ไม่มีทุกข์ ผมคงไม่ปฏิบัติธรรม

          ผมนั่งสมาธิอย่างจริงจังต่อเนื่องทุกวันสมัยที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัยปี 2 ประมาณวันละ 20 นาที จะมีบางวันที่ผมไม่ได้นั่งก็คือวันที่ยุ่งจริงๆซึ่งน้อยครั้งมาก หรือถ้าไม่มีเวลาจริงๆอย่างน้อยวันนั้นผมก็ต้องพยายามนั่งสมาธิให้ได้ 1-3 นาที

         หากการนั่งสมาธิช่วยให้ผมมีสติปัญญาที่ดีขึ้น ผมก็ยอม เพราะไม่มีอะไรจะเสีย หากไม่ได้ผลอย่างน้อยก็เสมอตัว นั่งสมาธิได้บุญเหนือกว่าการทำบุญอื่นๆทั้งปวง เพราะการทำบุญอย่างการให้ทาน รักษาศีลนั้น บางครั้งเราลักขโมยเพื่อไปให้ทานได้ เรารักษาศีลหากปฏิบัติอย่างผิดๆก็จะเป็นการเดือดร้อนตนเองได้ การนั่งสมาธิคือจุดเริ่มต้นของการคิดดี ทำดี แม้เจตนาผมจะหวังผลในเรื่องปัญญาก็ตาม

        ผ่านมา 5 ปีแล้วผมเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าเก่งขึ้นหรือลดปัญหาความขัดแย้งกับเพื่อนร่วมงานได้ดีสักเท่าไหร่ ผมยังรู้สึกมีชีวิตที่ไม่สมหวังและรักตัวเองได้ไม่มากพอ ชีวิตยังไม่มีงานรองรับที่มั่นคงพอจะเลี้ยงตัวเองได้ ได้เก็บออม หากทำงานแล้วมีปัญหาขัดแย้งเข้าขสกันไม่ได้ ถึงที่สุดผมก็ลาออกพร้อมกับบาดแผลเจ็บแค้นลึกๆอยู่ในใจที่ปรึกษาใครก็ไม่ได้ มันแค้นแรง ผมเมตตาให้อภัยไม่ได้ แม้ผมจะเพียรปฏิบัติสมาธิภาวนาเป็นประจำก็ตาม

          ผมเชื่อว่าการนั่งสมาธิได้ผลเสมอ เพียงแต่ผมยังปฏิบัติไม่ถูกต้องหรือด้วยเหตุผลอื่นอันใดสักอย่าง ที่ผมเชื่ออย่างนั้นเพราะคนที่ประสบความสำเร็จที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ หรือผู้เชี่ยวชาญที่เป็นที่รู้จักล้วนเคยปฏิบัตินั่งสมาธิมาบ้างไม่มากก็น้อย

         พี่แมงปอ จิตเกษม น้อยไร่ภูมิ ติวเตอร์ก.พ ชื่อดังได้ให้คำแนะนำสิ่งที่จะได้รับหลังจากการนั่งสมาธิเจริญสติ ซึ่งก็ตรงกับผมอยู่บางข้อ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นผลจากการนั่งสมาธิหรือเพราะความกลัวลึกๆในใจของผมกันแน่ เช่น

1.โกรธน้อยลง เห็นความโกรธเร็วขึ้น เดิมผมเองก็ไม่กล้าแสดงความโกรธ เพราะกลัวความขัดแย้ง

2.เข้าใจผู้อื่นมากขึ้น ตัดสินถูกผิดน้อยลง ส่วนหนึ่งผมเคยทำผิดพลาดมาก่อน และเข้าใจดีว่าการถูกดุมันเป็นยังไง ผมจึงมักไม่ใคร่ตัดสินถูกผิด ผมเชื่อว่าทุกคนมีมูลเหตุของทุกการกระทำ(ปมในใจ)ซ่อนอยู่

