ถ้าคุณกำลังเศร้า เป็นทุกข์แล้วเกิดมีร้านลึกลับปรากฏขึ้น เพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณในตอนที่กำลังรู้สึกแบบนี้ คุณจะโอเคไหม

สวัสดีค่า วันนี้ เรามีเรื่องสั้นๆมาให้ลองอ่านกันค่ะ
จะอ่านเพื่อความเพลิดเพลิน หรือจะให้เรื่องสั้นเรื่องนี้ ฮีลใจให้คุณก็ได้เหมือนกัน

        เราได้แบ่งเรื่องนี้เป็น 5 ตอนสั้นๆ เพื่อที่ทุกคนจะได้อ่านง่าย ไม่ยาวเกินไป

        ร้านแห่งความเศร้า (about sad)

ในคืนที่มีความเศร้าอยู่เต็มหัวใจ ร้านแห่งความเศร้าจะปรากฏขึ้น

เป็นผู้รับฟัง เป็นที่ปลอดภัยให้คุณ”

 

“คนเรา แค่ใครสักคนที่พร้อมรับฟังเรา พร้อมที่จะร้องไห้ไปกับเรา

แค่นี้ ก็ทำให้ทุกความเศร้า ความเสียใจถูกแบ่งเบาลงไปได้แล้วล่ะ”

คุณกฤษณาที่ดูจะไร้อารมณ์จุดยิ้มมุมปากเล็กๆ เหลือบมองโต๊ะนั้นเล็กน้อยพูดขึ้น

 

        ทุกคนว่า จริง อย่างที่คุณกฤษณาในเรื่องว่าไหม

เรื่องสั้นเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องสั้น...

แต่เป็นสิ่งที่จะพูดแทนใครหลายๆคน ที่อาจจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม

ความเศร้า ความทุกข์ เกิดได้กับทุกคน... ไม่ว่าจะเป็นเด็กแรกเกิดที่เกิดมาก็ร้องไห้แล้ว เพราะสื่อสารสิ่งที่ต้องการไม่ได้ หรือวัยรุ่น วัยผู้ใหญ่ วัยกลางคน กระทั่งวัยชรา

แม้ภายนอกคุณอาจดูสดใส ร่าเริง หรือใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ในใจ คุณก็คงต้องการที่ปลอดภัยสักที่ ใครสักคนไว้รับฟังเสียงที่แท้จริงของเรา

 

มาลองค้นหาคำตอบไปพร้อมกันว่า 'ร้าน' แห่งนี้ซ่อนความลับอะไรไว้บ้าง และจะช่วยเยียวยาหัวใจคุณได้ไหม...

 

ร้านแห่งความเศร้า (about sad)

 

ตอนที่ 1

 

อลินานั่งเงียบอยู่คนเดียว ท่ามกลางเสียงจอแจของผู้คนในร้านอาหาร ช่วงพักกลางวัน

บนโต๊ะของเธอ อาหารยังไม่พร่องลงเลยสักนิด มีเพียงกาแฟเย็นที่มีรอยดูด และลดปริมาณลงไปนิดหน่อย 

หญิงสาวเพิ่งตกงานสดๆร้อนๆ มานั่งย้อมใจหาอะไรกิน

พร้อมกับเลื่อนหางานตามโซเชียลและเว็บเพจต่างๆไปด้วย แต่กลับกลืนอะไรไม่ลงเลยสักนิด

 

        และโพสต์หนึ่งก็ทำให้นิ้วที่กำลังเลื่อน สายตาที่กวาดมองหน้าจอ

ต้องสะดุดหยุดลง ที่ข้อความสั้นๆ พร้อมกับภาพที่เหมือนจะวาดด้วยสีขาวบนกระดานสีดำ

มันดูเรียบซะจนไม่สะดุดตา แต่ในความเรียบง่ายนั้น กลับทำให้โพสต์นี้ดูไม่เหมือนโพสต์ไหนๆที่เธอเลื่อนผ่านมา

