อย่าไปฟังที่คนอื่นเล่า จนกระทั่งได้ไปสัมผัสที่อินเดียด้วยตัวเอง

Welcome to india ~

กลับมาจากอินเดียมา 2 ปีแล้วแต่คงยังคิดถึง เพราะเป็นประเทศสุดท้ายที่ต่อจากนั้น เราก็ไปไหนไม่ได้เลย

ถามว่าชอบอะไรที่นั่น คือ พอได้ไปสัมผัสจริงๆ มันกลับชอบทุกอย่าง ถึงแม้จะมีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นก็ตาม แต่นั่นก็คือ อินเดีย เมืองที่อย่าไปคาดหวังถึงความสวยงาม เลิศหรู หรือความสะดวกสบาย ความสะอาด อาหารการกิน หรือแม้กระทั่งผู้คน

ทุกๆครั้งที่เราอ่านหนังสือ หรือดูรายการท่องโลกที่เกี่ยวกับที่นั่น เราก็ชอบสงสัยว่า มันจริงอย่างที่เค้าว่าไหม ไหนๆลองอดข้าว อดน้ำ เก็บตังค์ซื้อตั๋วไปลองกันสักตั้งสิ ว่ามันจะเป็นยังไง ?

ที่นั่นจำนวนประชากรเค้าเยอะมากและเราจะเห็นคนไร้บ้านเยอะมาก มีทุกๆหลากหลายอาชีพจนน่าตกใจ ไม่ว่าจะร้านตัดผมข้างถนน ปูเสื่อตัดกันตรงนั้น

ร้านนวดหน้า ขายอาหารนกข้างทาง เป่าปี่ เป่าขลุ่ยข้างทาง แต่นั่นก็คือการเอาชีวิตรอดในแบบของเค้า

ผู้คนที่นั่นชอบมองเราแปลกๆ มองเราแบบจ้อง จ้องมาจ้องกลับ มองใต้ผ้า มองเหมือนเราเป็นตัวประหลาด ขอทานที่นั่นจะตื๊อเราเหมือนที่เราดูเลย ตื๊อจนน่ารำคาญ แต่ไม่ได้ให้นะ กลัวเค้าวิ่งมากันเยอะเหมือนที่ดู

การแซงคิวของคนที่นั่นคือเรื่องปกติ แต่ถ้าเป็นบ้านเราก็คงมีการตบตีกันเกิดขึ้นบ้างหละ แต่ที่นั่นแซงคิวกันหน้าตาเฉยมาก เราทำตาดุใส่ เค้าไม่สนใจใดๆทั้งสิ้น เราจึงต้องจำใจให้เค้าแซง

อาหารสตรีทฟู้ด เรายืนยันเราชิมแล้วเราไม่ท้องเสีย แต่เลือกร้านดีๆหรือร้านที่เค้ามีการอุ่นอาหารให้ร้อนตลอดเวลา ส่วนอะไรที่เป็นน้ำ หรือน้ำแข็งเราหลีกเลี่ยงที่จะไม่กิน

ถ้าเห็นเราเป็นนักท่องเที่ยว จะขอทิปเก่งมากนะ น้อยๆไม่เอา จะเอาทิปเยอะๆ แบบ nice service you เลยนะ

ข้อดีก็มีบ้าง เวลาจะเข้าสถานที่สำคัญๆต่างๆ เรายื่นพาสปอร์ตไทย เราจะได้ส่วนลดเยอะมาก เพราะเราเป็นเพื่อนบ้านเค้านะ เป็นความน่ารัก

การถ่มเสลด การถุยน้ำลาย เป็นเรื่องปกติ เราอย่าไปซีเรียสกับเค้า เพราะเราไปถิ่นเค้าอ่ะเนอะ ส่วนเรื่องกลิ่นตัวเราไม่ได้กลิ่นเลย ทำไมแขกที่อยู่บ้านเรากลิ่นเหม็นเขียวจังเด้อ 5555555

นี่เหมือนมารีวิวด้านลบอินเดียให้ฟังเลยอ่ะ 55555

แต่ด้านดีก็มีเยอะมากนะแก บางคนลุงๆป้าก็ยิ้มแย้มให้เราถ่ายรูป

เอาเป็นว่า คิดถึงนะ

#กาลครั้งหนึ่ง

#oneuponatime

#อินเดีย