหมือนประเทศเวเนซุเอล่า

          เสียมารยาท ผมมาเข้าใจภายหลังว่าการให้ของขวัญเป็นเงินสดจะไปมีค่าอะไรที่จัดกิจกรรมนี้ขึ้น ถ้าต่างคนต่างให้ของขวัญเป็นเงินสดด้วยมูลค่าที่เท่ากัน มันก็ไม่มีประโยชน์ มันไม่มีเซอร์ไพร์สว่าของในกล่องนั่นคืออะไร มันจะกลายเป็นการแลกเงินกันไปมาเท่านั้นเอง

           15 ปีต่อมาเมื่อผมเข้าสู่วัยทำงาน ผมก็ได้ประจักษ์แก่สายตาว่าการให้เงินสดเป็นของขวัญ ไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดอีกแล้ว อย่างไรก็ได้ขอให้เป็นเงินสดเถอะ อย่าได้เป็นสากกะเบือหรือเรือดำน้ำเลย เอาไปก็ไม่ได้ใช้ และยังไม่รู้ว่าใครจะอยากซื้อต่อจากเรา เนื่องด้วยปัญหาเศรษฐกิจที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกๆปี เงินสดก็เป็นสิ่งดีที่ทำให้เรารู้สึกว่าเรามีรายรับเพิ่มขึ้นมานิดนึง

          ใครที่บอกว่าการให้เงินสดเป็นของขวัญ ถือว่าน่าเกลียด ในอดีตอาจจะใช่ แต่ไม่ใช่ในยุคสมัยนี้แล้ว แม้ว่าจะมีบางคนไม่สบายใจที่จะให้ของขวัญเป็นเงินสดก็ตาม