ตราบาปแห่งความอับอาย

อยู่โรงเรียนก็เกลียดโรงเรียน อยู่ที่ทำงานก็เกลียดที่ทำงาน แท้จริงแล้วคือเกลียดตัวเอง

ชีวิตของผมตอนโตกับตอนเป็นเด็กเหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งคือผมเป็นฝ่ายถูกตวาดอยู่เสมอ ส่วนมากก็ด้วยเหตุผลของความเบาปัญญาจากการทำงานของผมเอง เชื่อว่าคนประสบความสำเร็จทางการเงินระดับสูงคงไม่น่าจะประสบพบเจอกับเหตุการณ์บั่นทอนความมั่นใจสูงขนาดนี้ มันเหมือนเป็นตราบาปแห่งความอับอายของผม ซึ่งผมมักจะจดจำเหตุการณ์ร้ายๆได้เป็นอย่างดี ไดอารี่ของผมก็มักจะจดเหตุการณ์ประเภทนี้บ่อยกว่าเรื่องที่ทำให้เป็นสุขเสียอีก ผมจะทำอย่างไรดีที่จะไม่พาตัวเองไปพบเจอเหตุการณ์ถูกใครต่อใครด่าว่าให้อับอายด้วยความผิดพลาดที่เกิดจากตัวผมเอง ความผิดพลาดเล็กน้อยที่ไม่ควรเกิดขึ้นจากการทำงานเลย อาจเป็นเพราะผมกลัวมากเกินไป ขี้เกรงใจมากเกินไป เลยมีภาวะสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ชีวิตการเป็นมนุษย์เงินเดือนยากสำหรับผมเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะให้ตายยังไงผมก็คงทำอะไรได้ไม่มากเท่าที่ควร ทั้งการปรับตัวเข้ากับคนอื่น ขัดเคืองใจกับเพื่อนร่วมงานอยู่เนืองๆ ทักษะการทำงานกับบันทึกข้อความที่มักมีปัญหาบ่อยครั้ง เรื่องพวกนี้ฟังดูมันไม่ควรเป็นเรื่องยากเลยด้วยซ้ำ ทว่านานวันเข้า ผมก็เริ่มรักตัวเองน้อยลงไปทุกวัน

มองหาการสร้างทรัพย์สิน เพื่อรายได้แบบ Passive income มาทดแทนรายได้จากงานประจำ ผมก็ยังมองไม่เห็น ด้วยความรู้ที่อาจจะยังไม่พอ ด้วยความที่ไม่มีประสบการณ์ด้านการลงทุน เพราะขึ้นชื่อว่าการลงทุนแล้ว ฐานะสำหรับผมตอนนั้นคือห้ามขาดทุนเป็นอันขาด ด้วยเหตุนี้ผมจึงยังไม่ตัดสินใจลงทุนในอะไรสักอย่าง ทั้งๆที่ดอกเบี้ยเงินฝากเข้าใกล้ศูนย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คงต้องติดตามกันไปว่าอนาคตข้างหน้าที่กำลังจะเกิดขึ้น จะฝ่าเรื่องร้ายๆไปได้หรือไม่ อนาคตเป็นเรื่องไม่แน่นอน อะไรๆก็เกิดขึ้นได้เสมอ