ฟลอเรนซ์ในฝัน

3 กรกฎาคม 2568 (16:31)เนื้อหาโดย Turnov

"ฟลอเรนซ์" เป็นเมืองสุดโรแมนติกในฝันของหลายๆ คน รวมถึงผู้เขียนด้วย แต่สําหรับผู้เขียนแล้ว ไม่ใช่เพราะความโรแมนติกและความสวยงามรอบเมืองเท่านั้น ด้วยความที่ชอบศิลปะและสถาปัตยกรรมเข้าเส้นมาตั้งแต่กําเนิด เรื่องราวจนไปถึงประวัติศาสตร์ศิลปะของโลกจึงต้องมีชื่อเมืองนี้ให้อ้างอิงเกี่ยวข้องเสมอ สมัยเรียนเข้าห้องสมุดทีไร เป็นต้องขลุกอยู่ในหมวดประวัติศาสตร์ศิลปะ หาหนังสือสารานุกรมเล่มยักษ์มาเปิดรูปเมืองฟลอเรนซ์ คุณพี่เควิด และเหล่าเทพเจ้าในตำนานแห่งโรมันทั้งหลายมานั่งดู ต่อมาเปลี่ยนมานั่งจ้องคลิปสารคดีในยูทูปเป็นชั่วโมงๆ เหมือนหลุดเข้าไปอยู่ในเมืองนี้ด้วย

แล้วก็ได้มายืนงงๆ กลางเมืองฟลอเรนซ์จริงๆ…! เพราะเป็นการมาเยือนที่ไม่ได้วางแผนไว้ล่วงหน้ามาก่อน ชนิดที่ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าจะได้มีโอกาสมาที่นี่จริงๆ ด้วยความจําฝังใจตั้งแต่วัยเด็ก ถึงเรื่องราวศิลปะและศิลปินก้องโลกที่เมืองนี้ ผู้เขียนจึงไม่ลังเลเดินทางต่อตัวคนเดียวแยกกับเพื่อนมาที่นี่ จนเอาตัวเองมาเงยมองโบสถ์ดูโอโมของเมืองฟลอเรนซ์ (Duomo Florence Cathedral) ในเช้าวันแรกที่มาเยือน ได้มองเต็มตาทั้งหลังนี่...สวยกว่าในหนังสือหลายเท่า รวมทั้งจุดเช็คอินแลนด์มาร์คประจําเมืองอื่นๆ เช่น จัตุรัสเปียซซ่า เดล ดูโอโม (Piazza Del Duomo) สะพาน ปอนเต เวชชิโอ (Ponte Vecchio) และอื่นๆ

สําหรับผู้เขียนแล้วบรรยากาศน่าจดจำกลับเป็นตอนเดินลัดเลาะตามมุมตึก ซึ่งยังเป็นอาคารเก่าอยู่ แม้จะไม่ได้อลังการใหญ่โตเท่าโบสถ์-วิหารสําคัญต่างๆ แต่ชอบที่ทุกอย่างรายล้อมรวมกันบอกเล่าถึงความเป็นเมืองแห่งศิลปะแห่งนี้ ทั้งสถาปัตยกรรม องค์ประกอบ การตกแต่งอาคารจนถึงมุมถนนและจุดบริการสาธารณะต่างๆ เช่น ม้านั่ง สวนดอกไม้ ร้านค้าใหญ่เล็ก มีรายละเอียด ลวดลาย ลีลาการจัดวางที่เป็นเอกลักษณ์ให้พบเห็นและรู้สึกตามได้ที่นี่ที่เดียว ผู้เขียนอาจจินตนาการเกินเหตุคิดไปเองก็ได้ ว่ายังรับสารที่เหล่าบรรดาศิลปิน สถาปนิก ประติมากร ในยุคนั้นต้องการสื่อออกมาผ่านผลงานที่ยังเหลือให้ชื่นชมในวันนี้ได้ เกินจะบรรยายว่าเข้าใจมุมโค้งงามของประตูวิหาร เห็นความพยายามสร้างโคมของมหาวิหารฟลอเรนซ์ รับรู้ถึงความสง่างามในการยืนปรากฏตัวของงานประติมากรรมทุกชิ้น ไม่ว่าเล็กใหญ่และจะถูกตั้งไว้ที่ไหนก็ตาม ทุกอย่างทุกชิ้นมีความหมายล้ำค่า