เพราะมันเรียบเกินไป เลยทำให้อลินาสนใจโพสต์นี้เป็นพิเศษ

หญิงสาวกวาดตามองตัวอักษรบนภาพ และข้อความใต้โพสต์ ที่เป็นข้อความเดียวกัน

“รับสมัครพนักงานจำนวน 1 อัตราที่ร้านของเรา

คุณสมบัติ

- ใจเย็น, เป็นผู้ฟังที่ดี, พร้อมปรับตัวกับทุกสถานการณ์, พร้อมสำหรับงานบริการ

- พร้อมรับฟังความเห็นของทุกคน ปรับปรุงและพัฒนาตัวเองเสมอ

- จิตใจไม่อ่อนไหวเกินไป แต่ก็มีความอ่อนโยน และเป็นมิตร

หากสนใจ ติดต่อได้ในช่องทางด้านล่าง” ในเวลาทำการ

 

        และแล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจสมัครงานที่ร้านนั้นไป ยิ่งได้มาที่ร้าน ก็ยิ่งชวนให้สงสัย

อลินาได้รับการต้อนรับโดยหญิงวัยกลางคนท่าทางไร้อารมณ์ สวมแว่นกรอบดำหนาเตอะทั้งๆที่ในร้านออกจะมืดครึ้ม มีเพียงแสงไฟสลัวๆ แถมอากาศในร้านก็เย็นกว่าภายนอกมาก

ทุกย่างก้าวที่เท้าเหยียบผ่านผืนพรม ยิ่งทำให้หญิงสาวอึดอัด และเกร็งขึ้นเรื่อยๆ

อลินาเดินตามทางมืดๆในร้านไปเรื่อยๆ

ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงรองเท้ากระทบผืนพรม และเสียงลมหายใจของเธอเท่านั้น

สองข้างทางนอกจากโต๊ะเก้าอี้แล้ว ก็มีภาพวาดสีน้ำมันที่แทบจะไม่มีสีสันแขวนบนผนัง

คุณป้าที่เดินนำก็ไม่ยอมพูดจาอะไรกับเธอสักคำ นอกจากบอกให้ตามมา

 

พอถึงชั้นสอง เธอก็ได้ยินเสียงของคนนำหน้ากล่าวขึ้น

ชั้นสองเป็นห้องพักของพวกพนักงานนะ ส่วนชั้นสาม เป็นห้องของฉัน ห้องการเงิน และห้องของท่านเจ้าของร้าน

ไม่มีกิจจำเป็นห้ามขึ้นไปเด็ดขาด เดี๋ยวตอนเย็น จะเป็นเวลาตื่นของพนักงานกะดึก

เธอจะได้เจอพวกเขาเอง ช่วงทดลองงานนี้ ฉันจะให้ทำงานกะดึก

เพราะช่วงกะนี้ เป็นเอกลักษณ์ของร้านเรา ถ้าเธอผ่านงาน อย่างไร ก็ต้องได้ทำงานด้วยกันอีกยาว”

เมื่ออธิบายจบ หญิงวัยกลางคนก็ผายมือไปยังห้องหนึ่ง ที่ไม่มีป้ายชื่อติดอยู่

อลินาเดินไปมอง พบว่า ห้องรอบๆมีป้ายชื่อติดเต็มหมดแล้ว แต่สงสัยกับชื่อต่างๆได้ไม่นาน คุณป้าจอมเข้มงวดก็บอกให้เข้าไปเก็บของและพักผ่อนรอเวลาเย็น ซึ่งเป็นเวลาทำงานของเธอ

 

        เสียงคนคุยกัน เสียงเคลื่อนไหวกุกกักนอกห้อง ทำให้หญิงสาวร่างเล็กขยับตัวยุกยิก

เมื่อเปิดเปลือกตา และสมองประมวลผลทุกอย่างได้ อลินาก็รีบเด้งตัวลุกจากเตียงอย่างตกใจ นี่ไม่ใช่ห้องนอนที่คุ้นเคยของตัวเอง แต่เป็นห้องพักในร้านที่เธอเพิ่งจะมาสมัครงาน

