พลังของการมีแววตาอ่อนโยน พูดน้ำเสียงอ่อนหวาน

พลังนี้สำคัญมาก พลังแห่งการพูดขอบคุณ ขอโทษนั้นก็มีพลังแห่งความสงบกับผู้คนรอบข้างให้ดำเนินชีวิตต่อไปอย่างไม่ด้านชา ลองนึกดูว่าหากคนเราลองไม่พูดขอบคุณ หรือ ขอโทษ ชีวิตคนเราคงดูแห้งหยาบ และไม่เคารพซึ่งกันและกันเท่าที่ควร

ทว่าการพูดขอบคุณหรือขอโทษ ก็ควรพูดด้วยน้ำเสียงจากใจจริงว่าเรารู้สึกขอบคุณจริงๆ รู้สึกขอโทษต่อความผิดพลาดนั้นจริงๆยกโทษให้ด้วย แต่การขอบคุณ ขอโทษด้วยน้ำเสียงที่ไม่อ่อนหวานและอ่อนโยนนั้น ทำให้การขอบคุณ ขอโทษนั้น ไม่ศักดิ์สิทธิ์เหมือนพูดไปตามมารยาท

แม้ว่าความจริงในจิตใจนั้น เราไม่ได้อยากขอบคุณหรือขอโทษเลย ต้องพูดตามมารยาท การแสดงออกทางจิตใจมันจะชัดเจนมากจากโทนเสียงและแววตา สองสิ่งนี้คนเรามักกลบเกลื่อนได้ไม่ค่อยมิด ผมเข้าใจ ชีวิตยุคใหม่มีดีมีร้ายปะปนกันไป ทั้งชีวิตส่วนตัวและชีวิตการทำงาน บางครั้งมันกัดกร่อนจิตใจจนเจ็บปวด แล้วจะให้พูดโทนเสียง แววตาแสนอ่อนโยนได้อย่างไร มันเหมือนการฝืนเสแสร้งที่จะวางตัวให้ดูเป็นคนที่ไม่ใช่ฉันเอาเสียเลย

ผมจำบทความจากริชาร์ด เทมพลาร์ เขาเขียนว่า บางครั้งชีวิตคนเราก็เหมือนโฆษณา เราไม่มีทางรู้เลยว่าโฆษณาครั้งไหนจะได้ผล จึงต้องคอยโฆษณาซ้ำไปเรื่อยๆเผื่อเปลี่ยนใจผู้บริโภคให้หันมาสนใจได้ แม้แต่การทำดีก็เหมือนกัน เราไม่มีทางรู้เลยว่าการทำดีครั้งไหนจะให้ผล เราเลยต้องทำดีต่อไป เรียนรู้ข้อผิดพลาดแล้วแก้ไข เผื่อจะได้ผลในโอกาสต่อไป

พลังแห่งคำพูดสำคัญมาก มันบ่งบอกถึงสถานะทางจิตใจว่าเราเป็นคนแบบไหน ซึ่งเราฝึกฝนกันได้ เราอยากเป็นคนแบบไหน เราต้องหาหนทางที่จะเป็นคนเช่นนั้น ประสบความสำเร็จแบบนั้น เริ่มต้นก้าวแรกด้วยคำพูด โทนเสียง แววตา การเดิน ทั้งหมดนี้คือบุคลิกภาพนั่นเอง พลังของการมีแววตาอ่อนโยนและน้ำเสียงอ่อนหวานจะทำได้เพราะจิตใจแจ่มใสมีพลังด้านบวก และคนที่พลังด้านบวกก็จะมีแต่คนด้านบวกอยากคบหาสมาคม อยู่ด้วยแล้วมีความสุข นี่คือผลลัพธ์ที่ได้ของคนพูดจาอ่อนหวาน แววตาอ่อนโยน