ละอองน้ำแข็ง

ละอองน้ำแข็ง
โดย อักษราลัย

          เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งนั้นดังขึ้น เต้ก้าวเข้าไปพร้อมกับละอองฝนที่กำลังโปรยปรายจากหยดเล็ก ๆ จนเริ่มเป็นสาย เขาปัดน้ำฝนเล็กน้อยออกจากแขนเสื้อ สายตากวาดมองหาโต๊ะว่างในร้านที่มีผู้คนพลุกพล่าน

          ในมุมหนึ่งของร้าน เขาพบโต๊ะเล็ก ๆ ว่างอยู่ พอดิบพอดีสำหรับคนคนเดียว เขาเดินตรงไปยังโต๊ะนั้นทันที แต่แล้วสายตาเขาก็สะดุดกับใบหน้าคุ้นเคยที่กำลังก้มมองโทรศัพท์มือถือที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม

          หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ มือเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ปลายเท้าแข็งทื่อ เธอ... คนที่เขาพยายามลืมมาตลอดสามปี ปรากฏตัวในร้านกาแฟเล็ก ๆ กลางเมืองเชียงรายที่เขาก็เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกในชีวิต

          เขาควรจะทำอย่างไรดี? เดินเข้าไปทักทาย? แกล้งทำเป็นไม่เห็น? หรือเดินออกจากร้านไปดี?

          "พี่เต้..."

          เสียงนุ่มนวลดังขึ้น ก่อนที่เขาจะตัดสินใจได้ มือเล็ก ๆ นั้นแตะที่ไหล่ของเขาเบา ๆ เขามองใบหน้าคุ้นเคย ใบหน้าที่เคยอยู่ในความฝันและความทรงจำอันเจ็บปวด

          "อุ้ม..." เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาเบา ๆ

          "มานั่งด้วยกันก่อนไหม ฝนกำลังตก"

          เขาก้าวตามเธอไปยังโต๊ะเดิมที่เธอนั่ง ความเงียบระหว่างพวกเขาหนักอึ้งเหมือนก้อนหินที่ทับอยู่บนอก

          "คิดไม่ถึงว่าจะเจอพี่ที่นี่" อุ้มเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ

          "ผมก็เหมือนกัน" เต้ตอบเบา ๆ "มาทำอะไรที่เชียงราย?"

          "มาเที่ยวกับเพื่อน ๆ จากที่ทำงาน พี่ล่ะ?"

          "มาอบรมงาน สองวัน"

          บทสนทนาสั้น ๆ จบลงอีกครั้ง ฝนเริ่มตกหนักขึ้นข้างนอก เสียงฝนกระทบหลังคากลายเป็นฉากหลังของความเงียบระหว่างพวกเขา

          เต้จ้องมองแก้วกาแฟของตัวเอง นึกถึงวันที่พวกเขาเคยนั่งจับมือกันในร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่กรุงเทพฯ เมื่อสามปีก่อน วันที่พวกเขาตัดสินใจแยกทาง หลังจากทะเลาะกันครั้งแล้วครั้งเล่า

          "พี่ดูดีขึ้นนะ" อุ้มยิ้มบาง ๆ

          เขาพยายามยิ้มตอบ แต่รู้สึกว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้าแข็งเกร็ง "อุ้มก็เหมือนกัน"

          "พี่ยังทำงานที่เดิมไหม?"

          "ย้ายมาได้สักปีแล้ว ได้เลื่อนตำแหน่ง"

          "ดีจัง ยินดีด้วยนะ"

          ความเงียบอีกครั้ง เต้รู้สึกเหมือนมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูด แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร

          "อุ้มแต่งงานแล้วเหรอ?" เขาถามออกไปเมื่อสังเกตเห็นแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

          อุ้มก้มมองแหวนของตัวเอง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า "หมั้นแล้ว จะแต่งปลายปีนี้"

          เต้พยายามกลืนก้อนความรู้สึกบางอย่างลงคอ "เขาเป็นคนดีไหม?"

          "เขาดีมาก" อุ้มตอบ น้ำเสียงนุ่มนวล "เขาเข้าใจอุ้ม เราทะเลาะกันบ้าง แต่เขาไม่เคยยอมแพ้ ไม่เคยเดินหนี"

          คำพูดนั้นเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในอกของเต้ เขารู้ดีว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร เขาเป็นคนเลือกที่จะยอมแพ้ เลือกที่จะเดินหนี เมื่อครั้งที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเจอกับปัญหา

          "ดีแล้วล่ะ" เขาตอบเบา ๆ "อุ้มสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด"

          อุ้มมองเขานิ่ง น้ำตาเอ่อขึ้นมาเล็กน้อย "พี่ยังเป็นคนเดิม ชอบพูดอะไรดี ๆ แต่ไม่เคยอยู่เพื่อทำให้มันเป็นจริง"

