แผนบุกแผ่นดินใหญ่ญี่ปุ่น ของสหรัฐช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2

นับตั้งแต่การโจมตีฐานทัพเรือสหรัฐที่เพิร์ล ฮาเบอร์ ในหมู่เกาะฮาวาย ของฝ่ายญี่ปุ่น ในวันที่ 7 ธันวาคม 1941 ส่งผลให้เรือรบสหรัฐและฐานทัพเรือได้รับความเสียหายอย่างหนัก ในขณะที่ฝ่ายญี่ปุ่นก็รุกคืบยึดภูมิภาคเอเชียอาคเนย์อย่างรวดเร็ว ทหารสัมพันธมิตรไม่สามารถตั้งรับญี่ปุ่นได้ทันท่วงทีในช่วงเริ่มต้นของสงคราม

8 ธันวาคม 1941 ประธานาธิบดี ธีโอดอร์ รูสเวลต์ แห่งสหรัฐอเมริกา ประกาศการเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่ 2 ในฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างเป็นทางการต่อสภาคองเกรส 

ด้วยความได้เปรียบทางด้านอุตสาหกรรมเหนือประเทศอื่นทำให้สหรัฐอเมริกาผลิตอาวุธและทรัพยากรสงครามอย่างรวดเร็ว และโรงงานผลิตเครื่องใช้หลายอย่างถูกเปลี่ยนเป็นโรงงานผลิตอาวุธในสภาวะเร่งด่วน ทรัพยากรเหล่านี้ถูกบำรุงกองทัพสหรัฐและบำรุงชาติพันธมิตร อย่าง อังกฤษ จีน และสหภาพโซเวียต 

ช่วงปี 1942 ฝ่ายสหรัฐได้รุกคืบบุกยึดหมู่เกาะรวมถึงทำการยุทธนาวีในแปซิฟิค จนสามารถพลิกเกมกลับมาได้เปรียบฝ่ายญี่ปุ่นอีกครั้ง ในขณะที่ฝ่ายญี่ปุ่นสูญเสียทรัพยากรสงครามและทหารไปเป็นจำนวนมากโดยที่พวกเขาไม่สามารถหาทดแทนได้ทัน 

กองทัพเรือญี่ปุ่นพ่ายแพ้ครั้งสำคัญในยุทธนาวีมิดเวย์ โดยเสียเรือบรรทุกเครื่องบินรวดเดียวถึง 4 ลำ ในขณะที่ฝ่ายสหรัฐสูญเสียเพียง 1 ลำ

ฝ่ายญี่ปุ่นที่ประจำอยู่บนเกาะกัวดัลคาแนล ทาราวะ ไซปัน โอกินาว่า อิโวจิม่า และเกาะเล็กเกาะน้อยหลายเกาะ ต้องต่อสู้กับกองทัพสหรัฐและทะยอยพ่ายแพ้ไปทีละเกาะ เนื่องจากขาดการสนับสนุนจากกองทัพหลัก เนื่องจากกองทัพเรือสหรัฐพลิกสถานการณ์มาคุมน่านน้ำแปซิฟิกได้นับตั้งแต่การยุทธนาวีที่มิดเวย์ 

ฝ่ายสหรัฐเริ่มยกพลขึ้นบกที่ฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นแหล่งทรัพยากรสำคัญแก่กองทัพญี่ปุ่น เช่น น้ำมัน ปาล์ม ยางพารา ฯลฯ ที่จะถูกส่งไปใช้เป็นทรัพยากรในกองทัพ หลังจากที่กองทัพญี่ปุ่นสูญเสียฟิลิปปินส์ให้สหรัฐ ทำให้ทรัพยากรจำนวนมากถูกตัดขาด 

นอกจากนี้ยุทธนาวีที่ทะเลฟิลิปปินส์และอ่าวเลย์เต ทำให้กองทัพเรือจักรวรรดิ์ญี่ปุ่นหมดสิ้นศักยภาพในการรบทางทะเลโดยสิ้นเชิง 

รวมถึงฝ่ายสหรัฐยังยึดเกาะทิเนียนและไซปัน รวมถึงอิโวจิม่า ไว้สำหรับเป็นฐานบินทิ้งระเบิดระยะไกลถล่มเกาะญี่ปุ่นอีกด้วย 

หลังจากที่ปราการสุดท้ายของกองทัพญี่ปุ่นถูกยึดโดยฝ่ายสหรัฐ ในปี 1945 ทำให้ญี่ปุ่นไม่เหลือแนวป้องกันแผ่นดินใหญ่ของตนต่อการโจมตีของกองทัพสหรัฐได้อีกต่อไป สหรัฐทิ้งระเบิดใส่ญี่ปุ่นแทบจะทั้งวันทั้งคืน จนบ้านเมืองพังพินาศ 

