คิดนึกพร่ำพุดกับตัวเองอย่างไรบ่อยๆ รูปชีวิตก็มีสิทธิ์เป็นไปตามนั้น

ที่เราพูดว่า

"พยายามแล้ว"

"แต่ผ่านไปไม่ได้"

มันเป็นคำพูดที่เราสร้างขึ้นมาล็อกตัวเอง

เหมือนสะกดจิตตนเองให้เชื่อว่า

ฉันพยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ มันผ่านไม่ได้

ธรรมดาไม่มีใครยอมรับความจริง

ถึงต้องเวียนว่ายตายเกิดอยู่อย่างนี้

ลองถอดสองประโยคนี้ออกไป

เหลือแต่คำว่า

"เกิดอะไรขึ้น"

"ก็รู้ตามนั้น"

ให้มันมีคำนี้มาแทนที่

แล้วทุกอย่างก็จะผ่านไปเอง

เอาคำเหล่านี้ออกไป

สังเกตแต่ธรรมชาติของใจ

ที่มันมืดบ้าง สว่างบ้าง

มืดมากบ้าง มืดน้อยบ้าง

มันต่างไปเสมอ

ในความเป็นจริง

มีหลายสิ่งที่น่าเจ็บปวด

ขอเพียงฝึกเห็นตามจริง

ในที่สุดเราจะยอมรับความจริง

และเมื่อเรายอมรับความจริง

ความเจ็บปวดทั้งหลายจะหายไป!