อาเซียนสัมพันธ์ หลายหลากประเทศต่างนำเสนอสิ่งที่เชื่อมสายพันในแผ่นดิน

คือเรื่องราวในชีวิตที่หลากหลาย เปลี่ยนผันไปมากกว่าสิ่งใดเล่า

คือความคิดไม่บิดพริ้ว หลากหลายวัยเยาว์ 

กลายมาเป็นความเข้าใจในเส้นทาง เมื่อสิ่งที่ดีเกิดขึ้นเชื่อมีความหมาย

แล้วสุดท้ายเรื่องราวชีวิตมีที่มาเสนอต่อค่าความเข้าใจ

ความฝันนั้นเกิดจากแรงพลัง สร้างความฝันสร้างตำนานสู่ความจริง

    ชีวิตเรานั้นเราลิขิตชีวิตตนเองนั่นเป็นเรื่องจริง หากว่ามีเส้นทางให้เลือกสองเส้นทาง เรานั้นเป็นคนเลือกบางคนนั้นอาจจะเลือกที่จะอยู่ในเส้นทางเดิม อ่านหนังสือสอบ แต่สำหรับเรานั้นเลือกที่จะเดินเส้นทางที่มั่นคงและสร้างประสบการณ์ให้ตนเองก่อน การตัดสินใจนี้ถามว่าเรานั้นถามใครไหม เราเลือกเองเพราะว่าชีวิตเรานั้นหากว่าเดินสายสอบ สิ่งที่เรานั้นต้องมีคือต้นทุนในการเดินทาง 

   การเลือกเส้นทางนี้มากกว่าได้ประสบการณ์  เราได้มากกว่าคือสิ่งที่เสมอเหมือนบางครั้งเราทิ้งหลายคนไว้ข้างหลัง ต่อสู้ตัวคนเดียวในที่ที่ไม่มีใครนั้นรู้จักเราและแม้แต่ภาษานั้นเราเองก็เพิ่งจะรู้จัก

   วันนร้กับการกลับมาเพื่อที่จะพานักศึกษานั้นเดินทางมาเพื่อศึกษาวัฒนธรรมในบริบทของสังคม 

   งานที่เรานั้นมาร่วมนั้นเรียกว่างานอาเซียน ที่มีการแสดงสินค้าในประเทศที่เรานั้นสามารถที่จะเดินชมงานในหลากหลายซุ้ม ไม่ว่าจะเป็นจีน เกาหลี ญี่ปุ่น ไทย กัมพูชา พม่า อินโดนีเชีย และอีกหลากหลายประเทศที่เรานั้นเดินชม ถือว่ามีความสุขมากในการเดินทาง 

    บริเวณนี้จะเป็นซุ้มที่เรานั้นต้องรอคิวนานหน่อยเพราะว่าในตรงซุ้มตรงนี้ จะมีการทาในส่วนของทานาคาที่มีการแต้มในแก้มเพื่อความสวยงาม ในการทาทานาคาในแก้มนั้น ในทางพม่านั้นจะเชื่อว่าทำให้ผิวนั้นนุ่มและสวยใส เราจึงเห็นคนพม่านั้นนิยมในการทาในแก้วหรือนวดผิวได้เหมือนกัน

   ในการมาร่วมงานนั้น นักศึกษานั้นแต่งกายด้วยชุดประจำชาติ ซึ่งเราเองนั้นก็ใส่ในชุดไทยเหมือนกัน  ชุดประจำชาตินั้นไม่ว่าจะชาติไหนจะมีชุดประจำชาติของตนเองที่วัดตัวเฉพาะนั้นคนละชุด นำมาเพื่อไว้ในการใส่ ไม่ว่าจะประเทศไหนนั้นก็มีด้วยกัน เวลาที่ใส่รวมกันนั้นจะดูสวยงาม

    หลังจากที่เดินรอบแล้วตอนนี้คือมานั่งพักแล้วเพราะว่าเดินหลายรอบจนร้อนละ อากาศตอนนี้คือหากว่าเดินน่าจะไหม้  ในส่วนของหน้านั้นก็เป็นชาวพม่าไปเรียบร้อยแล้ว  ตั้งแต่เจ็ดนาฬิกาจนถึงสองทุ่มกับการชมงาน และการแสดง เวลาที่เรานั้นมีการแสดงนั้นถือว่าเรานั้นปลงในทุกเรื่องทำอย่างเดียวไม่ได้สนใจแล้ว เรียนรู้อย่างเดียวเท่านั้น

   สิ่งที่ได้คือความรู้  เราจะได้เห็นในเรื่องของการแต่งกาย ความสวยงาม จึงต้องทำให้เรานั้นได้เห็นบางอย่างที่ไม่เคยได้เห็น ความสนทนานั้นใช้ในภาษาประจำชาติ  ชีวิตและการเดินทางนั้นก็เหมือนการที่เรานั้นเดินเข้าชมในแต่ละซุ้ม เหมือนการเดินทางเมื่อไหร่ที่เรานั้นเหนื่อยเราเพียงพักผ่อนเมื่อหายเราก็จะเดินทางต่อเหมือนการใช้ชีวิตเท่านั้น มีความสุขเรียนรู้ให้เต็มที่แล้วต่อจากนั้นเราก็ค่อยนอนพักในยามค่ำคืน