“เจี๊ยบ กนกพร” น้ำตาคลอ สูญเสียยาย-ตาขาขาด หลานปอดแตก เพราะ “ผู้นำ...”

กลางเสียงระเบิดสนั่นชายแดนไทย-กัมพูชา มีครอบครัวหนึ่งต้องวิ่งหนีตาย ทั้งน้ำตาและเสียงร้องไห้ของลูกชาย... บนรถที่เต็มไปด้วยเสียงสะอื้น เสียงคนชรา และลมหายใจสุดท้ายของผู้เป็นยาย นั่นคือภาพที่ “เจี๊ยบ กนกพร” อดีตนักร้องลูกทุ่งดังจากค่ายอาร์สยาม ไม่มีวันลืม

เธอโฟนอินเข้ารายการ คุยแซ่บShow เล่าเรื่องราวสะเทือนใจจากพื้นที่แนวหน้า ชายแดนจังหวัดศรีสะเกษ ที่กลายเป็นสมรภูมิระเบิดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แม่ของเธอเสียชีวิต ตาถูกแรงระเบิดจนขาขาด และ หลานปอดแตกจนแทบไม่มีโอกาสรอด
ทั้งหมดเกิดขึ้น...เพราะสงครามที่ประชาชนไม่ได้เริ่ม

“พี่เจี๊ยบขับรถหนีตายด้วยมือที่สั่น หยิบอะไรไม่ได้เลย ยายก็ป่วย ลูกก็ร้องไห้ เพื่อนบ้านโดนยิงข้างหน้า ข้างบ้านก็โดน หลังบ้านก็โดน ไม่รู้ว่าบ้านตัวเองจะเหลืออะไรอยู่บ้าง... นี่หรือ? บ้านเกิดเมืองนอนที่ควรปลอดภัยที่สุดในชีวิตคนเรา”

“เขมรเปิดก่อนเสมอ” เสียงจากชายแดนที่ไม่มีใครฟัง

ตลอดชีวิตของ “เจี๊ยบ” ที่เติบโตมาบนแนวชายแดน เธอเห็นการยั่วยุเล็ก ๆ น้อย ๆ จากฝั่งกัมพูชามาโดยตลอด แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม

“ลูกระเบิดมันไม่ใช่ลูกหลง มันตั้งใจยิง! มันยิงมาเป็นลูกที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 ถ้าคุณอยู่ตรงนั้น คุณจะรู้เลยว่าชีวิตคุณไม่ได้มีค่าอะไรเลยสำหรับสงครามแบบนี้”

เจี๊ยบกล่าวอย่างสะเทือนใจ เธอรู้สึกโกรธแค้น ไม่ใช่แค่กับผู้ที่ลั่นไก แต่กับ “ผู้นำโง่ๆ” ที่ปล่อยให้สงครามลุกลาม โดยไม่มีใครยับยั้ง

“ทหารไทยมีแต่ความอดทน... แต่ผู้นำล่ะ มีอะไร?”

ในขณะที่ประชาชนต้องหลบหนี ในขณะที่พระยังจำพรรษาอยู่ท่ามกลางเสียงปืน ในขณะที่ทหารแนวหน้าไม่มีข้าวกิน ต้องต้มมาม่าแห้งกินกับน้ำฝน—ใครบางคนยังคงนั่งอยู่ในที่ปลอดภัย ออกคำสั่งจากห้องแอร์

“ถ้าไม่อยู่ชายแดน จะไม่มีวันเข้าใจ ทหารไทยเขาไม่เคยยิงก่อน เขายอมอด เขายอมทน เขายึดหลักสากล…แต่ขอถามหน่อยว่าผู้นำคุณล่ะ ทำอะไร? ปล่อยให้ประชาชนของตัวเองตาย แล้วแค่พูดว่า ‘ขอแสดงความเสียใจ’ มันพอแล้วเหรอ?”

เมื่อความตายมาเคาะประตูบ้าน ไม่มีใครพร้อม...แม้จะเคยซ้อมไว้แล้ว

ก่อนเหตุการณ์เพียงไม่กี่สัปดาห์ ทางการเพิ่งซ้อมแผนอพยพให้ชาวบ้าน หากเกิดเหตุฉุกเฉิน แต่ในวันที่ระเบิดจริงตกใส่หลังคา ไม่มีใครคิดว่ามันจะ “มาเร็ว” และ “รุนแรง” ขนาดนี้

ลูกชายของเจี๊ยบ โทรมาเสียงสั่นจากโรงเรียน “แม่...มารับหนูที หนูกลัว”
เธอขับรถไปรับลูก แล้วรีบหอบแม่ที่ป่วยติดเชื้อขึ้นรถ แล้วขับฝ่ารถติดท่ามกลางเสียงปืน เสียงระเบิด
10 นาทีที่เหมือนนรกบนดิน

“นี่ไม่ใช่สงคราม แต่มันคืออาชญากรรม”

“วันนี้พี่เจี๊ยบไม่กล้าดูคลิปอะไรอีกแล้ว หัวใจมันเจ็บเกินจะรับได้ เราสงสารทหาร สงสารเด็ก สงสารผู้เฒ่าที่หนีไม่ทัน แล้วพี่เจี๊ยบก็แค้นใจมาก ทำไมบ้านเราต้องเจออะไรแบบนี้ เพราะมีผู้นำที่ปล่อยให้ประชาชนถูกย่ำยี ทั้งๆ ที่เรามีแผ่นดิน มีอธิปไตย แต่กลับไม่มีใครปกป้องเราได้เลย”

“พอแล้วกับคำว่า ‘เดี๋ยวทุกอย่างจะดีขึ้น’ เราอยากได้ ‘ตอนนี้’ ไม่ใช่อนาคต”

สงครามไม่เคยมีผู้ชนะ โดยเฉพาะเมื่อผู้ที่บาดเจ็บไม่ใช่นายพลหรือผู้นำ...แต่คือเด็กเล็ก แม่เฒ่า และทหารชั้นผู้น้อย

วันนี้ “เจี๊ยบ กนกพร” อดีตนักร้องสาวคนดัง ไม่ได้ร้องเพลงอีกต่อไป เสียงของเธอกลายเป็นเสียงแทนใจของผู้คนชายแดน ที่ถูกมองข้าม ถูกลืม และถูกทิ้ง

เสียงที่ตะโกนในความเงียบ ว่า...

“พอแล้ว... หยุดยิง หยุดโกหก หยุดบริหารด้วยความโง่เขลา แล้วคืนความปลอดภัยให้ประชาชนเสียที”