กรุ่นไอรัก

เคยได้ยินมาว่า ความรักไม่เคยจางหายไปไหน เพียงแค่ย้ายที่จากดวงตา...มาอยู่ที่หัวใจ คิดว่าใช่แบบนั้นไหม

 

กรุ่นไอรัก

อักษราลัย

 

บางความรัก…แม้ไม่ส่งเสียง

แต่ยังอวลกรุ่นอยู่ในใจ

ในสายลมยามเย็น

และในทุกวันที่ยังคิดถึงเสมอ

 

 เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังแผ่วเบาเหมือนลมหายใจที่ไม่ตั้งใจอยากให้ใครได้ยิน

 

 ชายชราร่างผอมบางคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านพร้อมกับไม้เท้าทำจากไม้เรียบกลมกลึงที่ดูเหมือนของคู่กาย กลมกลืนไปกับร่างกายเหมือนเป็นอวัยวะอีกชิ้น เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าพับขึ้นถึงข้อศอก ใบหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใดเป็นพิเศษ นอกจากความเคยชินและความเข้าใจกับโลกที่ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบ

 

 ร้านของผมเพิ่งเปิดได้ไม่ถึงปี และเขาเป็นหนึ่งในลูกค้าประจำคนแรก ๆ ที่เดินเข้ามาตั้งแต่วันเปิดร้าน

 

 “กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล” เขาสั่งในวันนั้น

นั่งลงที่โต๊ะริมระเบียงไม้ — มุมเงียบที่สุดของร้าน

 

 วันต่อมาเขาก็มาอีก…และอีก ในเวลาเกือบตรงกันทุกครั้ง — บ่ายสี่โมงยี่สิบ

 

 ไม่มีหนังสือ ไม่มีโทรศัพท์

 เขาเพียงแค่นั่ง มองออกไปที่ทิวไม้ด้านนอก ลูบขอบถ้วยกาแฟเบา ๆ เหมือนสัมผัสของสิ่งมีชีวิต

 

 ผมเฝ้ามองอยู่เงียบ ๆ จนหลายเดือนผ่านไป เขายังมาที่ร้านไม่เคยขาดเลยแม้แต่วันเดียว

 

 ---

 

 วันหนึ่ง ผมอดไม่ได้ จึงยกกาแฟไปเสิร์ฟด้วยตัวเอง

 

 “คุณลุงครับ…สงสัยมานานแล้ว ทำไมถึงเลือกนั่งมุมนี้ทุกวันครับ”

 

 เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ รอยยิ้มบางผุดขึ้นตรงมุมปากอย่างใจดี

 

 “ตรงนี้ลมพัดดี” เขาว่า ก่อนเว้นช่วงเล็กน้อย

 “…แล้วก็เป็นมุมที่เธอน่าจะชอบนั่ง”

 

 ผมไม่ทันได้ถามว่า “เธอ” คือใคร

 แต่เขาพูดต่อเหมือนรู้ว่าผมกำลังสงสัย

 

 “ภรรยาผม เคยชอบร้านกาแฟแบบนี้ ร้านเล็ก ๆ ไม่วุ่นวาย กลิ่นกาแฟแรงหน่อย มีเสียงใบไม้แกว่งไกวตอนลมมา แล้วก็มีโต๊ะริมระเบียงให้แสงบ่ายตกกระทบหลังมือพอดี”

 

 เขาหยิบถ้วยกาแฟขึ้นช้า ๆ “เธอจากไปนานแล้ว แต่ผมก็ยังหาที่แบบนั้นมาตลอด จนมาเจอร้านนี้”

 

 ผมเงียบไป ไม่มีคำตอบที่เหมาะไปกว่าการรับฟัง

 

 วันนั้นเขานั่งนานกว่าทุกที เหมือนย้อนบางสิ่งให้กลับมาเรียงตรงหน้าอีกครั้ง

 

 ---

 

 หลังจากวันนั้น เขายังคงมาเสมอ บางวัน เขาจะวางถ้วยอีกใบบนโต๊ะฝั่งตรงข้าม วางให้ไอน้ำอุ่น ๆ จากกาแฟลอยขึ้นเหมือนมีใครมาร่วมจิบด้วย

 

 ไม่มีคำพูด ไม่มีคำอธิบาย

 เพราะไม่จำเป็น

 แค่กลิ่นกาแฟ

 ลมยามบ่าย

 เงาไม้ที่ทอดยาวบนพื้นกระเบื้อง

 มันก็เพียงพอที่จะทำให้ใครบางคน…ยังรู้สึกว่าเขาไม่เดียวดาย

 

 ---

 

 กระทั่งวันหนึ่ง…เขาหายไป

 

 วันนั้น บ่ายสี่โมงยี่สิบ โต๊ะริมระเบียงยังว่าง

 

 วันที่สอง วันที่สาม

 ผมนั่งมองนาฬิกาเหมือนเด็กคอยพ่อกลับบ้าน

 

 ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์..หญิงสาววัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมกล่องเล็ก ๆ ในมือ เธอยิ้มให้ผม เศร้า ๆ ก่อนยื่นซองจดหมายเล็ก ๆ สีน้ำตาล

 

 “พ่อฝากไว้ก่อนจากไปค่ะ

 บอกว่าให้ส่งถึง ‘คุณเจ้าของร้านกาแฟที่ลมพัดดี’”

 

 ผมรับมา มือเย็นเฉียบ

 เปิดอ่านเงียบ ๆ ตรงนั้น

 

 “ขอบใจที่เธอเปิดร้านในมุมที่ภรรยาฉันคงชอบ

 ขอบใจที่ไม่ถามมาก

 ขอบใจที่ให้ฉันได้อยู่กับเธออีกครั้งในแต่ละวัน”

 

 — ลุงคนเดิม

 

 ผมไม่รู้จะพูดอะไร

 จึงทำแค่เงยหน้าขึ้น แล้วเอ่ยเบา ๆ

 

 “โต๊ะของลุงจะยังอยู่ตรงนั้นเสมอครับ”

 

 ---

 

 หลังจากวันนั้น

 ทุกวันยามบ่ายที่ลมพัดใบไม้โบกไกว

 ผมจะวางกาแฟดำไว้สองแก้วตรงโต๊ะริมระเบียง

 

 แ

ก้วหนึ่งเพื่อคนที่ยังคิดถึง

 อีกแก้ว…เพื่อคนที่ยังรออยู่ในความทรงจำ

 

...... จบ .......