ผู้ติดเชื้อ HIV มีสิทธิ์บัตรทองแล้ว... วัดพระบาทน้ำพุยังจำเป็นอยู่ไหม?

​ช่วงนี้ผมได้คุยกับเพื่อนคนหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้ติดเชื้อ HIV แล้วก็เกิดคำถามที่น่าสนใจขึ้นมาในหัว นั่นก็คือ ในเมื่อปัจจุบันผู้ติดเชื้อ HIV ทุกคนสามารถใช้สิทธิ์ "บัตรทอง" เพื่อรับการรักษาฟรีได้แล้ว ทั้งยาต้านไวรัสและการตรวจสุขภาพต่างๆ คำถามที่ตามมาก็คือ "วัดพระบาทน้ำพุ" ซึ่งเป็นที่พึ่งพิงสำคัญมาอย่างยาวนานสำหรับผู้ติดเชื้อที่ด้อยโอกาส ยังมีความจำเป็นอยู่ไหมในสังคมปัจจุบัน?

​ผมทราบดีว่าในอดีต วัดพระบาทน้ำพุถือเป็นที่พึ่งสุดท้ายสำหรับหลายๆ คนที่ไม่ได้รับการยอมรับจากสังคม ไม่มีเงินรักษาตัวเอง หรือถูกทอดทิ้ง แต่ตอนนี้ สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว สิทธิการรักษาพยาบาลมันเข้าถึงได้ง่ายขึ้นมาก

​แต่ในอีกมุมหนึ่ง วัดพระบาทน้ำพุไม่ได้เป็นแค่สถานพยาบาลเท่านั้น แต่ยังเป็นเหมือนบ้าน เป็นที่พักพิงทางใจสำหรับผู้ป่วยที่รู้สึกโดดเดี่ยว และสังคมยังไม่ได้เปิดกว้างพอที่จะยอมรับพวกเขาได้ทั้งหมด

​เลยอยากมาถามความเห็นเพื่อนๆ ในกระทู้ครับว่า:

• ​เพื่อนๆ คิดว่า บทบาทของวัดพระบาทน้ำพุในตอนนี้ควรจะเป็นอย่างไร?
• ​สำหรับผู้ป่วยที่เข้าถึงการรักษาของรัฐได้แล้ว วัดพระบาทน้ำพุยังมีความสำคัญอยู่ไหม?
• ​หรือเราควรจะมองว่า วัดพระบาทน้ำพุเป็นเหมือน "ทางเลือก" หรือ "ที่พึ่งทางใจ" มากกว่าจะเป็นที่พึ่งหลักในการรักษา?

​ทุกคนคิดเห็นยังไง มาแลกเปลี่ยนกันได้นะครับ ผมอยากฟังความคิดเห็นที่หลากหลายครับ

​แหล่งข้อมูลอ้างอิง:

• ​สิทธิการรักษาพยาบาลผู้ติดเชื้อ HIV และผู้ป่วยเอดส์ - กระทรวงสาธารณสุข: https://ddc.moph.go.th/brc/news/ddc/19179.html
• ​มูลนิธิธรรมรักษ์ (วัดพระบาทน้ำพุ): http://www.phrabatnampu.org/

​Tags: บัตรทอง, HIV, เอดส์, วัดพระบาทน้ำพุ, สุขภาพ, สิทธิการรักษา