ยุทธการดาวน์ฟอล [Operation Downfall ]

พลเอกดักลาส แม็กอาเธอร์ ผู้บัญชาการกองทัพสหรัฐในภูมิภาคตะวันออกไกล ได้ประชุมหารือกับคณะเสนาธิการทหาร ถึงแผนในการบุกแผ่นดินใหญ่ของญี่ปุ่น โดยแบ่งออกเป็น 2 ปฏิบัติการย่อย คือ 

1.ปฏิบัติการโอลิมปิก [Operation Olympic]

แผนการบุกยึดหมู่เกาะคิวชูและฮอนชูทางตอนใต้ของญี่ปุ่น 

2.ปฏิบัติการโคโรเน็ต [Operation Coronet]

แผนการบุกที่ราบคันโตเพื่อปูทางเข้าสู่กรุงโตเกียว เมืองหลวงของญี่ปุ่น 

โดยกองทัพสหรัฐวางแผนใช้ทหารมากถึง 30 กองพลในการยกพลขึ้นบกเพื่อพิชิตญี่ปุ่น 

ฝ่ายเสนาธิการทหารสหรัฐประเมินว่าอาจมีผู้เสียชีวิตจากทั้ง 2 ฝ่ายสูงถึงหลายล้านคนไปถึง 10 ล้านคน เนื่องจากการประเมินยุทธวิธีและหลักนิยมในการรบจากทั้ง 2 ฝ่าย ในหลายสมรภูมิที่ผ่านมา และฝ่ายญี่ปุ่นเองก็มีการปลูกฝังแนวคิดรักชาติแบบบูชิโด ทำให้พวกเขาสู้แบบไม่ยอมแพ้ สู้จนตัวตาย ฝ่ายญี่ปุ่นได้มีการเกณฑ์เด็กนักเรียนมัธยมปลายมาฝึกใช้อาวุธและฝึกวิชาทหารเพื่อปกป้องแผ่นดินบ้านเกิดจากทหารอเมริกันที่จะบุกรุกเข้ามา รวมถึงการเกณฑ์เด็กหนุ่มนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยมาฝึกเป็นนักบินพลีชีพกามิกาเซ่ โดยที่ในสภาพสังคมสมัยนั้นคนญี่ปุ่นไม่สามารถปฏิเสธการต่อสู้นี้ได้มากนัก เนื่องจากจะถูกตราหน้าจากสังคมว่าเป็นคนขี้ขลาด กองทัพญี่ปุ่นยังฝึกชาวบ้านบนเกาะใ้ห้เป็นอีกแนวในการสู้รบเพื่อสนับสนุนกองทัพ แบบที่เคยเกิดขึ้นที่เกาะไซปัน ในปี 1944 พวกเขาฝึกใช้ดาบ หอกไม้ไผ่ มีด และการทำกับดักเพื่อต่อสู้กับทหารอเมริกัน 

ซึ่งการต่อสู้อาจทำให้พลเรือนญี่ปุ่นจำนวนมากต้องเสียชีวิต

ซึ่งคาดการณ์ว่าสงครามอาจจะกินเวลาไปถึงช่วงปี 1946-1947 เป็นอย่างต่ำ 

ฝ่ายญี่ปุ่นยังคาดการณ์จุดยกพลขึ้นบกของฝ่ายสหรัฐได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ พวกเขาได้เตรียมฝูงบินพลีชีพกามิกาเซ่ เรือยนต์พลีชีพ ทอร์ปิโดมนุษย์ (พลีชีพ) รวมถึงอาวุธและกับดักจำนวนมาก ไว้รอต้อนรับการมาถึงของทหารสหรัฐที่จะยกพลขึ้นบก ซึ่งจะเกิดการสูญเสียเป็นจำนวนมากที่แนวชายหาดอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

และนอกจากจะต้องสู้กับสหรัฐแล้ว ญี่ปุ่นยังต้องรับมือกับกองทัพสหภาพโซเวียตที่กำลังจะยกทหารนับล้านมาบุกเกาะฮอกไกโดทางตอนเหนือของญี่ปุ่น ซึ่งจะเป็นการต่อสู้ที่พลาญชีวิตทหารและพลเรือนมากมาย 

ยุทธการดาวน์ฟอลก็ไม่ได้เกิดขึ้นแต่อย่างใด เนื่องจากการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิม่าและนางาซากิ องค์จักรพรรดิ์ฮิโรฮิโตะแห่งญี่ปุ่นจึงประกาศยอมแพ้สงคราม หากเกิดขึ้นคงเป็นการนองเลือดที่อาจล้างบางอารยธรรมญี่ปุ่นให้สูญสลายได้