เธอเก็บของยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ แต่รู้สึกเหนื่อยและง่วง จึงเผลอหลับไป เมื่อมองนาฬิกาก็พบว่ามันใกล้ 6 โมงเย็นเต็มทีแล้ว

ว่าที่พนักงานใหม่รีบล้างหน้าล้างตา หยิบยูนิฟอร์มของร้านมาใส่ ปล่อยเสื้อผ้าส่วนตัวกองๆไว้บนเตียง แล้วรีบเปิดประตูห้องออกมา

 

        “พี่ๆ เราได้ยินว่า มีพนักงานใหม่มาแหละ จะอยู่ได้นานแค่ไหนกันน้า”

เสียงเล็กแหลมเอ่ยขึ้น แล้วก็หัวเราะ

“มันก็อยู่ที่พวกเรานี่นา เรามาลองดูกัน อย่างคนก่อน แค่คืนแรกก็แทบจะเป็นบ้าตาย”

อีกเสียงกล่าวเสริมขึ้น เสียงเล็กๆใสๆหลายเสียง หัวเราะครืน เหมือนเป็นเรื่องที่น่าสนุก ตื่นเต้นอย่างไรอย่างนั้น

“ตุ๊กตา!”

อลินาเปล่งเสียงได้แค่นั้น แล้วก็รีบยกมือเย็นเฉียบปิดปากตากลมโตเบิกโพลง มองภาพตรงหน้า

เธอเปิดประตูห้องออกมาก็พบกับเหล่าตุ๊กตาหลายตัวยืนอยู่ท่ามกลางทางเดินยาวมืดสลัว ตุ๊กตาเหล่านั้นยืนพิงประตูห้องด้านหลังของพวกเขา

มีเพียงตัวเดียวที่กำลังกระโดดโลดเต้น ท่าทางมีความสุข

เสียงหัวเราะร่าเริงเงียบลงทันทีเมื่ออลินาเผลออุทานอย่างตกใจ ทุกสายตาต่างเพ่งมองมายังผู้มาใหม่

อลินาถอยหลังจนแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อชนประตูห้อง แล้วก็นิ่งมองอยู่แบบนั้น

 

        เหล่าตุ๊กตาที่เคลื่อนไหวได้ หัวเราะ ยิ้ม และมีความรู้สึกเหมือนมนุษย์กำลังยืนจ้องอลินาเขม็ง

หญิงสาวผู้มาใหม่กำลังยืนนิ่ง ตาโตอ้าปากค้าง

ตุ๊กตาทั้งหมดเดินเตาะแตะมาล้อมรอบตัวของอลินาไว้ บางตัวดันให้เธอมายืนกลางทางเดินที่มีห้องประตูปิดสนิทเรียงรายอยู่

นี่มันร้านอะไรกันแน่ ไหนบอกเป็นคาเฟ่บวกดินเนอร์ไง ทำไมมีอะไรแปลกๆอยู่ด้วย

หญิงสาวพยายามคิดหาเหตุผลต่างๆ สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อหาคำตอบให้ตัวเอง

หรือว่าเธอจะฝันกันนะ เธอคงจะยังไม่ตื่น แต่แค่ฝันประหลาดๆอยู่

อลินาพยายามจะเรียกให้ตัวเองตื่น แต่ก็ไม่มีผล แอบจิกเล็บลงบนฝ่ามือชื้นเหงื่อ แต่ก็เจ็บแปลบ

และยังสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่ชุ่มมือ เขาว่า ถ้าฝันจะไม่เจ็บนี่นา แล้วนี่มันอะไรกัน

        อ๊ะ จบตอนแล้ววว รอติดตามตอนต่อไปนะคะ
แล้ว ถ้าใครจะให้กำลังใจนักเขียน, สนับสนุนนักเขียน

หรือจะติดตามผลงานอื่นๆของเราก็ได้ที่ลิงก์ด้านล่างเลยค่า!
|||
|

|

จิ้ม!