ความดีไม่ได้เป็นหลักประกันให้ชีวิตเจอแต่เรื่องที่ดี

เรามักเคยสงสัยว่าเราไม่ได้ไปทำเรื่องเลวร้ายอะไร เราปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ประพฤติครองตนใฝ่ดี หวังว่าจะให้ชีวิตนี้พบเจอแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิต แต่ผลกลับไม่เป็นดั่งหวัง

ผมเคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมถึงเข้ากับเพื่อนร่วมงานไม่ได้ ตั้งแต่สมัยเรียนหรือสมัยทำงาน คนอื่นๆอาจพูดคุยกันได้สนุกสนาน สนิทใจ แต่ผมไม่ อาจเป็นเพราะจริตไม่ตรงกัน คุยกันได้ไม่ถูกคอ มีรังสีหรือออร่าที่เคร่งเครียดไม่น่าเข้าหาก็เป็นได้ ทุกคนที่ผมเข้าหาจึงค่อนข้างเย็นชาหรือไม่ก็วางตัวเป็นจ้าวเหนือกว่า พยายามกดขี่ผมให้ตนนั้นดูดีดูเหนือกว่าอยู่เสมอ อาจเป็นเพราะการแข่งขันในการทำงาน เป็นการซ้ำเติมผู้ที่ทำผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม ซึ่งมันก็เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตผู้ใหญ่วัยทำงาน ทั้งหมดนี้อาจเกิดจากสาเหตุได้หลายอย่าง แต่ความดีไม่ใช่หลักประกันว่าชีวิตจะได้พบเจอแต่เรื่องดีๆ มันต้องปัจจัยอื่นประกอบกันด้วย

บางคนตั้งใจทำบุญนั่งสมาธิเจริญภาวนา เจตนาใฝ่ดีมาตลอด แต่ก็อาจเป็นเหยื่อมิจฉาชีพปล้นจี้ ฆ่าปิดปากอำพรางคดีได้ อาจเป็นเพราะเจตนาร้ายๆในอดีตชาติเพิ่งส่งผลกรรมในปัจจุบันนี้ อาจเป็นเพราะเขาสะเพร่าไม่รอบคอบเฝ้าระวังความปลอดภัย เขาไว้ใจผิดคน ฯลฯ เรื่องร้ายๆบางเรื่องก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา แม้กว่า 98% ในชีวิตจะอยู่ในการควบคุมของเราก็ตาม

บางครั้งความดีที่เราทำ เราทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวมเป็นหลักแล้วพิจารณาผลตอบแทนต่อตัวเราเอง ความดีที่เราทำนั้น ตัวเราเองต้องไม่เดือดร้อน และการที่บอกว่าทำดีแล้วไม่ได้ดี ก็อาจเกิดจากการทำดีไม่ตรงกับผลที่จะเกิด อย่างการช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เป็นประจำ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ อัธยาศัยดี ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าจะสมหวังในความรัก

แล้วเราจะทำดีไปเพื่ออะไร ทำแล้วไม่เห็นได้อะไรเลย จริงๆแล้วเรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อน ไม่ใช่จะเห็นผลได้ทันที แต่การทำดีนั้น หากทำด้วยความปรารถนาดีทำให้จิตได้สั่งสมกุศลดีๆ ช่วยให้ฐานจิตคิดดี ช่วยส่งเสริมโอกาสในการสร้างสิ่งดีๆในชีวิต ในที่นี้คือความสำเร็จด้านต่างๆในชีวิตนั่นเอง เพราะจิตไม่ฟุ้งซ่าน เครียดจนเกินไป จิตปรับสมดุลระหว่างความท้าทายกับความสงบได้อย่างสมดุลแล้ว สติก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความสำเร็จเช่นกัน

และนี่คือที่มาของประโยชน์จากความดีที่เกิดจากความอยากจะช่วยเหลือที่แท้จริง