ประตูไม้กับประตูกระจก

ประตูไม้กับประตูกระจก

ในโรงเรียนแห่งหนึ่ง มีห้องโถงกลางที่นักเรียนต้องผ่านเข้าออกทุกวัน ประตูทางเข้าเป็นบานไม้หนา แข็งแรง มั่นคง ไม่มีใครลังเลจะผลัก หลายคนถีบเข้าไปแรง ๆ วิ่งผ่านออกไปโดยไม่เคยคิดจะชะลอ เสียงกระแทกดังอยู่ทุกเช้าเย็น บ่อยครั้งมีรอยขีด รอยถลอก แต่ไม่มีใครใส่ใจ เพราะมัน “ทนอยู่แล้ว”

ประตูไม้เงียบ ไม่เคยร้องขอ ไม่เคยบ่น

จนวันหนึ่งมันพังลงอย่างเงียบ ๆ

อาจารย์ใหญ่เปลี่ยนประตูใหม่ เป็นกระจกใสบานบาง ไม่มีรอยสลัก ไม่มีลวดลาย ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเรียบง่าย วันแรกที่มันตั้งอยู่ ไม่มีใครกล้าถีบ ไม่มีใครแม้แต่จะผลักแรง เพราะทุกคนรู้ มันแตกได้

วันเวลาผ่านไป นักเรียนหลายรุ่นเดินผ่านประตูกระจกบานนั้น ไม่มีเสียงกระแทกอีก ไม่มีรอยขูดขีด มีเพียงฝ่ามือที่ค่อย ๆ ดันเปิดอย่างนุ่มนวล

ปีแล้วปีเล่า ประตูกระจกยังคงอยู่ แต่ไม่มีใครจำได้แล้วว่า ประตูไม้แข็งแรงบานเก่านั้นเคยพังเพราะอะไร

ไม่ใช่เพราะกระจกแข็งแรงกว่าที่มันอยู่ได้นานกว่า แต่เพราะมัน “เตือนให้ผู้คนอ่อนโยน” ทุกครั้งที่เดินผ่าน

ของที่บอบบางกลับถูกเก็บรักษาไว้ยาวนานยิ่งกว่า 

ของที่บอบบาง ไม่ได้อยู่ได้นานเพราะความทนทาน แต่อยู่ได้นานเพราะมัน “ปลุกสำนึกในการปกป้อง” ในขณะที่ของแข็งแรง มักถูกทดสอบ จนพังลงด้วยน้ำมือของความประมาทที่ไม่มีใครตั้งใจ

บางความสัมพันธ์อยู่ได้นาน ไม่ใช่เพราะไม่มีปัญหา แต่เพราะเรามี “สติ” กับมันมากพอที่จะไม่ทำลายมันโดยไม่รู้ตัว

ทุกคนมีความรู้สึก ไม่ว่าจะกับคนที่เข้มแข็งดังประตูไม้ หรือกับคนที่บอบบางดังประตูกระจก ก็ล้วนต้องการให้คุณระลึกได้ทุกครั้งเช่นกันว่า ความรู้สึกนั้นแตกได้เหมือนกระจกบานหนึ่งด้วยกันทั้งนั้น ฉะนั้นดิฉันว่าควรถนอมและใส่ใจความรู้สึกของคนทุกคน