จนเดินชมเมืองเพลินข้ามแม่น้ำอาร์โนมาถึงจุดชมวิวริมจตุรัสมิเคลลันเจโล (Piazzale Michelangelo) ซึ่งเป็นหนึ่งในจุดชมวิวหลักของเมือง เห็นวิวทั้งเมืองมีโดมของมหาวิหารฟลอเรนซ์เป็นพระเอกตระหง่านอยู่ตรงกลาง พอพักเหนื่อยจากเดินขึ้นเนินชันจนถึงจุดนี้แล้ว จ้องมองยอดโดมสีแดงอิฐอยู่นาน เป็นการย้ำเตือนตัวเองอีกหลายๆ ครั้ง ว่าที่นี่ฟลอเรนซ์!! ได้มาถึงแล้วจริงๆ และยิ่งไปกว่านั้นได้เห็นความงามของเมืองนี้แล้ว ว่างามกว่าในหนังสือ ในคลิปมากแค่ไหน ได้มายืนอยู่ตรงนี้นี่เกินคาดไปมาก ไม่คิดเลยว่าทริปเยือนยุโรปอันแสนขลุกขลัก จะฝ่าฟันพาตัวเองมาถึงที่นี่จนได้ นึกขอบคุณตัวเองที่แอบกล้าบ้าบิ่น บางทีเราก็ต้องใช้ความกล้าเพื่อแลกกับอะไรบางอย่างมาเหมือนกัน อย่างไรก็แล้วแต่ ในทุกความกล้านั้นต้องมีสติรอบคอบอยู่ด้วยเสมอ

ผู้เขียนใช้เวลาบ่ายคล้อยที่เหลือในวันนั้นเดินชิวสํารวจเมืองในฝั่งนี้ ต่างกับอีกฝั่งลิบลับที่เต็มไปด้วยทะเลนักท่องเที่ยวหลายสัญชาติ เรียกได้ว่าเป็นย่านที่อยู่อาศัยท้องถิ่นของชาวฟลอเรนซ์จริงๆ เดินเล่นสบายกว่าตั้งเยอะ ได้เห็นชาวฟลอเรนซ์เดินไปตลาด พาลูกหลานเดินนั่งเล่นที่สวนสาธารณะ ร้านขายของชําเล็กๆน่าเข้าไร้นักท่องเที่ยว ผู้เขียนรีบเข้าไปซื้อน้ำดื่มชื่นใจ แกล้งเดินหลงทางไปเรื่อย นั่งพักที่สวนเล็กข้างทางรับลมเย็น ก่อนเดินลัดเลาะข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งเข้าที่พัก

วันสุดท้ายที่ฟลอเรนซ์ ผู้เขียนตั้งใจใช้เวลาเกือบทั้งหมดขลุกตัวซึมซับบรรยากาศศิลปะที่จตุรัสด้านหน้า ปาลาสโซ เวชชิโอ (Palazzo Vecchio) เตรียมอาหารเครื่องดื่มพกพาง่ายๆ มาด้วย คือจะไม่ไปไหนละ นั่งอยู่ที่นี่มันทั้งวันเนี่ยแหละ...เป็นความตั้งใจอันแน่วแน่ กลับเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการอยู่ที่นี่ เพราะได้นั่งนิ่งๆ ปล่อยให้สารต่างๆ ของเหล่าศิลปินเก่าใหม่เข้ามาสื่อสารกับใจผู้เขียน ฟังดูออกจะดราม่าไปหน่อย แต่ของยืนยันว่ารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ขอไม่ว่ากัน หากจะเห็นว่าผู้เขียนเวอร์เกินเหตุ คือตอนนั่งนิ่งหยุดเวลามองรูปปั้นเทพเจ้าพีซีอุย (Perseus) อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม จะด้วยเหตุใดก็ตาม ผู้เขียนขอเหมาเอาเองว่า ศิลปินชาวอิตาเลี่ยน ชื่อเซลลินี (Cellini) ผู้ปั้นกําลังสื่อสารกับผู้เขียนผ่านชิ้นงาน..."ศิลปะยืนยาว ชีวิตสั้น" อ.ศิลป์ พีระศรี ได้กล่าวไว้ ผู้เขียนเห็นด้วยหมดหัวใจ