เรื่องสั้นหลอนสุดขนลุก(จบในตอน) ตอน กล่องเสียงจากบ้านเช่า

"กล่องเสียงจากบ้านเช่า"

ตอนที่น้ำตัดสินใจย้ายมาอยู่หอพักหลังมหาวิทยาลัย เป็นเพราะราคาค่าเช่าที่ถูกแสนถูกและทำเลที่ใกล้ชิดกับตัวเมืองมากเกินกว่าจะเมินเฉย ห้องพักขนาดหนึ่งห้องนอนนี้ตั้งอยู่ในบ้านไม้เก่าสองชั้นสภาพโทรม บรรยากาศเงียบราวกับเวลาในบริเวณนั้นเดินช้าลง ทุกอย่างดูเหมือนจะปกติในวันแรกที่เธอย้ายเข้า—ยกเว้นกล่องไม้เก่า ๆ กล่องหนึ่งที่วางไว้ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง

มันเป็นกล่องไม้สีน้ำตาลเข้ม มีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด ด้านข้างมีลายสลักเป็นภาษาที่น้ำไม่รู้จัก ข้างกล่องติดฉลากกระดาษเก่าที่แทบจะลอกหมดแล้ว แต่ยังพอเห็นคำว่า “ห้ามเปิด” จาง ๆ อยู่ตรงมุมหนึ่ง เธอคิดในใจว่าอาจเป็นของเจ้าของห้องคนก่อน จึงปล่อยมันไว้โดยไม่แตะต้อง

คืนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่น้ำฝันแปลก ฝันว่าได้ยินเสียงผู้หญิงกระซิบอยู่ข้างหูซ้าย “เปิดกล่อง… เปิด…” น้ำสะดุ้งตื่นตอนตีสาม เหงื่อซึมทั้งหน้า ทั้งที่แอร์ไม่ได้เปิด และอากาศเย็นจนเธอต้องห่มผ้าหนา

คืนที่สอง เสียงนั้นชัดเจนขึ้น—ไม่ใช่ในฝันอีกต่อไป แต่ได้ยินชัดเจนเหมือนมีใครนั่งอยู่ปลายเตียง เสียงของผู้หญิงคนเดิม “มันเป็นของเธอ... มันจะช่วยให้เธอรู้ทุกอย่าง…”

น้ำเริ่มหวาดระแวง เธอตัดสินใจเอาผ้าห่มคลุมกล่องไว้ แต่เสียงนั้นก็ยังดังอยู่ในหัวตอนกลางคืน ทั้งกระซิบ ทั้งร้องไห้ เสียงร้องไห้แผ่วเบาในยามดึกจนเธอเริ่มนอนไม่หลับติดกันสามคืน

คืนที่สี่ เสียงเปลี่ยนเป็นตะโกน “เปิดซะ!!” แล้วไฟก็ดับทั้งห้อง เสียงกรีดร้องดังก้อง น้ำวิ่งหนีออกมาจากห้องทั้งชุดนอนจนเพื่อนข้างห้องต้องพาเธอไปสงบสติอารมณ์

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตัดสินใจถามเจ้าของหอ เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนบอกว่า...

“คนก่อนที่อยู่ห้องนั้น เธอชื่อ ‘อริสา’ เป็นนักศึกษาคณะเดียวกับหนูแหละ เธอเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูดจากับใคร อยู่ดี ๆ วันหนึ่งก็หายไปเฉย ๆ... พอตามหาก็เจอเธอผูกคอตายในห้องน้ำนั่นแหละ…”

เจ้าของหอยื่นภาพถ่ายให้ เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดคืนวันที่พบศพ บนโต๊ะเครื่องแป้งมีกล่องใบนั้นวางอยู่ และฝามันเปิดออก

“หนูไปแตะมันรึเปล่า?” เขาถามเสียงแผ่ว

น้ำไม่ตอบ เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ ทั้งที่จำได้ว่าตัวเองไม่ได้เปิดมัน… แล้วฝามันเปิดได้ยังไง?

คืนนั้น น้ำตัดสินใจจะออกจากห้องอย่างถาวร แต่ก่อนจะออก เธอหันไปมองกล่องใบนั้นอีกครั้ง มันเปิดอยู่ คราวนี้ชัดเจนว่าไม่มีใครแตะต้อง แต่ภายในกล่องมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

ข้อความบนกระดาษเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า:

“ขอบคุณที่ปล่อยฉันออกมา ทีนี้ถึงตาของเธอบ้างแล้ว…”

ในกระจก เธอเห็นเงาผู้หญิงยืนอยู่ด้านหลังเธอ ใบหน้าไม่มีตา ไม่มีปาก มีเพียงรูโหว่ดำสนิท... และเสียงกระซิบแผ่วเบา "ยืมเสียงเธอหน่อยนะ..."