          คำพูดนั้นเหมือนลูกธนูปักลงกลางอกของเต้ เขาไม่มีคำตอบ เพราะมันเป็นความจริง

          "แฟนอุ้มชื่ออะไร?" เขาถามเปลี่ยนเรื่อง

          "ภาคินัย เขาเป็นหมอ"

          "เหมาะกับอุ้มดี อุ้มเรียนพยาบาลนี่"

          อุ้มยิ้ม "เราเจอกันที่โรงพยาบาล"

          เต้พยักหน้า สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังคงตกหนัก เขารู้สึกเหมือนกำลังถือน้ำแข็งก้อนหนึ่งไว้ในมือ ยิ่งกอดไว้นานเท่าไร มันก็ยิ่งละลายไปเรื่อย ๆ จนไม่เหลืออะไรให้จับยึด

          "พี่ล่ะ?" อุ้มถามขึ้น "มีคนรักใหม่หรือยัง?"

          เขาส่ายหน้า "ยังไม่มี"

          "ทำไมล่ะ? ผู้หญิงดี ๆ รอพี่อยู่ตั้งเยอะ"

          "อาจเพราะผมยังไม่พร้อม" เต้ตอบตามตรง "หรืออาจจะเพราะผมยังไม่อยากละมือจากอดีต"

          อุ้มถอนหายใจเบา ๆ "บางอย่างเราก็ต้องปล่อยมันไป เหมือนน้ำแข็งในมือไงคะ ถ้าเราพยายามกำมันไว้นาน ๆ มันก็จะละลายจนไม่เหลืออะไร แต่ถ้าเราปล่อยมือ เราอาจจะได้เจอน้ำแข็งก้อนใหม่ที่รอเราอยู่"

          เต้มองเธอนิ่ง เขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำสอนจากคนที่เคยทำให้เขาเจ็บปวด หรือจริง ๆ แล้วเขาต่างหากที่ทำให้เธอเจ็บปวด?

          "พี่เต้คะ" อุ้มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "บางครั้งโลกใบนี้ก็แคบนะ ที่เราไม่อยากเจอใครสักคน แต่ดันมาเจอกันที่เชียงราย แต่บางครั้งโลกก็กว้างเกินไป ที่เราอยากจะเจอใครสักคน แต่กลับไม่มีวันได้เจอ"

          เต้นิ่งไป เขารู้ว่าเธอกำลังบอกอะไรกับเขา

          "ภาคินัยกำลังรออุ้มอยู่" อุ้มลุกขึ้น "ฝนหยุดแล้ว อุ้มต้องไปแล้ว"

          เต้มองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนหยุดตกแล้วจริง ๆ เขาไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำ

          "ขอให้พี่มีความสุขนะคะ" อุ้มยิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย "เจอกันอีกไหม คงไม่รู้ แต่อุ้มเชื่อว่าพี่จะเจอคนที่ใช่สำหรับพี่"

          เต้ลุกขึ้นยืน "ขอกอดครั้งสุดท้ายได้ไหม?" เขาถาม

          อุ้มยิ้มอ่อนหวาน ก่อนจะก้าวเข้ามาโอบกอดเขาเบา ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอยังคงเหมือนเดิม เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอ ความอบอุ่นที่เขาเคยคุ้นเคย

          "ลาก่อนนะ" เธอกระซิบข้างหูเขา ก่อนจะผละออก และเดินจากไป

          เต้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม มองเธอเดินออกจากร้านไป จนกระทั่งร่างของเธอหายลับไปจากสายตา เขารู้สึกเหมือนก้อนน้ำแข็งในมือของเขาละลายหายไปแล้ว ไม่เหลืออะไรให้จับยึด แต่แปลกที่ใจของเขากลับรู้สึกเบาลง

          เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น แสงอาทิตย์ส่องผ่านหยดน้ำที่เกาะอยู่บนกระจก แสงหักเหผ่านหยดน้ำ เกิดเป็นแสงรุ้งเล็ก ๆ

          เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ มันเย็นแล้ว แต่เขาไม่รู้สึกรังเกียจ บางทีชีวิตก็เป็นเช่นนี้ บางอย่างที่เราคิดว่าจะร้อนตลอดไป สุดท้ายก็เย็นลง บางอย่างที่เราอยากให้อยู่กับเราตลอดไป สุดท้ายก็จากไป

          เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู มีข้อความจากเพื่อนร่วมงานที่มาอบรมด้วยกัน

          "นายหายไปไหน? พวกเรารอกันอยู่ที่ล็อบบี้โรงแรม ไปเที่ยวน้ำตกกัน"

          เต้ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

          "รออีกห้านาที กำลังจะกลับไป"

          เขาจ่ายเงินค่ากาแฟ และก้าวออกจากร้าน ท้องฟ้าสดใสหลังฝนตก อากาศสดชื่น เขาสูดหายใจลึก ๆ และเริ่มเดินไปข้างหน้า โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย... 💕