เมล็ดพันธุ์ในมือที่ว่างเปล่า

เมล็ดพันธุ์ในมือที่ว่างเปล่า
โดย อักษราลัย

ร่างผอมบางของชายชรานั่งหลังตรงบนม้านั่งไม้เก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะโยก แสงแดดยามบ่ายแก่จัด ทาบทอเป็นเงาทอดยาวบนพื้นดินแตกระแหง ราวกับริ้วรอยบนใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาที่ถูกตอกย้ำด้วยสายลมร้อนระอุ มือที่วางบนตักนั้นว่างเปล่า มีเพียงคราบดินสีซีดจางติดอยู่ตามร่องลึกของฝ่ามือ ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับหม่นแสง ทอดมองไปยังผืนดินเบื้องหน้า ราวกำลังค้นหาสิ่งที่สูญหายไปนานแสนนาน ทว่าในความว่างเปล่านั้น กลับปรากฏประกายเล็ก ๆ ของความหวังที่ยังไม่มอดดับ

เท้าเล็ก ๆ คู่หนึ่งเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าม้านั่งเงียบ ๆ เด็กชายในชุดเสื้อผ้าเก่าซีด มองชายชราด้วยดวงตาใสซื่อ "คุณตานั่งทำอะไรตรงนี้เหรอครับ?" เสียงเล็กนั้นแฝงด้วยความสงสัย

ชายชราชะงักจากการจ้องมองผืนดิน หันมามองเด็กชาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างอ่อนแรง "ฉันกำลัง... ตามหาบางสิ่ง" เสียงแหบพร่า ราวกับไม่ได้เปล่งมานาน
เด็กชายก้มลงมองมือที่ว่างเปล่าของชายชรา "แต่ในมือของคุณตา... ไม่มีอะไรเลยนี่ครับ" นิ้วเล็ก ๆ ชี้ไปยังฝ่ามือที่เปิดหงาย

ชายชรายกมือขึ้นช้า ๆ พลิกฝ่ามือไปมา สัมผัสคราบดินที่ติดอยู่เบา ๆ ราวกับลูบไล้สิ่งล้ำค่า "ใช่... ที่เจ้าเห็นมันว่างเปล่า แต่ข้ารู้สึก... ถึงร่องรอยของมัน" ดวงตาเหม่อลอย ราวกำลังหวนรำลึกถึงอดีต

"ร่องรอยอะไรเหรอครับ?" เด็กชายถามอย่างใคร่รู้ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด

ชายชราถอนหายใจแผ่วเบา เสียงนั้นแห้งผากเหมือนเสียงใบไม้ร่วง "มันคือความรู้สึก...ของเมล็ดพันธุ์ที่เคยอยู่ในมือ เมล็ดพันธุ์แห่งความฝันที่เคยสดใส คือความหวังที่เคยเต้นเร่า คือความรักที่เคยอบอุ่น...ฉันเคยมีมันมากมายจนล้นมือ" เขาหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับกำลังเห็นภาพเหล่านั้นอีกครั้ง "แต่เมื่อเวลาผ่านไป... ฉันได้โปรยมันลงบนผืนดินแห่งชีวิต"

ลมร้อนพัดมาวูบหนึ่ง หอบเอาฝุ่นดินตลบขึ้นเล็กน้อย เด็กชายยืนรออย่างอดทน
ชายชราลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเศร้าสร้อยลง "บางเมล็ด... ก็งอกงาม แตกใบอ่อนสีเขียวสด ชูช่อรับแสงตะวัน" เขาเหยียดมือออก ราวกับกำลังสัมผัสใบไม้เหล่านั้น "แต่บางเมล็ด... ก็ถูกลมแห่งความผันผวนพัดพาไป ไร้ร่องรอย" มือของเขากลับมาวางบนตักอย่างหมดหวัง "และบางเมล็ด... ก็จมหายไปในดินที่แข็งกระด้าง... ไม่ยอมปริแตก" เสียงของเขาแผ่วลง ราวกับกำลังพูดถึงความเจ็บปวดที่ฝังลึก

เด็กชายมองมือที่ว่างเปล่าของชายชราอีกครั้ง แล้วเงยหน้าถามด้วยความสงสัย "แล้วทำไมคุณตาถึงยังมองหา... ในสิ่งที่ไม่มีแล้วล่ะครับ?"

ชายชรายกมือที่ว่างเปล่าขึ้นมา มองมันอย่างเนิ่นนาน แสงแดดยามเย็นสาดส่อง ทำให้เห็นรอยเหี่ยวย่นชัดเจนขึ้น "ถึงมือจะว่างเปล่า... แต่ความรู้สึกของเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น... มันยังคงอยู่ในนี้" เขาแตะมือลงบนอกข้างซ้ายเบา ๆ "ฉันยังจำความรู้สึกที่ได้สัมผัสมัน... ความหวังที่เคยจุดประกาย... และความเชื่อมั่นว่ามันจะเติบโต... แม้ในความว่างเปล่านี้... ฉันยังคงหวัง... ว่าอาจจะมีสักเมล็ด... ที่ยังหลงเหลืออยู่... หรืออย่างน้อย... ความทรงจำอันงดงามของมัน... ก็ยังคงอยู่"

ความเงียบปกคลุมทั้งคู่ มีเพียงเสียงลมพัดเบา ๆ ใบไม้บนดินพัดปลิวตามแรงลม เด็กชายนั่งลงข้าง ๆ ชายชรา มองไปยังผืนดินที่แห้งแล้งด้วยกัน โดยไม่มีใครพูดอะไร
แล้วเด็กชายก็ก้มลงเด็ดดอกไม้ป่าดอกเล็ก ๆ สีม่วงอ่อน ที่ขึ้นแทรกอยู่ระหว่างก้อนหิน ยื่นให้กับชายชราอย่างเงียบ ๆ กลีบดอกบอบบาง สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลม

ชายช้ารับดอกไม้นั้นมาถือไว้ในมือที่ว่างเปล่า มองกลีบดอกสีม่วงสดใสด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้น รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่น "เจ้านี่... ช่างเป็นเด็กที่... เข้าใจอะไรลึกซึ้ง" เสียงของเขาเบาลง แต่แฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อบอุ่น "เจ้าพูดถูก... บางที... สิ่งที่เราตามหา... อาจไม่ได้อยู่ในรูปแบบที่เราคุ้นเคย... ความหวัง... อาจจะมาในรูปของดอกไม้เล็ก ๆ... ที่เบ่งบานในที่ที่เราไม่คาดคิด"

เขาถือดอกไม้นั้นไว้ในมือที่ว่างเปล่าอย่างทะนุถนอม ราวกับว่ามันคือเมล็ดพันธุ์ใหม่ แห่งความหวังที่เพิ่งเริ่มต้น... เบ่งบานขึ้นจากความว่างเปล่าและความเข้าใจที่เด็กชายมอบให้ ...🍃