ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครเรื่ิองเล่าของเด็กสาวที่โตมาโดยไม่รู้ว่าตัวเองคือใคร

เรื่องของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่เติบโตมากับหญิงชายวัยชราท่านหนึ่งที่เธอเรียกมาตลอดว่าพ่อแม่  บวกกับการโยกย้ายเธอไปอยู่โน้นที นี่ทีโดยไม่ทราบว่าเหตุ  ความรักและการโอบกอดเธอแทบไม่รู้จัก

จน...วันนึง ผู้เป็นแม่ได้ทิ้งเธอไปทำงานไกลๆโดยไม่ได้บอกกล่าว หลังวางกระเป๋ากลับจากโรงเรียนอนุบาล

ปากก็ถามชายชรา

พ่อๆ แม่ไปไหน

แม่แกนะเหรอไปทำงาน

สาวน้อยได้แต่เดินหงอยเข้าห้อง พร้อมกับการค้นหาเส้นทางข่าวคราวของแม่

ด้วยความคิดถึง

และวันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็มาถึง

กับบ้านเลขที่ ที่แอบจดลงในกระเป๋า

กระบอกน้ำ กล่องข้าว และจักรยานคันเล็ก ถามคนที่พอจะรู้จัก เส้นทางแล้วขี่จักรยานไปเรื่อยๆ ด้วยความนึกคิดของเด็ก5ขวบ จนไม่รู้ว่าทางมันจะลึกอันตรายและไกลแค่ไหน สิ่งเดียวที่อยากได้คือ ไออุ่น อ้อมกอดของคนที่ตัวเองเรียกว่าแม่  ความเหนื่อย ความล่า ความหิว พร้อมกับตะวันที่กำลังจะมืดลง ทำให้เด็กตัวน้อยไม่เลือกที่จะหยุดพัก ถามทางจากคนที่พอจะรู้จัก ปั่นจักรยานต่อไปเรื่อยๆ  ความหิวความล้า ไม่ทำให้เด็กนั้นท้อเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่มีมากกว่า คืออ้อมกอดและความคิดถึง  และหวังตลอดว่า..คนเป็นแม่จะยิ้มรับ

และกอดเธอด้วยความดีใจ.เช่นกัน

ตะวันใกล้ตกดินแล้ว..แต่หนทางที่ตามหา ยังไปไม่ถึง  ด้วยความเหนื่อยล้า

เลยเข็นบ้าง ขี่บ้างสลับกับถามทางผู้คนที่ผ่านไปผ่านมาไปเรื่อยๆ

ยิ่งมืดก็ยิ่งกลัว แต่จะหยุดนอนไหน

ก็คงต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ 

จนมาถึงกลุ่มคนกลุ่มนึง

และเขาได้ถามว่า....หนูมืดแล้ว

จะไปไหน เด๋กผู้หญิงยื่นกระดาษในกระเป๋าให้

เห้ย..อีกไกลเลยนะ กว่าจะถึงคงอีกไกล  พักนอนบ้านลุงก่อนดีไหม?

เด็กน้อยยังยืนกรานว่าจะไปต่อ...

เพราะสีหน้าแววตาของชายที่กล่าวดูน่ากลัว  

งั้นลุงไปส่งเอ็ง ขึ้นมา วันนี้ไปต่อก็คงไม่ถึงเพราะอีกไกล มาแบบนี้มีใครรู้ไหม

พร้อมเปิดประตูกะบะด้านซ้ายและอุ้มเด็กน้อยขึ้นนั่ง ปากก็บ่นว่า ถ้าถูกคนจับไปขายจะทำยังไง

แก๊งโขมยเด็กยิ่งเยอะ 

พระเจ้า...จะโดดลงจากรถ หรือจะขอลงระหว่างทางดี ลุงดูน่ากลัวจัง

แม่จ้า...แม่ช่วยหนูด้วย