ทำไม ‘การเป็นตัวเอง’ ยังถูกด่าว่าแหกคอก?

เคยมั้ย…

แค่พูดความคิดของตัวเอง

แต่กลับโดนสายตาเย็นชามองเหมือนเป็นตัวประหลาด

ทั้งที่ใครต่อใครก็ชอบพูดว่า “เป็นตัวของตัวเองดีที่สุด”

แต่พอเด็กพูดตรง ๆ หรือแต่งตัวไม่ตามกรอบเดิม กลับโดนบอกว่า “ไม่รู้จักกาลเทศะ” “ไม่เคารพผู้ใหญ่” “เกินหน้าเกินตา”

คำถามคือ...แล้วเราต้องเป็นตัวเองในขอบเขตที่คนอื่นกำหนดเหรอ?

ในยุคที่เสรีภาพกลายเป็นคำที่มีไว้เฉพาะบนโปสเตอร์

คนรุ่นใหม่กำลังถูกขังด้วยคำหวาน ๆ ว่า “เรารับฟัง”

แต่พอพูดจริง กลับมีแค่ “หุบปาก”

หรือต้องพูดในแบบที่ “พวกเขาอยากได้ยิน” เท่านั้น ถึงจะเรียกว่า “วางตัวดี”

หลายคนแค่ตั้งคำถามกับกฎเก่า ๆ ก็โดนตราหน้าว่า “หัวรุนแรง”

ทั้งที่สิ่งเดียวที่เขาทำ คือการ “คิด” และ “ไม่ยอมเชื่อแบบไม่มีเหตุผล”

เด็กบางคนอยากไว้ผมยาว...โดนเรียกว่าดื้อ

บางคนใส่เสื้อสีสด...โดนหาว่าไม่เรียบร้อย

แค่ยิ้มไม่เหมือนคนอื่น...ก็ถูกบอกว่า “กวนประสาท” แล้ว

เราต้องพับเสื้อ พับเสียง พับจิตใจให้เรียบร้อย เพื่อไม่ให้ใคร “รู้สึกไม่สบายตา”

แม้ว่าใจเราจะยับยู่ยี่แค่ไหน ก็ไม่มีใครแคร์

โลกนี้มันขอให้เราจริงใจ

แต่พอเราจริงใจ ก็หาว่า “ไม่รู้จักโลก”

แล้วจะเอาไงกันแน่วะ?

คำว่า “แหกคอก” ถูกใช้กับทุกคนที่กล้าขยับเกินเส้น

แต่ไม่เคยมีใครย้อนถามว่า...

เส้นที่ขีดไว้น่ะ มันแฟร์กับทุกคนจริง ๆ มั้ย?

หรือแค่ทำให้บางคนรู้สึก “ควบคุมโลกได้”

เราโตมากับคำสอนว่า “เป็นตัวของตัวเอง”

แต่โลกนี้พยายามสอนกลับว่า “เป็นตัวของคนอื่นน่ะ...ปลอดภัยกว่า”

แต่รู้มั้ย?

ถึงสุดท้ายจะโดนมองว่า “แหกคอก”

เราก็ยังเลือกจะ “เดินด้วยขาตัวเอง”

เพราะอยู่ในคอกแล้วหายใจไม่ออก

มันไม่ได้เรียกว่าอยู่แบบปลอดภัย

แต่มันคือ...การตายอย่างช้า ๆ ในชื่อของคำว่า ‘เรียบร้อย’

มั่นใจในแบบของตัวเองไม่ต้องไปฟังคำคน

อื่นให้ปวดหัวเปล่าๆ คุณค่าของคุณมีค่ากว่า

คำพูด