อ่านหนังสือเพื่อพัฒนาชีวิต

ในสมัยตอนผมเป็นเด็กนั้น ผมไม่ชอบอ่านหนังสือเท่าไหร่ หนังสือตำราเรียนมักใช้ศัพท์เป็นภาษาราชการซึ่งเข้าใจยาก ทั้งๆที่เนื้อหาสาระสำคัญนั้นน้อยมาก น้อยมากจนจริงๆแล้วต้องไปหาแหล่งความรู้อื่นๆมาอ่านแทน อย่างสถาบันกวดวิชาหรือหนังสือตำราเรียนที่วางขายตามร้านหนังสือทั่วไป ตอนนั้นผมเข้าใจว่าหนังสือแนวไหนก็แล้วแต่ ก็คงอีหรอบเดียวกัน คืออ่านไปก็คงไม่เข้าใจหรอก โตขึ้นผมกลับชอบอ่าน เพราะผมรู้สึกว่ามีเรื่องที่ผมจำเป็นต้องรู้แต่ยังไม่รู้อยู่มากมายเต็มไปหมด ผมรักการเรียนรู้ แต่เกลียดชีวิตในสถานศึกษา

หนังสืออ่านนอกเวลาก็ต้องพินิจพิเคราะห์กันอีก เพราะผู้เขียนที่ความรู้น้อยก็มีอยู่มาก เราจึงต้องเลือกสาระในการอ่าน ที่อ่านแล้วเข้าใจ เป็นเนื้อหาที่ตรงกับความต้องการที่จะรู้ จะได้ประหยัดเวลาอ่านและประหยัดเงินด้วย

ประเด็นของการอ่านหนังสือ คือ ความรู้อาจล้าสมัยขึ้นได้ ไม่มีการอัพเดทเหมือนบนหน้าเว็บเพจ แนวทางของผู้เขียนอาจไม่สอดคล้องกับความเป็นอยู่ของผู้อ่านบางระดับ อีกทั้งหนังสือบางเล่มมีค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงกว่ามูลค่าที่ควรจะเป็น ทำให้หนังสือเริ่มลดความนิยมหันไปอ่านตามเว็บเพจแทน

ชีวิตของการเรียนรู้เริ่มต้นที่การอ่าน ยอมรับว่าการอ่านบางครั้งก็ไม่ได้สอดคล้องกับเงื่อนไขชีวิตของตัวบุคคล แต่อย่างน้อยมันก็เป็นแนวทาง แนวคิดได้ เผื่อประยุกต์ใช้กับตนเองในอนาคต การอ่านจึงเป็นอะไรที่หยุดไม่ได้ หยุดอ่านก็เหมือนหยุดเรียนรู้ เราต้องเรียนรู้ควบคู่กับการลงมือทำเสมอ เราต้องเรียนรู้ หาอ่าน หาศึกษาต่อไปเรื่อยๆ เพราะชีวิตนี้มันยังไปได้ไกลกว่านี้อีกมาก อาจจะต้องอ่านหนังสือหลายเล่ม ศึกษาจากแหล่งที่น่าเชื่อถือหลายที่ เข้าคอร์สอบรมสัมมนา ฯลฯ

การอ่านก็เหมือนกับการเรียนรู้ คือมันพัฒนาชีวิตได้ แต่มันต้องใช้ความอดทน ความพยายามด้วยความเฉลียวฉลาด แล้วสิ่งที่เราลงมือทำไป จะได้ไม่สูญเปล่า