3.เห็นความเลวของตนมากขึ้น เห็นความดีของคนอื่นมากขึ้น เช่นความสำเร็จของเพื่อนที่สอบบรรจุเข้ารับราชการได้สำเร็จ ในขณะที่ผมได้แต่อิจฉาและหาทางตามอัตภาพ

4.รับฟังมากขึ้น อวดภูมิรู้น้อยลง เพราะผมเหมือนไม่รู้อะไรเลยจึงไม่กล้าอวดรู้กับใคร

5.ไม่อยากโกหก เลี่ยงการนินทา พูดน้อยลง แต่เดิมผมเป็นคนโกหกไม่เนียนอยู่แล้ว และมักไม่พูดกับใครถ้าหากผมรู้สึกถึงความเป็นอริศัตรู

6.แสวงหาความสุขแบบกามคุณน้อยลง กิน ดื่ม เที่ยว ต้องการความสุขแบบโลกๆน้อยลง แต่เดิมผมรักตัวเองน้อยอยู่แล้ว การไม่กิน ไม่เที่ยวถือเป็นการประหยัดและลงโทษตัวเองไปในตัว ส่วนเรื่องดื่มนั้นผมไม่สันทัดอยู่แล้ว

7.มีสมาธิเพิ่มขึ้น ทำงานมีประสิทธิภาพมากขึ้น ซึ่งผมยังทำไม่ได้ ยิ่งช่วงการแพร่ระบาดของโควิด การทำงานจะต้องระมัดระวังมากขึ้น เพราะทุกเรื่องล้วนเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

8.ใช้เงินเพื่อตนเองน้อยลง เพราะความต้องการน้อยลง เมื่อผมยังไม่มีงานที่มั่นคงรองรับ หรือเงินเดือนที่พอเลี้ยงตัวได้ การใช้จ่ายผมยังต้องรัดเข็มขัดด้วยความจำยอม

9.ไม่จุกจิก ไม่ขี้บ่น ไม่คิดมาก ซึ่งผมไม่บ่น แต่คิดมากแทน

10.สนใจฟังเรื่องละกิเลส ไม่ค่อยสนใจเรื่องเพิ่มกิเลส สำหรับผมนั้นพยายามลดละกิเลสเสมอ เพราะความสามารถในการหารายได้ยังไม่มากพอจะสนองกิเลสได้ในนะยะยาว ผมต้องอดออมไปเรื่อยๆจนกว่าผมจะมีปัญญาในการสร้างรายได้มากกว่านี้จึงจะสนองกิเลสได้อย่างสบายใจ

           จะเห็นได้ว่าการนั่งสมาธิเจริญสติภาวนาให้คุณอยู่บ้าง ในทางการแพทย์ การนั่งสมาธิช่วยให้สุขภาพดีขึ้น หลับง่ายขึ้น ส่งผลทางจิตใจให้ดีขึ้น ส่วนผมที่ยังไม่รู้สึกดีนั้นคงเป็นเพราะผมต้องร่วมงานกับคนที่ผมไม่ถูกชะตามีเหตุให้ขุ่นเคืองใจตลอด จิตใจของผมที่ถูกดุอยู่ตลอดจึงไม่ผ่องใสได้ง่ายๆ

            หากผมขาดการปฏิบัติไป ไม่แน่ว่าปัญหาที่เคยเกิดขึ้นมันอาจรุนแรงกว่านี้ก็เป็นได้ ใครจะไปรู้ หากใครได้ลองปฏิบัติดูอย่างต่อเนื่องคงได้รู้ว่าได้ผลแค่ไหน นานกี่นาทีก็ได้ ขอแค่ได้ปฏิบัติ เพราะเรื่องแบบนี้ขึ้นอยู่กับพื้นฐานปัญญาของปัจเจกบุคคล ได้ผลมากหรือน้อย ก็คงจะได้รู้กัน