ภูมิใจในความเป็นคนอีสาน ทำไมเราถึงรักและศรัทธาในรากเหง้าของเรา

ภูมิใจในความเป็นคนอีสาน ทำไมเราถึงรักและศรัทธาในรากเหง้าของเรา

ขอเขียนเล่าแบบบ้าน ๆ จากใจคนอีสานคนหนึ่งนะครับ

ผมโตมาในบ้านหลังเล็ก ๆ ที่อีสาน ตอนเด็ก ๆ เคยรู้สึกเหมือนกันว่าทำไมบ้านเราดูแห้งแล้ง ไม่ค่อยมีอะไรเหมือนเมืองหลวง บางทีเวลาไปเจอคนต่างถิ่นแล้วเขาพูดล้อสำเนียงอีสาน หรือถามว่า "มาจากบ้านนอกเหรอ" ผมก็เคยรู้สึกเสียใจเงียบ ๆ อยู่เหมือนกัน

แต่พอโตขึ้น ผ่านชีวิตมาหลายอย่าง กลับยิ่งรัก ยิ่งภูมิใจในความเป็นคนอีสานมากขึ้นทุกวัน

บ้านอีสานอาจไม่ได้ร่ำรวย แต่เราอุดมด้วยน้ำใจ
เราอาจไม่พูดเพราะแบบคนเมือง แต่เราพูดตรง พูดจริง
เราอาจไม่มีตึกสูงหรูหรา แต่เรามีทุ่งนาสวย ๆ ที่ปลอบใจได้เสมอ

เวลาผมคิดถึงบ้าน ภาพที่ลอยมาในหัวคือเสียงแคน เสียงหมอลำ กลิ่นข้าวใหม่ในยุ้ง เสียงแม่หุงข้าวตอนเช้า เสียงพ่อเรียกหมูเรียกไก่ ผ้าขาวม้าพาดบ่า กะติ๊บข้าวเหนียวในมื้อเย็น มันคือความสุขที่หาไม่ได้จากที่ไหน

ภาษาอีสาน เพลงพื้นบ้าน อาหารรสแซ่บ ๆ และประเพณีต่าง ๆ ไม่ใช่ของล้าสมัย แต่มันคือรากเหง้าที่ทำให้เราเป็นเรา เป็นเสน่ห์ที่ไม่ต้องแต่งเติม

ผมเลยอยากบอกกับใครก็ตามที่อาจเคยรู้สึกว่า "เกิดอีสานแล้วไง?" ว่า
"เกิดอีสานแล้วโชคดีหลายเด้อ"
เพราะเราโตมากับความพอเพียง โตมากับครอบครัวที่อบอุ่น แม้ไม่มีอะไรมาก แต่ก็มีทุกอย่างที่หัวใจต้องการ

สุดท้าย...อยากบอกว่า
ไม่ว่าเราจะไปอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้
แต่อีสานคือบ้าน คือเสียงในหัวใจ
และคือความภูมิใจที่ไม่เคยเปลี่ยนเลย

#อีสานบ้านเฮา #ภูมิใจในความเป็นอีสาน #ลูกอีสานหัวใจบ่แพ้ไผ #แซ่บอีหลีชีวิตดีที่อีสาน