การรอคอยเป็นศูนย์

คนรุ่นใหม่อย่างผมเกลียดการรอคอย อยากชีวิตประสบความสำเร็จโดยเร็วที่สุด เพราะเห็นการรอคอยของคนรุ่นก่อน บางครั้งก็เป็นแผนการที่เชื่องช้าและไม่ประสบความสำเร็จ ถึงตอนนั้นก็จวนเจียนจะหมดอายุขัยแล้ว กว่าจะรู้ตัวว่าแผนการนั้นเป็นแผนการที่ห่วยก็สายเกินไป ยกตัวอย่าง แผนการลงทุนในหุ้น กว่าจะรู้ว่าธุรกิจมันไม่โต มันปรับตัวไม่ได้ เราก็ถอนตัวขายทิ้งไม่ทัน

ผมเข้าใจดี เรามีโซเชียลเน็ตเวิร์ก เราเห็นเพื่อนเราถ่ายทอดความสำเร็จให้เพื่อนๆของเขาได้รับรู้ ทั้งหน้าที่การงานที่ดี ก้าวหน้าขึ้นเป็นคนใหญ่คนโต เป็นคนสำคัญ ได้ทุนเรียนต่อปริญญาโท ปริญญาเอก ออกรถยนต์ให้ทางบ้านได้ ซื้อบ้านหลังใหญ่ให้ครอบครัวได้อยู่อาศัย พาพ่อแม่พ้นจากความยากลำบาก ซึ่งบางคนก็ยังทำได้ไม่ถึงจุดนั้น ยังต้องใช้จังหวะเวลาไปอีกสักพัก จังหวะชีวิตแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางทีกว่าจะประสบความสำเร็จพ่อแม่ก็อาจจากเราไปด้วยความชรา เคสนี้คนใกล้ตัวผมก็คือคุณปู่ผมเอง

เรามีความอดทนน้อยลงทุกวัน เราเกลียดการรอรถประจำทาง รอคอยคนรัก รอจังหวะและโอกาส ซึ่งมันอาจจะเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้นด้วยมีเหตุฉุกเฉินให้เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงไปก่อนก็ได้ เวลารถไฟฟ้ามาถึงสถานีกำลังจะปิดประตูแล้ว เราก็ไม่ใคร่จะรอขบวนใหม่ รีบวิ่งเข้าไปในขบวนให้เร็วที่สุด ถึงแม้ว่าขบวนใหม่ถัดไปจะมาภายในไม่เกินห้านาทีก็ตาม นี่ก็เป็นตัวอย่างของการปฏิเสธการรอคอย

วันเวลาผ่านไปเร็ว ใช้ชีวิตไปตามปกติเดี๋ยวก็ผ่านไปปีนึงแล้ว ยกเว้นชีวิตไม่ปกติ ลำบากกับงาน กับการเลี้ยงบุตร ช่วงนั้นวันเวลาจะรู้สึกผ่านไปช้ามาก

การรอคอยคือสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรดีให้การรอคอยในแต่ละเรื่องคุ้มค่าสมกับการรอคอย......ผมเองก็ไม่รู้ เพราะทุกวันนี้ก็ยังได้แต่นั่งตั้งคำถาม แต่ไม่ได้คำตอบ เท่าที่ตอบได้ตอนนี้คือทำทุกวันให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามหาความรู้เพิ่มความสามารถ ไม่ไปน้อยใจคนอื่นที่เขาเรียนรู้เร็ว ชาญฉลาดกว่า หรือมีต้นทุนที่ดีกว่า ผมต้องสร้างในสิ่งที่ผมต้องการด้วยสองมือเปล่ากับความคิดหนึ่งสมอง

และนี่อาจเป็นเหตุผลที่คนรุ่นเจน Z ไม่ศรัทธาต่อการรอคอย